Posts Tagged 'zoeken naar roots'

Het is gelukt! We hebben de biologische familie van Angelo gevonden.

Als je deze blog volgt, dan heb je ongetwijfeld het eerste deel van het verhaal van Angelo gelezen. Na 2 inzages in zijn dossiers (Rechtbank en Kind en Gezin) is het zover: er is een eerste contact met de familie in Chili! Nog niet rechtstreeks, maar ook dat komt dichterbij.

Voor Angelo was het al snel duidelijk na ons bezoek aan Kind en Gezin: het spoor naar de Vlaamse zuster die sinds jaar en dag werkzaam is in zijn geboorteland, ook ten tijde van zijn adoptie, was een cruciaal aanknopingspunt. Het leek het erop dat zij een rol gespeeld had in adoptiebemiddeling in die tijd.
Op de mail die hij verstuurde kreeg hij al heel snel een antwoord:
“ok, ik ga voor jou op (be)zoek’

Even snel tussendoor voor de geadopteerden die nu denken dat het altijd zo snel en gemakkelijk gaat, en (weer) hoop krijgen: Chili is een van die landen die steeds vrij open is geweest wat betreft de informatie in een adoptiedossier. Angelo had vanaf het begin zowel de naam van zijn biologische moeder als vader en zus meegekregen.
Maar toch, dat de zuster meteen bereid was om voor Angelo te zoeken, zonder meer, was een onvoorziene meevaller.
Korte tijd na het eerste contact, kreeg hij opnieuw een mail: BINGO!
Natuurlijk drukte de zuster het anders uit, maar het was zover. Alle familieleden waren gevonden en er was al een bezoek geweest bij de mama. De rest zou volgen.
Maar dat iedereen erg blij was dat hij hen gezocht en gevonden had, dat was wat de zuster mailde. En dat ze erg graag een foto van hem wilden.
We maken een afspraak om even alles op een rij te zetten. Hij mailt me terug, ‘Graag en de kleine gevoelens beginnen toch los te komen.’

Kleine gevoelens? Zo is hij wel, uit één stuk, voeten op de grond en nooit over één nacht ijs. Zo is werken als adoptiecoach gemakkelijk.
Ik stel hem eerst de vragen: wat wil je zeker niet? Wat wil je zeker wel?
“Ge zijt daar weer met je rare vragen he Pia” en hij lacht.
Hij weet wel meteen naadloos te antwoorden, ten eerste, ten tweede.
En dan nog even over zijn kleine gevoelens die loskomen:
vertel Angelo”.

Wel ze lijken minder klein , ik zou ze willen omschrijven als intens en verwarrend. Maar hoe kan dat ook anders. De informatie die nu vanuit Chili komt, is nog anders dan wat hij las in zijn 3 adoptiedossiers (eentje bij zijn adoptieouders, eentje bij de rechtbank en eentje bij K&G). Het wordt moeilijk om er uiteindelijk een ‘waarheid’ uit te halen.
We besluiten dat we eerst een stamboom maken, plaatsen wie wat wanneer en hoe zit de, blijkbaar grote, familie van hem in Chili nu in elkaar.
Hij beslist resoluut om te beginnen met een rechtstreeks contact met zijn biologische mama en ouders zus. Deze waren het meest prominent aanwezig in zijn verhaal zoals hij die meekreeg vanuit de dossiers. Die twee had hij vanaf het begin al in het vizier.
Niet teveel in één keer en dan zien wat het geeft.
Reizen naar zijn mooie land, ja, maar niet dit jaar. Eerst wat meer te weten komen, de zuster in de zomer ontmoeten want ze komt naar België, verwerken en pas dan vliegen richting Zuid-Amerika.
“En , ik ga samen met mijn vriendin op Spaanse les vanaf september”.
Geen half werk, dat is ook Angelo.

Als hij vertrekt zie ik dat hij nogal wat schaafwonden heeft en vraag, wat is er gebeurd? Ja, gisteren op de bouwwerf waar hij werkt van de eerste verdieping , door de gewelven, naar het gelijkvloers gedonderd.
Het doet allemaal nog wel pijn, maar ik ben deze morgen gewoon weer aan het werk gegaan..”ik ben een taaie hoor Pia, zit er maar niet mee in” (hij ziet mijn gepijnigde – moederlijk blik).

Ja, een jongeman uit een stuk, waar ik veel van kan leren.
Angelo wil een stuk van zijn verhaal graag met jullie delen, leest de teksten vooraf en keurt ze goed. Hij houdt je via deze blog en mij graag op de hoogte, in de hoop dat andere geadopteerden hier iets aan hebben.
In naam van de lezers van deze blog en mijzelf,

Bedankt Angelo!

De adoptiecoach

Advertenties

UITGESTELDE ROUW BIJ GEADOPTEERDEN

Voor mij zat een mooie jonge vrouw, klein van stuk, maar groots in haar verdriet. Ze probeerde moedig haar tranen te bedwingen, maar dat hield ze niet lang vol. Bij één van de ogenschijnlijk vrij onschuldige vragen ‘ hoe voelde je je op de middelbare school?’ kwamen de tranen. Ik vroeg: ‘was je eenzaam?” en ze knikte heftig, ja, dat was het. Bij elke daaropvolgende vraag van mijn kant, bleven ze vloeien, stromen moet ik zeggen. Zoveel tranen! Van waar komen die plots vandaan? Waarom zoveel? Waarom tonen ze zich aan mij,  een wildvreemde?
In  ‘vaktaal’ heet dat uitgestelde rouw. Dit is uiteraard geen alleenrecht voor geadopteerden. We beschikken allemaal gelukkig over het vermogen de rouw, om een intens verlies, uit te stellen. We stellen dit uit tot we er tijd voor hebben, het aankunnen, er emotionele ruimte voor hebben … enz. In rouwtermen zou dat negeren heten. Je verlies niet in de ogen durven/kunnen kijken en achter gesloten deuren wegsteken, met een goed slot erop. Een nog betere vergelijking is de ‘bal onder water’ houden, diep diep wegduwen.

Maar iedereen weet dat die bal er ooit eens met een enorme kracht uitvliegt, hoog boven het water. Hoe langer en hoe dieper we ons verdriet proberen onder water te houden, des te heftiger springt deze uit het water, vaak tot onze eigen (en van onze omgeving) verbazing. Wat is dat hier?

Veel geadopteerden hebben het gedaan, hun verlies, verdriet weggestopt. Ze hebben de rouw dus uitgesteld.Waarom?
Elk verlies in ons leven, brengt noodgedwongen rouw(verwerking) mee. Geen mens die eraan ontsnapt. Het is echter zo dat geadopteerden een aantal extra’s in hun leven hebben, die ertoe kunnen bijdragen dat ze hun rouw (moeten) uitstellen.

De eerste “bonus” is – opnieuw- de grote dankbaarheid die ze vaak voelen tegenover die mensen die hen geadopteerd hebben, dankbaar omdat ze gewoonweg geadopteerd zijn. Zij zien vaak hun adoptie als een levensreddende hulp: ‘als ze mij niet hadden geadopteerd, wat was er dan met mij gebeurd?’ en alle variaties op dit thema. Dankbaarheid omdat je geadopteerd bent is absoluut niet nodig, dat vinden de meeste adoptieouders heden ten dage gelukkig ook, maar helaas voelen vele geadopteerden dat wel. Dus ook: hoe kan ik dan tonen hoe verdrietig ik ben, dat ik het moeilijk heb? Dat ik mijn mama daar mis? Dat ik mijn tehuis mis? Enz.. Ga er maar aan staan! Ik zie de verwarring op de gezichten van de geadopteerden voor mij: ja maar, hoe kan ik nu tegelijk blij zijn dat ik geadopteerd ben EN verdrietig omdat ik geadopteerd ben?  Een mens zou voor minder verward zijn, zijn rouw uitstellen.

Een tweede extraatje voor geadopteerden is dat de adoptieouders soms zelf nog met een dosis onverwerkt verlies en uitgestelde rouw zitten. Het verlies van het  geen biologische kinderen kunnen krijgen zit niet zelden in de rugzak van adoptieouders. Ik werk al meer dan 20 jaar met kandidaat adoptieouders die me geleerd hebben dat de ongewenste kinderloosheid wel erg diep kan ingrijpen. Ook zij stuiten op onbegrip van de omgeving en niet zelden (moeten) stoppen zij de rouw daaromtrent weg. Maar kinderen en adoptiekinderen in het bijzonder, hebben zeer zeer goeie emotionele voelsprieten. Ze voelen als geen ander aan dat ze mama of papa kwetsen met heel normale vragen als ‘ik ben verdrietig omdat ik mijn mama niet ken’ , ‘zou mijn mama nog leven?’ of ‘ik wil terug naar mijn mama, ik mis haar’ of variaties op het thema.

Zij kunnen op dat moment niet veel anders dan hun verdriet uitstellen en wachten. wachten tot er een plekje is waar ze in veiligheid  en in vertrouwen kunnen van start gaan met rouwen om wat ze verloren zijn door de adoptie. Natuurlijk hebben ze veel gewonnen door de adoptie, maar ook veel verloren.
Niet zelden komt de rouw, het immense verdriet boven water  als er iets heel intens (mooi of moeilijk of tegelijk) gebeurt in hun leven.
Een geboorte van een biologisch kind bvb, of de ontmoeting met hun biologische familie, of een relatiebreuk, het zijn maar een paar voorbeelden.
Dan kunnen ze niet anders dan eraan beginnen, de bal vliegt hoog op uit het water, de deur vliegt uit de hengsels zeg maar.

‘Het doet zo’n pijn’, is een zin die ik hier vaak hoor.Of ‘ik ben zo bang om in dat zwarte gat te vallen’ is een andere.
Depressieve gevoelens duiken op, verdriet dat vastloopt of heel intens is,  geeft soms uit op een depressie en dan moeten we snel  ingrijpen. Dan komt de gevarenzone wel heel dichtbij
Dat probeert de coach te vermijden. Ik geef toe, wie zich aanmeldt bij mij is al een eind op weg, heeft al de nodige energie verzameld om op weg te gaan, de rouw aan te pakken. Op zoek naar de wegwijzers om niet te verdwalen, dat doen we samen. Het werk – helaas- is voor de geadopteerde zelf natuurlijk.

En uiteraard is er ook goed nieuws. De jongste generatie adoptieouders – zeg maar zeker diegene die de verplichte voorbereiding achter de rug hebben – zijn ook daarop voorbereid. Ik moet zeggen dat ik daar dan weer heel sterke verhalen hoor, mag meemaken. Adoptieouders die alert zijn voor de rouw van hun kinderen, toelaten dat het er is, en natuurlijk.. heel belangrijk, hun eigen verlies eerst zelf verwerken.
Deze adoptiekinderen moeten niets uitstellen, het kan gebeuren daar waar het naar boven komt, dat is  het allerbest. De titel van het boek van Brodzinsky ‘ geadopteerd, een leven lang op zoek naar jezelf’ is er niet voor niets en hoeft trouwens niet aan te geven dat dit zoeken een regelrechte calvarie is vol problemen, wel integendeel.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits