Posts Tagged 'zoeken in adoptie'

Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.

Waarom zijn onze adoptiekinderen niet gelukkig?” Dat vraagt de zuster in India zich af!
Deze week was het weer zover, ik stond tussen de geadopteerde en diegene die de adoptie bemiddeld had en probeerde bruggen te bouwen.
Wat veel geadopteerden voelen/willen en wat de zusters in India denken/ willen, daar ligt nog vaak een heel diep water tussen.
Na jaren van zoeken en niet vinden, nadat ze in de paar weken in India alleen maar het gevoel kreeg dat de deuren dicht gingen ipv open, brak ze emotioneel in stukken.
Tijdens een skypegesprek zag ik het ook. Bij ons was het avond, in India nacht.
Het is teveel (emotie)en tegelijk te weinig(informatie).
“Wie ben ik?” schreeuwt ze in de webcam. “Ik weet nu zelfs niet meer zeker hoe oud ik ben, of ik wel het kind van het adoptiedossier ben en zeker al niet in welk deel van India ik geboren ben? En dan heb ik nog niet eens een spoor naar die moeder , daar waar het me ook om te doen is . Hoe kan ik nu verder?” Verder lezen ‘Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.’

Advertenties

Misschien woont er een ook een broer of zus van mij in België.

Inderdaad, hij heeft gelijk. Hij weet weinig of niets van zijn prille begin. Er waren zeker al twee ‘homes’ nadat hij niet bij zijn biologische moeder kon blijven. Het waarom en hoe, dat wil hij – nog eens – proberen boven water te krijgen.
Hoe komt het dat hij van de ene kant van India naar de andere is gebracht? Wie heeft dat beslist en waarom? En hoe is dat gelopen: met de bus, de trein, het vliegtuig? Niets maar dan ook niet weet hij . Hij heeft wel een herinnering aan een moeder(?), vrouw , die hij in zijn emotionele geheugen heeft opgeslagen.
Hij kijkt liefdevol zijn vrouw aan en zij zegt: ‘Ja, dat zeg jij altijd he, dat je je iets herinnert’
Maar ook dat weet hij niet zeker, is het een herinnering of niet. Verder lezen ‘Misschien woont er een ook een broer of zus van mij in België.’

‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2

Zaterdagmorgen 11u, Leuven, Museum M.
De zaal zit barstensvol. Het openingsdebat van de schitterende tentoonstelling (met E-book als extraatje) kreeg gelukkig de belangstelling die het verdiende.
Ik zag ook drie – mij bekende – afstandsmoeders. Dat op zich is niet zo evident. Maar ze waren er. Eén van hen zat in het panel.
Ik zat in de zaal en kon als toeschouwer meegenieten. De moderator vroeg of ik als adoptiecoach a.u.b. wou meepraten vanuit de zaal. Neen, liever niet, geef a.u.b. het woord aan de geadopteerden. Zij zijn het die vandaag het speerpunt zijn en ook over nazorg kunnen zij, vooral zij, meespreken. Laten de professionals nu maar eens zwijgen en luisteren.

Ok, dan niet! Zeker?
Ja, zeker.
Ik heb geluisterd, en veel opgestoken.

Verder lezen ‘‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2’

O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!

Het was in 2004, ergens in het zuiden van India tijdens een adoptie reis en op bezoek in een kindertehuis. Vanuit  dat tehuis vonden vroeger ook adopties plaats naar ons land. Nu niet meer, maar in de ‘booming adoptie’  jaren tachtig en negentig.Een vriendelijke zuster was onze gids. Na afloop van de rondleiding nodigde ze ons uit voor de thee in de woonkamer. Daar werden we bediend door  een Indiase vrouw , zij gaf ons de typisch Indiase thee (met veel melk erin).
We hadden het over de vragen die  geadopteerden vaak hebben wanneer ze opgroeien in ons deel van de wereld. “Wie ik ben ik? En aangezien ik weet niets weet over mijn verleden, niet  weet wie mijn moeder, mijn vader is, op  wie ik lijk, hoe kan ik een antwoord vinden op de vraag ‘wie ben ik?’ ”
Ik hoeft niet uit te leggen aan jullie geadopteerden, hoe essentieel de antwoorden op deze vragen kunnen zijn en hoe moeilijk het is als niemand je kan of wil helpen zoeken.  Verder lezen ‘O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!’

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?

Dit las ik op de fbgroep Stichting Interlandelijk Geadopteerden (SIG) , uit Nederland.
Gepost door een geadopteerde.. .vandaar mijn extra aandacht.
Toch verbazingwekkend, dat adoptie altijd als iets positiefs en natuurlijk werd gezien  door de eeuwen heen, totdat er zo’n belachelijk groot belang aan afkomst werd gehecht. De kinderen van voor die tijd zijn ook aanmerkelijk gelukkiger. Dit is echt iets van de laatste jaren. Hierdoor zijn veel selffulfilling prophecy’s gecreëerd en is slachtofferschap tot de norm verheven. De wetenschap heeft hier niet in positieve zin aan bijgedragen. Logisch want ieder onderzoek gaat uit van een, jawel: een ‘probleemstelling’.”

Tja, daar zit je dan als – tussen aanhalingstekens- hulpverlener. Het is op zijn minst een stelling die we ook mee moeten nemen in de dialoog rond adoptie en nazorg .
Is het zo dat geadopteerden aanzienlijk gelukkiger waren voor we de nadruk op afkomst begonnen te leggen. Zijn “we” de professionelen,  de geadopteerden? Of de afstandsouders die ook (en gelukkig) al een decennia  aan het meedenken, meepraten zijn?
Heeft wetenschap hier iets losgemaakt dat er niet was?
Ik zou hier heel graag eens een open debat over zien met alle drie de betrokkenen, de wetenschappers en de adoptiespecifieke nazorg.Maar laten we teruggaan naar het moment waarop ik deze stelling las en even stil werd.
Is dat zo?

Misschien is er wel iets van aan, misschien worden problemen getriggerd door programma’s als spoorloos, door de vele vragen die geadopteerden krijgen rond hun afkomst? Ik zal jullie geadopteerden niet moeten uitleggen hoe lastig het kan zijn dat jan met de pet , totaal onbekende mensen, je de zeer persoonlijke vraag stellen ‘En? Heb je je biologische ouders al teruggevonden? Ben je al terug geweest?’ En alle variaties op dat thema. Misschien gaan geadopteerden dan wel denken: zou dat de oorzaak zijn van het feit dat ik me soms niet goed in mijn vel voel? Misschien moet ik wel op zoek en als ik vind, dan zal ik me wel beter voelen, is alles opgelost?
Maar ik vermoed dat hier geen eenduidig antwoord op is. Integendeel.
Adoptie is wat mij betreft trouwens geen problematiek. Het is een thematiek, met zijn eigenheden, boeiende aspecten en een aantal bonussen. Dat er extra opdrachten zijn voor alle betrokkenen , zoveel is duidelijk. Maar niet alle bonussen leiden tot problemen.
Maar wordt er nu belachelijk groot belang gehecht aan afkomst bij adoptie?
Laat ik naar goeie gewoonte de verhalen op mijn pad laten spreken. Misschien dit keer de allereerste hulpvraag die ik kreeg in 1989 en de meest recente, anno 2012?

Ik was nog maar net in de sector gestapt, in de vorige eeuw nog dus.
Ik kreeg een telefoon van een jonge moeder, geadopteerd, nav een artikel in Flair , waar men mij had geïnterviewd rond adoptie.
Ze kwam schoorvoetend over de brug: of we ook wel eens geadopteerden hielpen om hun biologische ouders te zoeken?
Ja.
Willen jullie me helpen?
Ik reageerde daar – wat mij betreft – heel gewoon op door te zeggen dat het normaal was dat mensen (geadopteerd of niet) soms willen weten wie hun biologische ouders zijn, op wie ze gelijken en waarom ze in zijn afgestaan , als je geadopteerd bent.
Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Ik dacht nog, oei ze is weg. Maar neen, met een krop in de keel zei ze dat het nu de eerste keer was dat iemand haar begreep, haar vertelde dat wat ze voelde ook normaal was en mocht.
Ik was verwonderd.
Klopt dat, de eerste keer?
Ja zegt ze: bedankt.
Zelf vind ik nog steeds dat ik niets bijzonder gezegd heb, maar blijkbaar had de erkenning van het feit dat ze het moeilijk had niet te weten wie haar biologische ouders zijn, heel wat in gang gezet.
Eerder had  haar adoptiedienst de vraag afgewezen omdat ze te labiel was na een traumatische ervaring in haar leven.
Ze is te weten gekomen wie ze zijn.
Het verhaal was ook weer niet van die aard dat alle verwachtingen werden ingelost, maar ze kreeg in elk geval de erkenning dat ze het recht had te zoeken, te weten. Veel puzzelstukken vielen op hun plaats en de heling kon beginnen.

Vorige week had ik een geadopteerde vrouw aan de lijn, nadat ze me een mailtje gestuurd had met een noodkreet: ik kan niet verder, ik heb dringend hulp nodig.Ze was al jaren op zoek naar antwoorden op haar vragen en had het gevoel dat de enige die haar dat kon geven, haar biologische moeder is. Maar die wil blijkbaar geen contact, geen antwoorden geven. Ze vertelt wat ze allemaal heeft geprobeerd, met en zonder professionele hulp. Verbijsterend hoe de ‘nood om contact te hebben’ haar al die jaren in haar greep heeft. Dat de moeder haar – door haar stilzwijgen en niet reageren – haar voor de tweede keer afstaat, dat is wat zij nu voelt . Het grijpt zo diep in dat ze niet meer verder kan, even niet meer.

Er zit bijna 22 jaar tussen en zeer veel verhalen, vragen, noodkreten.
Ik ben dus niet geneigd om te denken dat er een belachelijk groot belang aan gehecht wordt, neen.Maar ik ga ook een eind mee met deze geadopteerde op de fbgroep: laten we vooral kritisch blijven en er niet vanuit gaan dat alle geadopteerden problemen hebben en dat afkomst een core thema is bij iedereen. Er zijn inderdaad ook geadopteerden die weinig of geen belang hechten aan hun afkomst (vinden), dat zal wel.
Alleen komen die zelden op het pad van de adoptiecoach, om maar iets te zeggen.

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?
Ik ben nu echt benieuwd wat jullie, geadopteerden, zouden antwoorden : waar of niet waar?

De adoptiecoach

Een echte aanrader en  leestip hieromtrent is het recente uitgegeven boek:
“Geadopteerd en dan? – Persoonlijke verhalen van geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders” door Cornelie van Well
uitgegeven bij De Graaff

Ik vind, ik zoek, jij vindt, ik word gevonden! Een wereld van verschil in adoptie.

ik was vorige week een weekje met vakantie  op Kreta (niet dat ik jullie jaloers wil maken, maar het was er vol zomer ).

Op mijn mobiel lopen verschillende berichten en mails binnen, de éne al leuker dan de ander. Dat komt ervan als je ‘on line’ blijft op vakantie. Een goeie vriend meldt me dat een levensreddende operatie is gelukt. Ik vier feest.

Dezelfde dag krijg ik een mail waarvan ik alleen de eerste en laatste zin kan weergeven:
Beste Pia, Ik ben een moeder en slachtoffer van een tehuis in (…). Na 13.573 dagen heb ik mijn zoon teruggevonden.(…)
Ik ben blij dat er mensen in ons geloven en proberen de waarheid naar boven te halen, mijn steun hebben jullie al. Bedankt voor al wie jullie al geholpen hebben.
Een zeer gelukkige moeder!”
 Ik ken die vrouw niet, ik heb ze niet geholpen. Maar ik wil ze wel graag leren kennen en plan in de nabije toekomst een ontmoeting.

Je hebt moeders die zoeken naar hun afgestane (in dit geval gestolen blijkbaar) kinderen. Je hebt moeders die gevonden worden door de kinderen (vaak volwassenen al) die ze hebben afgestaan. Deze moeders hebben soms zelf al tevergeefs gezocht, maar vaak ook niet.Ook daar hebben ze goeie redenen voor.
Ik zie bij de geadopteerden die zelf (moeten) zoeken vaak kwaadheid.” Waarom heeft zij niet gezocht?” Ze zijn er niet zelden van overtuigd dat hun biologische moeder hen dus ook nooit meer wilde zien, hen voor altijd uit haar leven wilde. Een volwassen man zei me laatst aan de telefoon : aan de voordeur bij de vuilzakken gezet . Zo voelt het soms ook helaas.

Dat de realiteit veel en veel complexer is weet ik, weten velen en als ze eerlijk zijn weten de geadopteerden dat ook. Maar toch voelt het feit dat ze niet gezocht worden, nooit gevonden zijn vaak aan als ‘ze moest me toch niet hebben, want ze zoekt me niet. Dus, ik ga er ook niet aan beginnen”

Een paar dagen nadat ik weer aan het werk ga is het weer zover. Een telefoon van een geadopteerde die gezocht en gevonden heeft. Zijn biologische moeder wil hem na een eerste ontmoeting, even niet te dichtbij. Te confronterend en vooral op een heel moeilijk moment in haar leven, krijgt ze door ‘gevonden’ te worden een hele rugzak uit het verleden op haar dak.
Maar het voelt voor de geadopteerde alleen maar aan als een mokerslag: ze heeft me twee keer afgestaan.
Dat ik probeer begrip en nuances aan te brengen helpt blijkbaar niet, nu nog niet.Ook met hem heb ik eerstdaags een ontmoeting.

Zo complex is adoptie ook vaak: ik word gevonden, ik vind, ik zoek.. enz.

Schuldgevoelens, zich afgewezen voelen, er niet mogen zijn.. en al wat in deze heftige (adoptie) coctail zit , maakt dat helder denken, genuanceerd reageren, de twee kanten zien en dan pas reageren, er in eerste instantie niet altijd inzit.

Twee verhalen vol emotie waar nog veel (denk)werk aan vastzit.

De adoptiecoach back in town, zoveel is zeker.

 

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits