Posts Tagged 'twee moeders'

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.

Advertenties

Als ik je vraag: wie is je moeder, wat is dan je antwoord?

Het was al ruim half tien . Ik had om 9u afgesproken met W. maar ze was er (nog ) niet. Ik bel haar op.” Oei oei, ik ben zo lang aan het werk gebleven vannacht dat ik nog in mijn bed ligt. Ja, 9u dat is vanmorgen zeker?”
Ik lach hartelijk” ja iets anders kan ik niet bedenken hoor. Maar weet je laten we de afspraak verplaatsen. “
“Neen, zeker niet “zegt ze, “ik wil met je praten. Kan het straks via Skype? “
“Ja, goed idee. “
We spreken een half uur later af. Webcam en microfoon in aanslag.

(noot: dit is NIET W., maar een anoniem persoon, gewoon een leuk fotootje dat ik gebruik op mijn skypeaccount piatriobla.
De persoon met dat belachelijk gezicht, dat ben ik dus – helaas- wel )

Het gesprek verloopt open en eerlijk. Ze is een fantastische madam, zo eentje waar je blij om bent dat je haar kent en vooral dat ze je toevertrouwt hoe ze zich voelt.

 

Ik vraag haar naar het gewicht in haar rugzak: is die nog loodzwaar? Ben je erin geslaagd het een en ander uit te halen nav ons vorige coachinggesprek?
“Ik wou dat ik mijn rugzak bij iemand kon afzetten” en er verschijnen grote tranen in haar prachtige grote donkere ogen.
Ik gooi mijn armen in de lucht en zeg “Dat is iets voor Lourdes , voor de mirakels hoor. Ik kan dat niet”
Ze lacht tussen haar tranen door.
“Ja, natuurlijk niet, dat weet ik eigenlijk zelf wel, maar ik wou dat IK eens van iemand advies kreeg hoe ik me beter zou kunnen voelen. Ik heb de indruk dat ik altijd de mensen help, adviseer, maar wie helpt mij, wie geeft mij eens raad?’

“Mag ik proberen W.?”
Ze legt haar kin op haar mooie slanke handen en zegt:
“Ja”
Oei, ik krijg meteen koudwatervrees, maar spring toch in het water.
Na een tijdje vraag ik haar:
“Vertel me eens waarom jij denkt dat je je nog steeds zo geblokkeerd voelt?’
W. denkt na.
“Mijn moeder” zegt ze,” ik wil dat mijn moeder….. ” en begint ze een lange verlanglijst op te sommen. Ze legt de lat hoog, zeer hoog (maar dat is nu iets wat ik heel vaak meemaak met geadopteerden, ze leggen de lat zo hoog, ze willen voor iedereen zo goed doen, helaas is dit geen haalbare kaart, ook niet voor niet-geadopteerden trouwens).

Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat ze het over haar biologische moeder heeft, terwijl ik dacht dat ze het over haar adoptiemoeder had.
“Stop” zeg ik “dit is verwarrend.”
“Als ik je nu vraag, op de vrouw af, wie is je moeder? Wat is dan je antwoord?’

Weer verschijnen er grote tranen, ze zucht.

“ik weet het niet… ik zou het niet weten Pia”

Kijk als iemand mij die vraag stelt, dan moet ik geen seconde nadenken. Ik kan beginnen vertellen wie ze is , wat we samen hebben ‘doorgemaakt’ en heb zelfs een foto van mijn ouders in de gsm. Als ik die – ter ondersteuning van mijn verhaal – toon, zeggen de mensen mooie zaken over mijn hoogbejaarde ouders en ben ik ook wel trots.
W. heeft er twee, moeders dus, en een antwoord op de vraag’ wie is je moeder? ‘  is eigenlijk binnenkomen in de verwarring, het verdriet, het anders zijn van geadopteerden. Dat is hier ook weer duidelijk.

We zitten een poosje te denken.Dan vraagt ze:
“Moet je eens mijn altaar zien?”
“Ja graag”

Ze loopt met haar webcam naar een hoekje van haar kamer en stelt op scherp.
Ik krijg de krop in de keel, zij vertelt.
De mama’s, de papa, de broers ( zowel aan deze als aan de andere kant van de wereld) – er is een onderscheid gemaakt tussen de levenden en diegene die dood zijn. De mensen die voor haar belangrijk zijn, de twee landen, culturen in haar leven, in haar ziel zijn zo mooi uitgewerkt. Een prachtige madonna met kind -beeldje heeft ze bruin geschilderd en Madonna getooid in een exotisch kleed. Voor het Boeddhabeeld staat suiker geofferd…

Ik ben helemaal stil gevallen. Ik mag dat van haar zien.Ik krijg er nog net uit:
“’Mooi W. , heel mooi”

Ze loopt terug naar de computer, monteert de webcam en kijkt vertederd naast haar, richting HAAR altaar. Het lijkt wel een kersverse mama die naar haar baby buiten beeld kijkt, zoveel warmte en tederheid straalt ze uit.
“Ja, ik ben er wel blij mee” zegt ze “ ik kan daar troost vinden, zaken offeren, dit is van mij”

Voor het eerst in het gesprek kijkt ze me glimlachend aan.Ik weet zeker het komt goed met haar.

Er is nog veel werk aan de winkel, maar W. , I am a believer wat haar betreft!

En…

Bedankt he meid , tot volgende week!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits