Posts Tagged 'rouw'

De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.

Ik weet het, het is  niet de eerste keer dat een geadopteerde voor mij zit met een (stukken van) adoptiedossier dat niet klopt, helaas.
Ik heb meerdere boeken gelezen, congressen, opleidingen en studiedagen bijgewoond, die het uitgebreid hebben over het belang van een evenwichtige identiteitsopbouw als basis voor een (emotioneel ) leven in evenwicht. Geadopteerd of niet.
Veel slimmere mensen dan ik hebben onderzoek gedaan, bewijzen geleverd van het feit dat het een heel belangrijke ontwikkelingsopdracht is om een antwoord te vinden op de vraag : “Wie ben ik?”

i_am Verder lezen ‘De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.’

Advertenties

En dan is er nog die foto….

Album 019

Vroeger zaten foto’s als waardevolle documenten tussen zijdepapier in een heus fotoalbum!
Nu worden massaal veel foto’s op alle mogelijke plaatsen genomen en ook snel en veelvuldig verspreid via internet, sociale media. Er is  Google afbeeldingen waarmee je zowat van alles en iedereen foto’s kan opsporen. Vaak weet een mens niet eens dat en hoe ze daar in te vinden zijn. Gelukkig verschijnt er van mij al snel een blonde miss met dezelfde achternaam… I wish!
Maar foto’s hebben toch wel een bijzondere plek in het adoptieverhaal .

Verder lezen ‘En dan is er nog die foto….’

Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is. Deel 2

The_Truth

Ze had hier duidelijk goed over nagedacht, ze was niet over één nacht ijs gegaan. Ze wilde haar biologische moeder ontmoeten.  Ze was ondertussen midden de 30 , moeder van drie en al jaren werkzaam in het onderwijs.
Het beeld dat ze van haar moeder had en het verhaal rond de afstand was ook duidelijk. Ze had in haar (beperkte) adoptiedossier en via de extra informatie van haar adoptieouders opgemaakt dat haar moeder 15 was toen ze zwanger werd van een gehuwde leraar uit haar school. Het grote taboe, strafbaar ook. Als snel werd beslist dat het zwangere meisjes moest onderduiken en het kind niet kon/mocht houden. De gehuwde leraar ontkent alles.Ik probeer de moeder te benaderen zonder haar privacy te schenden. Aangezien de adoptie via een arts is ‘geregeld’ kan ik niet terugvallen op een begeleidend netwerk van de moeder. Korte tijd daarna vind ik de moeder. Meer nog, ze heeft al die tijd gewacht op een teken van leven van haar dochter en is dus blij en bereid om met mij te praten.

Haar eerste reactie is: ‘Hier heb ik 34 jaar , elk dag, naar verlangd en ben er elke dag bang voor geweest’. Na jaren therapie en een aantal opnames in psychiatrie , is ze hier ook klaar voor denkt ze.
En alsof ze dit gesprek in detail heeft voorbereid (misschien is dit zo), start ze haar verhaal.

Ze woonde aan de kust en liep van en naar school via de duinen. Op een dag wordt ze  van achter aangevallen en brutaal verkracht. Ze heeft ‘hem’ niet gezien, gehoord, alleen geroken. Daarna verdwijnt hij en verkeerd zij in shock. Ze stapt huiswaarts , het enige wat ze nog kan. Ze komt thuis, zegt niets , loopt langs haar moeder (die ook niets zegt , alleen kijkt) naar haar kamer. De periode daarna functioneert ze op automatische piloot. Haar ouders moeten zeker  iets gemerkt hebben (vermoed hebben?) en zwijgen ook. 
Na 4 maanden is er geen ontkomen meer aan, de zwangerschap is duidelijk. Het helaas klassieke en intens verdrietige verhaal van ongewenst zwangere meisjes die de kans ontzegd worden om zorg te krijgen.  Ver van huis (onze dochter moet uitzieken in een kuuroord nietwaar) maakt ze de rest van de zwangerschap door. Het trauma van de verkrachting houdt haar in shock, niet in staat tot praten, reageren, beslissen. Gemakkelijk voor iedereen rond haar, schuldig verzuim van de ‘hulpverleners’ ook.

Ze bevalt , nog steeds in shock, herinnert zich niets, werkelijk niets meer van de bevalling. Niet de datum, niet de plaats en al helemaal niet of ze haar baby heeft gezien of gehoord.
En dan,  zegt ze, dan begint het grote zwarte gat voor mij open te scheuren en val ik erin. Jaren lang, niet het vermogen te functioneren.

Het is helaas niet de eerste keer dat ik als sociaal werker dit verhaal hoor. Maar is daarom niet minder beschamend als maatschappij dat wij dat ‘onder de leden’ hebben.
Het is daarom niet minder indringend, beklijvend, verwarrend en zo veel meer om mee om te gaan als hulpverlener.
Maar deze vrouw heeft deze verwoesting overleefd en hoe! Ze kijkt me aan en vraagt : ‘Moet ik dat nu gaan vertellen aan mijn kind?’

Geadopteerden en hun verhaal, hun adviezen, hun inzichten hebben mij altijd sterk gestuurd . Ik weet dat geadopteerden veel meer aankunnen dan we denken, als er maar een aantal wegwijzers gevolgd worden.
We spreken af, op vraag van de moeder, dat ik het verhaal vertel aan de dochter en dat zij daarna beslist of ze toch nog een ontmoeting wil, aankan.

Ik stap opnieuw richting dochter en vertel eerlijk en rustig het  verhaal dat de moeder mij vertelde. En weer is daar de  krachtige reactie die ik ondertussen al (her)ken.
Toch verrast ze mij . Ze heeft geen enkele twijfel, ze wil haar moeder ontmoeten, zeker weten, hier verandert niets.
Maar ze wordt woest op haar adoptieouders. Hoe durven ze mij beliegen, wie zijn zij wel dat ze mijn biologische moeder beliegen, haar in de steek laten…

Ik ben even sprakeloos.
Ze vertelt me dat het veel en veel erger is te weten dat ze belogen is , dan te weten dat haar moeder verkracht is. Natuurlijk dat ze veel liever had gehad dat haar moeder dit vreselijk trauma was bespaard gebleven. Maar de leugen van haar adoptieouders voelt aan als een afwijzen van haar biologische moeder en haar trauma. Alsof ook haar adoptieouders verantwoordelijk zijn voor het feit dat ‘men’ haar moeder in de steek heeft gelaten .

De adoptiedriehoek is duidelijk verstoord, zeg maar. Werk aan de winkel voor iedereen. De adoptieouders geven toe dat hun arts dit wel had verteld, het verhaal van de verkrachting. Natuurlijk ziet ze wel dat haar adoptieouders het ‘mooie’ verhaal hebben verteld om haar de werkelijkheid te besparen . Hoe moet je als ouder je kind leren omgaan met het feit dat ze zijn geboren na een verkrachting? Wat niet weet wat niet deert? En zoveel meer argumenten die haar adoptieouders hadden om het verhaal van de leraar – leerling op te hangen.

De dochter vertelt me dat ze nu veel meer begrip heeft voor haar moeders beslissing om afstand te doen. Het is nooit een beslissing geweest, laat staan een afwijzing van haar kind. Ze zegt dat ze nu weet dat haar moeder geen schijn van kans had om haar te houden en dat het vreselijk moet zijn om al die jaren daarmee te leven. Ze had het veel moeilijker met het verhaal van een vader leraar die een jong meisje ‘misbruikte’. Ik schik van de woorden, maar het is haar verwerking, haar manier om in te vullen wat het met haar doet. Ze ontmoeten elkaar vrij snel, de moeder en de dochter.
Ze vertellen me nadien dat het rustig, mooi en in evenwicht was.
Later in de begeleiding vraag ik de dochter hoe ze nu aankijkt tegen de biologische vader.

Ze zegt me dat ze aan dat stuk nog niet toe is. Dat ze dat wel in de gaten houdt en als ze zover is daar misschien ook weer deskundige hulp zal inschakelen. Maar nu is ze even blij met het contact ,  de band met haar biologische mama en heeft  ‘werk’ genoeg aan het herstel van de band met haar adoptieouders.
Sterk verhaal, met sterke mensen. Maar is het hier ooit anders?

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

AAN DE HAAL MET JE (ADOPTIE)VERHAAL!

Het overkomt iedereen, ook de besten onder ons. Iemand toont , vertelt zijn of haar verdriet of verhaal en wij gaan aan de haal met het verhaal.Voorbeeld?

“Hoe is het?”
(als iemand al eerlijk durft zijn in onze pijnvermijdende samenleving)

“Niet zo goed, mijn vader is een paar weken geleden overleden”

“oei, mijn deelneming, hoe oud was hij ?”

“86 jaar”

“ een schone leeftijd, ik zou ervoor tekenen. hij heeft een mooi leven gehad. Mijn vader was er maar 65!”
En weg is je verhaal, ze gaan ermee aan de haal.

Lut Celie schreef er ooit een mooi cursiefje over in De Morgen, hier een klein stukje ervan:
“Het is mijn verhaal, blijf eraf! Dit fenomeen uitleggen of benoemen is een beetje delicaat. Iedereen bezondigt er zich in zeker mate aan, maar het is de overdrijving die je horendol kan maken. Mocht je er echt beginnen op te letten, zoals ik de voorbije weken deed, dan zou je op den duur sterretjes zien. Zo veelvuldig komt het voor, zo verstikkend is het: het afpakken van iemands verhaal. Dat gaat als volgt. Je vertelt iets en meteen duwt je gesprekspartner zijn of haar verhaal onder je neus, soms nog voor je uitgepraat bent en zeker vooraleer je begrip hebt gekregen. Meteen wordt je in de energie van de ander geduwd, weggepraat door iemand die de draad van het verhaal overneemt, er zijn of haar bevindingen handig tussenschuift, en er zijn eigen zaak dus ook probleem van maakt. Niet noodzakelijk slecht bedoeld, het is een onbewust proces. Maar het schaadt de persoon die iets mee te delen heeft’

Waarschijnlijk herken jij jezelf in beide kanten van het verhaal: of men gaat ermee lopen, met je verhaal, of jij gaat lopen met iemand anders zijn verhaal! Juist.
Ik probeer hier altijd even op de stoel van geadopteerden te zitten,  dat zouden jullie al moeten doorhebben?

Sonny vertelt in een workshop dat hij zich in Nederland niet thuis voelt en zo snel mogelijk terug wil naar zijn thuis- Indonesië (zie vorige bijdrage in deze blog) . Een deelnemer aan de workshop zegt ‘Maar hij zal daar misschien ook niet thuishoren? En terugkomen! ’. Iemand anders geeft de reactie ‘ik had het ook niet gemakkelijk met mijn biologische ouders en heb het daar jaren lastig mee gehad’

Zie je, het gebeurt ook hier! Ook goed bedoeld, inderdaad, maar ik zou het niet neerschrijven als ik niet wist dat vele geadopteerden is een soort ‘vacuüm’ terugtrekken met hun verhaal omdat zoveel mensen aan de haal gaan met hun adoptieverhaal en zich dan maar niet meer toevertrouwen, jammer!

 

 

 

‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’
‘niet echt, ik heb het er moeilijk mee bij momenten’
Reactiemogelijkheden :

-‘is dat waar? Je hebt hier toch meer kansen dan daar, ik had niet zo’n toffe ouders als jij nu hebt hoor’

– ‘als je daar was gebleven was je misschien dood en dat is toch erger?’

– als je daar was gebleven leefde je in een instelling of op straat’

– ‘biologische kinderen hebben het ook soms moeilijk hoor, het heeft niets met adoptie te maken denk ik toch’

-‘ wij hebben het nochtans goed bedoeld hoor?’ (reactie van de adoptieouders zelf)

-‘ vind je het erg dat je er anders uitziet? Dat is raar je bent zo mooi bruin, wij moeten daarvoor onder de zonnebank’

Enz.

Misschien moeten we allemaal wel even wachten met reageren als iemand ons zijn of haar probleem, verdriet toevertrouwt en niet aan de haal gaan met het – al dan niet adoptie- verhaal.

 

 

 

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits