Posts Tagged 'rouw en adoptie'

Mijn mama in India zou zo trots zijn op ons!

Dat stond in een smsbericht van een geadopteerde nav van de geboorte van haar derde kindje. Een dubbel gevoel, natuurlijk dat. Moeder worden en twee moeders hebben, en bovendien diegene die je op de wereld heeft gezet zelfs niet kennen.
Maar ook op dat laatste werd ik ooit aangesproken.

Toen ik jaren geleden een gesprek had met een slimme jongedame van 7, geadopteerd, en bij wijlen erg verward over het feit dat ze afgestaan was . Ze is afgestaan door een mama hier in België.
“Dit zijn toch niet arm Pia? Waarom moest ze me dan niet hebben?” .
En dan probeer je samen met haar ouders uit te leggen dat het niet gaat over ‘niet willen’ maar ‘niet kunnen’. En ergens in het gesprek zeg ik :
‘Dat moet raar zijn als je die mama niet kent, toch?’ . Ze kijkt me met grote ogen aan, kwaad en ze zegt:
’ik ken ze wel he Pia, ik heb ze alleen nog nooit gezien’.
Daar moet een volwassen mens ook eens over nadenken, zo slim is dat.

Twee moeders hebben en dan ook moeder worden. Denken alle geadopteerde dan aan hun geboortemoeder? Zijn ze dan kwaad? Worden ze door de geboorte van hun eigen kind getriggerd in hun rouw? Of net niet en komt er dan rust , meer begrip?
Ik zou het niet weten, er zal wel ergens onderzoek gebeurd zijn rond dat thema. Maar los daarvan zie ik wel dat het een life event is die veel emoties losmaakt.
Intense gevoelens die we als kersverse ouder (en grootouder)allemaal in een ‘pakket’ bij de geboorte van ons (klein) kind krijgen. Geadopteerden (en hun adoptieouders) krijgen daar nog een bonus bij, vaak toch.

Een adoptiemoeder vertelde me ooit dat ze trots als een gieter binnenstapte in de kamer van haar net bevallen dochter. Ze had een bos rode rozen mee. En dat was blijkbaar verkeerd. De kleur, de soort bloemen en nog zoveel meer. De volle laag kreeg ze. En de adoptiemama begreep het, het was op dat moment TE dubbel voor haar dochter. Ze nam het haar niet kwalijk, ging niet in de  strijd en voelde zich niet gekwetst.
Maar ze was er wel verdrietig om, omdat haar dochter het nu even moeilijk had met het moederschap en twee moeders, waarvan ze er eentje niet kende.
Het kwam goed, zeker weten. Maar iedereen moest even emotioneel een veilige plek zoeken.

Dat is ook wat een verjaardag kan losmaken: verwarring. Ik wenste onlangs een geadopteerde gelukkige verjaardag. Ze is dit jaar naar haar geboorteland getrokken om haar biologische moeder te ontmoeten. Een paar maanden later is ze jarig. Ik wens haar een gelukkige verjaardag via de mail en schrijf dat ik hoop dat het niet te verwarrend is voor haar vandaag. Ze mailt terug:
” jij bent de enige die dat nu aanvoelt, de rest denkt dat ik alleen maar in feeststemming ben.”

Een verjaardag: ook dubbel dus, soms toch, voor geadopteerde en hun adoptieouders.
Ze vieren een geboorte, maar niemand weet hoe het was, vaak ook niet wie de moeder was en waar ze nu is.
Veel adoptiegezinnen vieren een aankomstdag, als extra feest. Dan kwam het kind in hun leven. Ook dat was een heel bijzondere en blije dag.
Zo werkt het vaak wel. Aandacht voor alle gevoelens en alle ‘feest’dagen.

En van feesten gesproken: ik wens jullie allen een heel prettig feest, vandaag op Kerstdag en later als we het einde van het oude en de start van het nieuwe jaar vieren!

Tot volgend jaar !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar. Verder lezen ‘Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.’

Mama, heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?

Hij is nog maar 8 en toch kan hij zo goed verwoorden wat hem dwars zit.  In die zin zit zowel zijn grote verdriet als zijn, af en toe oplaaiende, worsteling met zijn adoptie.
Een jaar geleden zat hij, op vraag van mama en papa, voor mij op de grond in het salonnetje.
Op een stoel zitten is voor Bimal (ik zal hem hier zo noemen , Bimal staat in India voor puur) niet altijd zo gemakkelijk. Op de grond heeft hij blijkbaar meer ‘voeling’; uiteraard is dat geen probleem. Hij zit me daar aan te kijken met zijn grote donkerbruine grote ogen , hij kijkt me voluit aan.Hoe zou het met zijn mama en papa in India zijn? En hoe kan hij daar met zijn mama en papa hier over praten? Dat was waar we het over hadden hij en ik. En we vonden de woorden, want hij kon thuis wel verdergaan met wat we samen begonnen waren. Dat was alvast wat mama me later mailde.

Maar toch bleef hij worstelen.
En dan kwam die ene zin: ‘mama heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?’

Nu weten mama en papa dat ze misschien iemand moeten zoeken om heel intens met Bimal aan de slag te gaan. Dit om te werken aan rust, veiligheid en heling. Zo klein als hij is, zo intens kan hij zijn gevoelens uiten. Het gaat niet zo goed met hem, dat is wat hij op meer dan 1 manier duidelijk maakt.
Natuurlijk kan ik hen helpen zoeken naar een therapeut die adoptiealert is, zoals dat heden ten dage heet. In het nieuwe Steunpunt Adoptie waar ik nu werk is er zelfs een adoptie sociale kaart waarin gericht kan gezocht worden.
Maar mama denkt dat het niet eenvoudig gaat zijn hem te overtuigen weer eens naar een andere plek te gaan om zich toe te vertrouwen. Dus vraagt ze of ik samen met haar, Bimal kan overtuigen om iemand anders te vertrouwen en daar heel regelmatig heen gaan, want snel zal dit niet werken.

Hij heeft geslapen in de auto, hij wrijft zijn ogen  uit als hij voor mij staat. Raar is dat , vroeger zat jij  in Kortrijk en nu in Gent. Hij herkent meteen hetzelfde salon en er ligt ook een tapijt.
Hij kijkt me weer voluit aan en volgt het gesprek zeer alert. Hij stelt me zeer slimme vragen en gaat niet over 1 nacht ijs voor hij voluit ja zegt op het aanbod van mama en ik.
Wat ik ook zie is dat hij het hele gesprek aan de voeten van zijn mama kronkelt als een poesje dat aandacht zoekt. Hij klimt als het ware langs haar benen omhoog tot hij zich op haar buik nestelt en met een liefdevolle oogopslag in haar ogen kijkt. Mama kent dat duidelijk en koestert haar kleine jongen op alle manieren, met haar stem en met haar lichaam. Dat voelt veilig, duidelijk.

Ik vraag hem of we het ook even kunnen hebben over die zin die zijn mama mij heeft vertelt, dat hij graag normaal zou zijn? Ja zegt hij . Ik vraag hoe dat voelt, hij antwoordt meteen: ik ben bang.
Weet hij ook waarom of waarvoor?
‘Niet echt , maar ik ben ook vaak verdrietig!’
Mama zegt:’ ja dat weten we.’
En in een beweging zegt hij ook: ‘ de kinderen pesten me op school’.
‘Wat doen ze dan? ‘
‘Ze zeggen dat ik een sjokoladen peetie ben.’
‘Wat zeg jij dan?’
‘Niets ik loop weg, ze zijn ouder en groter.’

Hoe slim kan een kind van 8 zijn? Hoe goed kan een kind van 8 weergeven wat er omgaat in zijn hoofd?

Maar dan blijft zijn dringende vraag, dat hij zou willen normaal zijn, hangen.
Mama vertelde me dat ze als eerste reactie op deze zin is beginnen inpraten op hem om aan te geven dat hij wel normaal is.Waarom hij wel dacht dat hij dat niet was en ze gaf hem 1000 en 1 argumenten om hem te overtuigen dat hij voor hen het grootste geschenk ooit is en zeker niet abnormaal is.
Natuurlijk, elke ouder zou hetzelfde doen denk ik. We proberen het intense verdriet van ons kind weg te nemen.

Maar hij heeft natuurlijk ook wel gelijk: hij voelt zich niet normaal omdat de anderen zo verschillen van hem.
De andere kinderen, zo voelt hij aan, zijn wel normaal .
Zij zijn niet zo donderbruin als hij. Zij komen uit de buik van hun mama en lijken op mama  en /of papa. Die “normale” kinderen hebben geen mama en papa in India die ze niet kennen en zijn dus ook niet soms erg verdrietig daarom. Die ‘normale’ kinderen, zij worden niet gepest omwille van hun huidskleur en zij moeten , alweer volgens zijn perceptie, niet van de een hulpverlener naar de andere om zich beter in hun vel te voelen.
Die andere kinderen krijgen een broer en/of een zus die ook uit de buik van hun mama komt en (een beetje) op hen gelijkt. Hij is zijn broer , al een kleuter, mee gaan ophalen in zijn land. Maar die broer is ook een beetje niet zijn broer, want die heeft ook weer een andere papa en mama in India.

Allemaal zo ingewikkeld als je op je 8ste al beschikt over een goed ontwikkeld ‘‘verstand’ dat jou alle knooppunten in je leventje toont en je verwart. Maar je bent nog wel te jong om dat alleen te ontwarren , te plaatsen en te verwerken.
Is Bimal abnormaal dan? Wij vinden met zijn allen van niet, proberen hem te overtuigen dat hij vooral een bonus heeft in het leven. Maar wat hij daar zelf over vindt, die weg moet hij wel eerst zelf afwandelen. Hopelijk komt hij ook op die bonus uit.

Soms moet hij  een tussenstop maken bij mensen die hem kunnen helpen overtuigen dat “anders zijn”  iets anders is dan “niet normaal” zijn.
Maar hoe moeilijk is dat niet om te geloven als je nog maar 8 bent.
Bimal is sterk, heeft een warm nest en komt er zeker!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Ze vragen dan hoe het voelt om geadopteerd te zijn, ik zeg dan ‘je wordt dat ook gewoon’!

Dit was wel DE uitspraak van mijn 4de dag van de geadopteerde, zondag 27 mei in Antwerpen. De uitspraak komt van A., geadopteerd uit een prachtig maar straatarm Afrikaans land toen hij 6 was, hij is er nu 13. Hij is ronduit een schitterende kerel. Dat de adoptiecoach een ‘boontje ‘voor hem heeft ,heeft ook te maken met het feit dat hij een uitzonderlijk voetbaltalent is en ik zot van voetbal ben. Dus vraag ik  hem gedurende ons gesprek:
“Mag ik een erg domme voetbalvraag stellen? ”
“Ja.”
“Als  de Belgen tegen  je geboorteland te spelen, voor wie kies je dan?”
Hij twijfelt niet, voor zijn geboorteland. Zo ook de rest van zijn grote gezin, ook al zitten daar een paar geboren en getogen Belgen bij.

Maar hij had zich dus goed voorbereid op de 4de dag van de geadopteerden. Hij had gehoord dat de VRT daar zou zijn en had eigenlijk zijn interview al voorbereid. Wat jammer dat ik dat niet wist, ik zou de journalisten zeker ook naar hem hebben gebracht.
“Als ze dan vragen hoe het voelt om geadopteerd te zijn, dan zou ik zeggen dat het wel raar is zo, om zo naar een ander land en familie te gaan. Maar je wordt dat ook gewoon.”
En hij pruts verder aan zijn MP3 om de juiste muziek te vinden.
En neen, hij vindt het ook niet erg om er anders , bruin, uit te zien, want  is daar erg trots op. Zijn jongere zus, ook uit zijn geboorteland geadopteerd, zegt droogweg zonder opkijken van haar computerspel:
“Wij kunnen beter tegen te zon.”
Op een dag waar de temperaturen flirten met de 30° en ik zweet als een rund , zeg maar, is dat  down to earth zonder franjes, zo is het maar net.


Ik sms op zo’n dag altijd ‘Happy dag van de geadopteerden’ naar alle geadopteerden in mijn telefoon. Want dat is het natuurlijk, hun dag. Voor mij als adoptiecoach is dit een hoogdag. Klein en groot, alleen of met hun ouders, partner.. ze zijn met velen die samen feest vieren. Ik ben blij een groot aantal te kennen en een ander deel te leren kennen. De grote verhalen zijn er niet, wel vele kleine en ze zijn hartverwarmend.

Soms ben ik ook bezorgd en probeer ik dat te tonen.
R. is een kwetsbare ziel, ze is er met een groot deel van haar familie. Ik sta al een tijdje aan de zijlijn te coachen. R. zit niet goed in haar vel, en dat is een understatement . Nu is er even een time out nodig , niet meer in haar nestje zeg maar. Ze is nog veel te jong om het nest te verlaten, maar er blijven doet haar veel te veel pijn.

Ik ben zo ontzettend blij dat ze er toch is. Klein van stuk, maar met een uitstraling die dat ruim compenseert, staat ze niet ver van mij aan de boekenstand te kijken.Ik leg mijn had op haar rug en vraag:
“Hoe is het?’ Veel te snel zegt ze “goed”.
Ik zeg dat dat toch niet kan, want als ze verblijft waar ze nu verblijft dat dat toch betekent dat ze het moeilijk heeft.
“ja” zegt ze met een eerste blik in mijn richting.
“Het is moeilijk om thuis te blijven hé?” weer erg snel zegt ze “Ja”… ik probeer niet te laten blijken hoe verdrietig ik van dit gesprek word.

Maar ik probeer te vertrekken van haar krachten en sterkte, die heeft ze zeker ook. “Maken we een deal R? ”
“Ja “(weer heel snel en ze kijkt me nu pas in de ogen).
“Je weet dat we je mama aan het zoeken zijn, zoals je vorig jaar samen met je adoptieouders gevraagd had?” ze knikt
” Wel we werken hard door om haar te vinden, ook al weet je dat we niet zeker zijn om haar te  vinden?” ze knikt weer  ” Ga jij dan op zoek naar de rust en een thuis waar je je veilig voelt, waar het ook is? ”
“Ja. ”
“Want als, als we je mama vinden R, dan kunnen we haar een mooi verhaal brengen, want ze zal dat graag horen.Wat denk je?  Hebben we een deal? ”
“Ja” zegt ze en ze lacht voor het eerst.

Ik weet niet of het werkt, maar ik doe in elk geval erg mijn best om mijn deel van de deal rond te krijgen.
Ik duim dat dit verdrietige, verwarde meisje kan vinden wat ze zoekt: rust in haar hart en een plekje waar ze zich thuis voelt.

Ik duim voor je R.

De adoptiecoach

(om de privacy van de geadopteerden te bewaken is A niet A en R niet R (misschien))

Mama, ik zou nog zo graag eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!

Een panelavond voor kandidaat-adoptieouders: een geadopteerde geflankeerd door een afstandsmoeder en een adoptievader. Elk van hen hun bijzonder verhaal! Zij neemt het woord als laatste van drie. Ze doet dit vaker, maar dit keer is bijzonder, moeilijker. Ze heeft het opgeschreven, leest voor. Als ze van start gaat is het muisstil, als ze stopt zo mogelijk nog stiller. Ik vraag of ik de tekst mag hebben voor jullie geadopteerden. Ja, zonder aarzelen. We houden het anoniem.

Na 34 jaren in het leven maak ik het testament op van mijn jeugd….in navolging van het liedje van Boudewijn De Groot.
Ik heb dit al zo vaak gedaan en het blijft altijd moeilijk om op te starten.Ik weet ook niet goed met wat ik moet beginnen. Je hebt de zaken die jullie als kandidaat-adoptieouders graag willen horen, je hebt de zaken die jullie weten en liever niet meer willen horen. Je  hebt de dingen die ik al duizend maal heb verteld en liever niet meer vertel. Je hebt ook de woorden die op mijn hart liggen, de woorden die uit mijn ziel komen en zorgen dat ik ben wie ik ben.
Maar dit is het nu net… wie BEN ik?

Ik ben …, geboren in India, grootgebracht in …
Ik ben opgegroeid in een gezin met mama, papa en een grote broer en zus. Kan niet idealer zijn zul je denken. Na mij hebben mijn ouders ook nog 3 pleegkinderen in huis genomen. Een groot gezin. Punt.

Ik kan je vanalles vertellen over hoe mijn jeugd gelopen is, alle heerlijke dingen en alle foute, pijnlijke zaken. Maar ik wil mijn verhaal echter beperken tot hoe mijn adoptie een invloed heeft gehad in wie ik nu ben als persoon.
Het is mijn perceptie en dan ook enkel de mijne.. dus liever wil ik niet meer horen achteraf dat ik een ondankbaar wicht ben.

Ik was een blije vrolijke meid, altijd al geweest en ik voel dat het een stuk van mijn karakter is. Want hoe diep ik ook gezeten heb, ik heb altijd wel positief kunnen zijn en mij kunnen focussen op de toekomst. Al wist ik heel vaak niet wat de toekomst zou brengen.
Ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst  de vraag stelde aan mijn ouders waarom ze me geadopteerd hadden, maar ik weet dat er al lang iets aan het broeden was.Ik weet dat ik vaak dingen opzocht of terloops iets vroeg aan mijn ouders of andere mensen. Ik weet dat ik altijd zei dat olifanten mijn lievelingsdieren waren, terwijl ik diep in mijn hart alleen maar ooit eens een pandabeer wilde ontmoeten. De mensen om mij heen interpreteerden het op hun manier. Ze vonden mij een ferme meid, die zich snel aangepast had, zich meester gemaakt had van de taal en de gewoontes en die een gezonde interesse had voor haar afkomst.
Maar er was eigenlijk nooit iemand die de kernvragen stelde: wat wil je weten?Ben je benieuwd naar je papa en mama? Wil je weten waarom ze je hebben afgestaan? Ect…. En dat heb ik als een groot gemis ervaren. Onduidelijkheid ook: enerzijds droegen ze mij op handen, anderzijds had ik het gevoel dat ik niet de juiste antwoorden op mijn vragen kreeg.
Maar hoe zeg je het in godsnaam aan 2 mensen die hemel en aarde hebben bewogen om mij hier te krijgen, hoe kan je dat op een manier verwoorden dat ze niet het gevoel hebben om afgewezen te worden? Hoe doe je dat als kind van 6-7-8-9 jaar? HOE?HOE?HOE???

Toen ik een tiener was is er veel gebeurd: liegen, stelen, weglopen… en ze namen een drastische beslissing.. de mensen waartegen ik niet durfde te zeggen hoe bang ik was dat ze me in de steek zouden laten. En dat deden ze: ze lieten me in de steek. Meer wil ik hierover niet kwijt.

En dan, opeens, zonder dat iemand het had gezien, was ik een jongvolwassen vrouw.. klaar om de wereld te veroveren, maar ik wist niet met wat.
Dus ging ik studeren in Gent, reisde ik wat rond, vond vertier met vriendinnen, leerde de liefde kennen het ging ook voor de eerste keer terug naar daar waar ik geboren ben. En het was een bitterzoete ervaring. Je hebt heel sterk het gevoel dat je thuis bent, dat je terug grond onder je voeten hebt…je beleeft het met elke vezel in je lichaam. Maar eens terug in België heb je het gevoel: waar is mijn hart? Waar is mijn ziel? Waar hoor ik thuis? Wat IS thuis?
Ik weet niet of ik er goed aan gedaan heb, maar spijt wil ik niet hebben over wat geweest is. Twee jaar later ben ik nog eens terug geweest: om mijn land te leren kennen, om mezelf de toestemming te geven om trots te zijn op mijn afkomst! En ja, dat was ik.. ben ik… soms. Alles is zo.. gekleurd.. tja, dat moet het juiste woord zijn.

Nu ben ik volwassen, getrouwd, mama van 2 heerlijke kinderen. Ik heb een tof leven, leuke man, een job die ervoor zorgt dat ik andere zaken kan doen, een nieuw huis in het vooruitzicht, luxe, geluk,liefde, geen tegenslagen, enz.
Maar dan zeg ik tegen mijn man dat ik op therapie moet. Ik voel dat het nu moet en ja, het komt ongelukkig uit ! Maar het moet nu, ik ben er klaar voor!
Ondertussen ben ik een tijdje bezig en het frustrerende is dat alles waar ik mee in mijn hoofd zit herleid wordt naar het feit dat ik geadopteerd ben.. what the f**ck!
Ik ben zo bang mensen teleur te stellen, ik wil boven alles geliefd zijn, ik ben bang om in de steek gelaten te worden,  ik kan niet genieten van een gewone  knuffel, ik voel me zo intens verdrietig en durf het bijna niet te zeggen aan hen die me dierbaar zijn, ik voel me alleen in gezelschap, ik kom zo stoer over maar ben soms echt een bang vogeltje.
IK WEET EVEN NIET WIE IK BEN, maar kan wel zeggen dat ik het graag zou willen weten!

Om jullie het even uit te leggen:
Mijn man is in het buitenland voor zijn werk. ’s Morgens komt mijn dochter, veel te vroeg, op mijn bed springen. Spraakwaterval en vrolijke meid als ze is zegt ze “mama, ik heb vannacht gedroomd over jouw buik.” Ik zeg “Alle jong, er zijn toch leukere dingen om van te dromen”. “Neen,neen” zegt ze” ik droomde dat ik graag nog eens in je buik zou zitten”. Ik zeg “je wilt gewoon nog eens in mama’s buik zitten'” ” Ja, ja, dat bedoel ik,” zegt ze”en hoe staat een baby daar recht in?” Ik zeg haar dat het zeer uitzonderlijk is, eigenlijk niet mogelijk is dat een baby recht kan staan in een buik. Ja, dat begreep ze wel. En dan zegt ze “maar mama, ik zou toch graag nog eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!”

Ik neem haar vast, een traan glijdt zacht over mijn gezicht en het enige wat ik kan denken is: ik wou dat ik dat ook nog eens kon doen…

Ik mis de wortel die zo essentieel is om een stabiele, intens gelukkige persoon te worden. Ik mis het gevoel van gewenst te zijn, ook al zijn er heel veel mensen die mij oprecht graag zien.  Ik wil het horen van zij die mij op de wereld gezet heeft: waarom kon ze niet anders? Ook al kan ik dat allemaal rationeel begrijpen, ik mis de basale lichamelijkheid die zo belangrijk is om te groeien in relaties. Ik mis heel veel. Zaken die mijn ouders op hun manier wilden geven, invullen… maar voor mij niet toereikend waren omdat het zich op een ander niveau afspeelde dan hetgeen ik wilde, voelde en dacht.
Het is zo verdomd moeilijk om het als adoptiekind te verwoorden,te laten blijken… maar ik deed het wel op mijn manier.. als kind , als tiener, als jongvolwassen, als volwassene.. als mama.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits