Posts Tagged 'rootsreizen'

Er staat een foto van mijn adoptiemoeder op het aanrecht bij mijn geboortemoeder! Ik vind dat precies niet ok.

 

Het is altijd dubbel voor mij als ze langskomt; Ze heeft het vermogen om diep, heel diep te gaan in haar gevoel en daardoor ben ik een bevoorrechte getuige.
Maar als ze komt, dan zit ze in de knoop en dan zijn daar ook die ongelofelijke mooie grote ogen die zich vullen met tranen. Dit keer ook weer af en toe veel te veel pijn.

Ze had mijn goede raad aan haar laars gelapt. Maar dat is helemaal niet erg, want je eigen weg zoeken is veel belangrijker.
Maar toch, toch weet ze nu dat ze misschien naar die raad wel had moeten luisteren: ga niet alleen op bezoek naar je biologische mama en broer in dat verre , mooie land. Neem iemand mee om je te steunen.

De drang om de emotionele knoop uit haar leven te halen was te groot, het leek wel, een overlevingsdrang.
Ze is toch (voor de derde keer) richting geboorteland, geboortefamilie getrokken. Alleen!
Sterk, maar niet evident.
Heeft het geholpen? Aanvankelijk zegt ze van niet, maar ik denk dat het ook geen schade heeft aangebracht. Is dat zo?
Ze denkt na en zegt ‘ik weet het zo niet’.
We zoeken, wroeten, verder naar een manier om die knoop die er al zo lang zit  wat minder strak te maken.

“Wat wilde je toch bereiken met die reis alleen, 2 weken samen met je mama en broer op de kamer slapen?”
“Ik wilde weten hoe het nu verder kan en moet. Ik wil verder met mijn leven, ik wil ten volle kunnen genieten en mij ergens thuis voelen. Ik dacht dat deze reis uitsluitsel zou brengen.”
“Oei , dat is veel in 1 keer. “
Ze lacht door haar tranen heen, en zegt dat ze dat ook weet . Maar ze wil het zo graag, weten waar haar thuis is.
Ik heb twee levens zegt ze, ééntje daar en eentje hier.
Ik vraag haar te vertellen waarom ze dat zo voelt.

“Als ik daar in de deuropening in de zon zat , dan voelde ik dat ik daar hoorde. Maar dat gevoel was van korte duur. Meteen daarna wilde ik naar België terug. Ik heb mij blauw betaald aan telefoonkosten naar mijn adoptiemama, mijn vriend, mijn beste vriendin. Zonder die gesprekken zou ik het daar nooit hebben uitgehouden.
Maar ik was daar de dochter van mijn mama daar, de zus van mijn broer daar.. ze werden daar zo gelukkig van.”
Het is mijn beurt om te zuchten.
“We zijn daar weer aanbeland? “
“Ja ,zegt ze , ik zorg altijd voor iedereen he? “

We zoeken en vinden een plekje op de pechstrook en ze vindt een andere weg, niet helemaal , maar toch vrij duidelijk een antwoord op:
wat wil ik , wat wil ik niet? Dat leidt dan weer tot een aantal heel moeilijke, maar noodzakelijke beslissingen.
Ze wil ze vandaag nog nemen, organiseren. Ik vraag haar 1 week te wachten om te zien of het echt haar beslissingen zijn en of ze er na een week nog achter staat.
Je kent me te goed Pia, ik zou het nu en meteen al weer doen.
We lachen samen, ja, je eigen bijsluiter kennen is een heel goeie zaak.

Net voor ze vertrekt vertelt ze me dit:
‘Toen ik daar in de keuken stond met mijn mama, herkende ik meteen dat ik de slordigheid van haar had. Ik moest erom lachen. Maar toen zag ik (voor het eerst) een foto van mijn adoptiemama op het aanrecht van mijn biologische mama staan. Ik vind dat precies niet ok. Raar he?”

Ik vertel haar dat de meeste (volwassen) geadopteerden me vertellen dat de twee paar ouders, twee moeders samen te verwarrend, moeilijk is. Dat zij vragende partij zijn om dat uit elkaar te houden, zoveel mogelijk.
Dat ze het wel erg waarderen dat ze met hun éne mama over de ander kunnen en mogen praten, maar ze samen brengen en hen een persoonlijke band te zien hebben, dat is te moeilijk.
A  ja, zegt ze, dan is dat normaal? We lachen nog , want wat is nu normaal he?

Maar ze kan verder, kleine stapjes , in de hoop dat ze te weten komt waar ‘thuis’ is.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits