Posts Tagged 'rootsreis'

Eindelijk die reis terug naar je geboortemoeder, je land…

Zaterdag  13 juli 2013

Lieve E.

Toen ik deze middag mijn mails opende, sloeg de schrik me om het hart. Een mailtje van jou. Hoe kan dat nu , je zou toch nu op weg moeten zijn naar de andere kant van de wereld, terug naar die plek waar het 26 jaar geleden voor jou begon? De mail bevat alleen maar een kopie van de  brief  gericht aan jouw moeke & vake, jouw adoptieouders.
Opnieuw mag ik meekijken over jouw schouder naar hoe het is om als geadopteerde op zoek te gaan naar de puzzelstukken, naar dat puzzelstuk wat het moeilijkst te vinden en zeker ook te plaatsen is, jouw geboortemoeder.

 

Ik mocht anderhalf jaar lang aan de zijlijn meekijken, meedenken en meevoelen. Ik kreeg jouw verhaal, in flarden, soms heftig, soms rustig, maar nooit gratuit, altijd voluit.
We hadden vele gesprekken, ook via Skype omdat het snel moest, de nood hoog was en de afstand soms te groot. Dan zag ik af en toe die tranen. Altijd stil alsof je zelf niet voelde dat ze rolden… het deed me zoveel, maar bleef  ‘professioneel’ als adoptiecoach , daar kwam je voor.

We zochten samen naar de juiste vragen: wanneer? Met wie? Hoe zal ik haar aanspreken? Moet ik iets geven? Doe ik foto’s mee, welke en hoeveel? Wie en wat wil ik daar allemaal vinden en ontmoeten? Waar ben ik meest bang voor? Wat wil ik er zeker uithalen? En zoveel meer.
Ik besef dat dit het gemakkelijkste deel van je zoektocht was, de antwoorden moesten door jou en jou alleen geformuleerd worden.
Lastig zei je soms, maar je wist dat dit moest gebeuren.
Anderhalf jaar lang met ergens halfweg dat kleine bericht :‘Pia , ze hebben ze gevonden!’

Blij dat we waren! Maar dan kwam het toch zo kort op je vel te zitten. Ook dat hadden we besproken, jouw tempo volgen was wat ik wou bewaken.
Dus werd de reis een jaar uitgesteld. Het was nu teveel en er waren ook teveel andere emoties die niets met je adoptie te maken hadden, maar wel heel heftig waren.
Ok, we laten onze tussenpersoon jouw moeder verwittigen, het zal nog een jaartje extra duren.
En er kwam even rust.
Maar het laatste half jaar was er geen ontkomen meer aan, het zware werk kon niet meer afgeschoven worden.

Je bent altijd een heel goeie evenwichtskunstenaar geweest. Voor jezelf, voor je zus en voor je hele adoptiegezin. Je was diegene die het altijd goed ( moest?) deed.Je zorgde vaak te weinig voor je  eigen evenwicht en dat liet zich nu niet meer ontkennen.
Ook nu worstelde je je met een krachtig doorzettingsvermogen doorheen alle onevenwichten, bij jezelf en in je omgeving.

Toen je woedend werd wist ik dat het goed zou komen, hoe raar dat ook moge klinken. Je kwam plots op voor jezelf, je eiste de volle aandacht op en toen moest iedereen wel naar jou luisteren. Ook die moeder aan de andere kant van de wereld.

Je zus, je kleine zus, reist met je mee. Zij is het die naast en bij je gaat blijven wat er ook gebeurt. Ik ben heel blij dat jullie daar samen zitten en hopelijk genieten.

En dan krijg ik vandaag een kopie van die brief aan jouw moeke & vake.

Daar is ze weer denk ik , onze evenwichtskunstenaar. Op de valreep schrijf je nog een brief aan jouw ouders. Om ze te bedanken, om uit te leggen waarom je dit moet doen, om hen nog mee te geven hoe je hoopt dat zij ook evenwicht vinden en je voegt er zelf goede raad aan toe.

E. ik ben zo onder de indruk van jouw kracht (en dat van je zus) en ben zo blij dat je me opnieuw toelaat mee te kijken en te voelen.

Ik weet dat je nu aan het landen bent in je geboorteland, dat je morgen ergens je mooie lange kleed, speciaal voor de ontmoeting gekocht, gaat uitpakken en samen met je zus op je moeder gaat afstappen met de hoop te vinden waar je al zo lang naar op zoek bent en vele meer. Ik weet ook dat je gewapend bent tegen een ontgoocheling, ik hoop niet dat deze komt, maar ik ben ook daar gerust in.
Je zus is erbij.

Ik zet mijn Skype vinkje op groen E. Voel je niet verplicht maar voor ik op 20 juli de deur achter me dicht trek om in een hangmat voor mijn tent te genieten van rust en boeken en…, zou ik zo graag nog eens dat mooie gezicht van je zien en die lach.

Veel zonnige groeten vanuit mijn tuin,

adoptie kleur nederl.

 

 

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Ps dit is de laatste blog voor ik begin september opnieuw probeer om jullie te laten meekijken over mijn schouder! Geniet van de zomer!

hangmat

 

 

 

 

 

 

 

facebook-button

Facebook groep De adoptiecoach
Een gesloten groep voor afstandsouders, geadopteerden en adoptieouders.

Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.

Ik weet – uit de vele reacties van lezers van deze blog- dat mensen soms met de krop in de keel de verhalen hier lezen. Ik weet ook dat dit niet is omwille van de literaire kwaliteiten van deze blog (om van een understatement te spreken) , maar omwille van de verhalen die ik jullie mag vertellen.
Deze krop zat dus in mijn keel, nadat een kleine ‘grote’ jongen van 9, mij gisteren zei:
‘ik denk dat mijn mama mij naar een weeshuis bracht omdat ze me niet graag zag’

Hij vertelde het, het was geen vraag. Het werd mij als het ware meegedeeld nadat hij amper 10 minuten in het salon van de coach zat. Ik , wildvreemde, kreeg meteen hetgeen het diepst van binnen in zijn hart zit.
Ik ben hem daar zo dankbaar voor, ook omdat ik en zoveel mensen van hem kunnen leren, ook zijn adoptieouders zie ik als ze terug komen.
Ik vraag hem na afloop of ik dat mag delen met andere kinderen en adoptieouders, want dat hij zoveel mooie dingen heeft gezegd en gedaan.
Hij aarzelt niet, kijkt me open aan en knikt heftig.
Dus, als u dit stukje blog leest , dan kreeg ik een JA woord om dit te publiceren. Natuurlijk moeten hij en zijn adoptieouders dit eerst lezen en pas dan kan zijn jawoord ook resulteren in deze impressie van deze bijzondere ontmoeting met dit prachtig kind.
Ik hou dit, naar goeie gewoonte, niet identificeerbaar. Vandaar dat het herkomstland, noch zijn naam , worden vermeld.

Verder lezen ‘Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.’

Els-Pinki: bijna weer thuis!

Weeral een tijdje geleden… En jawel, we zijn 2012! Het jaar dat er voor mij veel zal veranderen. Mijn droom komt alsmaar dichterbij…De India-reis komt sneller dan ik had gedacht! In een stroomversnelling heb ik beslist om in februari te gaan.Dit eigenlijk naar aanleiding van een zeer dierbare vriend. Een vriend die in mijn leven is gekomen, een lotgenoot, ja zelfs een zielsverwant. Uit respect voor mijn dierbare vriend, vernoem ik hem niet.

Vooraleer ik verder ga met mijn verhaal… Ik heb deze brief laten versturen in India naar zuster Dionysia. De zuster die voor mij gezorgd heeft…

 Zuster Dionysia,

Een tijdje geleden heb ik een brief meegegeven met een vriend die naar India kwam. Hij heeft die brief naar je opgestuurd. En je zelfs getelefoneerd! Het was hartverwarmend toen hij over u sprak! Ik hoop dat u ondertussen de brief heeft ontvangen.
Zuster, u moet weten dat ik heel veel aan u denk! Ondanks dat wij 27 jaar geleden van elkaar afscheid moesten nemen, moet ik toegeven dat ik je heel erg mis! Of zal ik zeggen dat ik de warmte en de genegenheid die u me gaf, mis. Vragen rijzen me meer en meer… En dit komt omdat er hier in België een leegte is die ik voel. Een leegte van gemis… gemis van geborgenheid, liefde en een innerlijke rust! Een rust die ik hier nooit zal hebben, denk ik.
Ik ben nu 32 jaar en moeder van een pracht van een zoon! Rajesh betekent dan ook “koning der goden” en hij is the spirit of my life!
Sinds de dood van mijn moeder, is er zoveel gebeurd in mijn leven, waardoor ik als mens veranderd ben.
Als 5-jarige was ik geliefd… Als 10-jarige was ik nog meer geliefd… Als jong meisje van 16 dacht ik geliefd te zijn… Als 17-jarige verging de wereld van onder mijn voeten… Alleen en verlaten, opnieuw, stond ik daar, aan het ziekenbed van mijn moeder, te schreeuwen dat ze nog niet heen mocht gaan! Het waren tranen van angst, tranen van intens verdriet, … Het waren tranen die aanvoelden, die zeiden, Pinki, nu sta je er alleen voor… Vanaf dat moment overleefde ik in België. Steeds maar overleven, in de zin van zorgen dat ik zonder dat ik enig verhaal kwijt kon, probeerde door te gaan in dit welvarend landje. En door de jaren heen liet ik me misbruiken en gebruiken…
Ja, zuster, u kan zeggen dat ik dankbaar moet zijn dat ik in België ben terechtgekomen. En ergens ben ik dat ook, maar soms ook niet! Het enige wat ik hoopte en verlangde was een beetje warmte en genegenheid van mijn ouders. Desondanks blijf ik voor hen respect en genegenheid opbrengen. Ook al zijn ze er niet meer! Ook al heeft mijn vader me niet meer gewild!
Neen, zuster, mijn leven is niet van een leien dakje gegaan zoals u het misschien had voorgesteld! … 
Lieve zuster, ik heb u het genoegen om te vertellen dat ik in februari 2012 naar India kom. Ik wil u ontmoeten. Ik wil dat u mij vertelt van hoe ik vroeger was als klein meisje in het weeshuis. Ik wil het van u horen hoe ik in het weeshuis ben terechtgekomen. U bent mijn enige houvast, de enige die kan vertellen, de enige die mij kan bevestigen dat ik ben wie ik ben of wie ik geworden ben. Vertel me over die tijd! Hopelijk herinnert u zich nog veel over mij, Pinki , Bindu en Manju, … Sharmy is nu moeder van een dochter. Ophenia, haar dochter is bijna 10 maanden. Manju is gelukkig getrouwd en is kinderverzorgster. Bindu heb ik nog niet teruggevonden.
Ik hoop, zuster, dat u enkele dagen vrij kan nemen zodat we wat tijd kunnen doorbrengen en praten met elkaar. Dit is voor mij echt belangrijk! Te kunnen praten met u! U te kunnen zien en hopelijk enkele vragen kan beantwoorden.

En dan ergens in november… Kreeg ik telefoon vanuit India… “Els, ik heb nieuws van de zuster…” Ik heb haar gebeld klonk een warme stem vanuit het verre India! “Jij bent geen wees! Els, of Pinki, jij bent tot je 2,5 jaar bij je ouders geweest. En de naam “Pinki” heb je van je ouders gekregen. “ … Dit waren 2 antwoorden waarop ik jarenlang op wachtte! …
Tja, ge kent da dan wel hé… Tranen, tranen, tranen en nog eens tranen!!! Het waren tranen van emoties, verdriet en toch geluk. Te weten dat ik mijn eerste twee jaar bij mijn ouders was!! Hartverwarmend voor mij om dit te weten… Zo belangrijk… Het was net of ik de warmte van mijn moeder voelde… De warmte die ik dacht kwijt te zijn… En dan nog te weten dat het mijn ouders zijn die mij de naam “Pinki” hebben gegeven… Nu vind ik het een mooie naam. Vroeger dacht ik dat het enkel maar een naam was die de zusters mij hadden gegeven. Nu is dat zo mooi, het klinkt mooier en mooier als je het uitspreekt. Nu aanvaard ik mijn naam en draag het mee voor altijd in mijn hart.

Ondertussen waren we al december… Het einde van 2011 kwam dichterbij… Toen kwam de dag dat ik naar India zou bellen… Of beter gezegd, we moesten de zuster laten weten wanneer we naar India zouden komen. In deze moderne maatschappij heeft India dus ook een telefoon! Het moest eens gebeuren! Ik kreeg een krop in mijn keel, het snoerde alle woorden die ik wou zeggen tegen de zuster! En plots hoorde ik haar stem, na 27 jaar lang! Mens, wat had ze een jonge stem… En zo vlot Engels… met haar Indisch accent natuurlijk. Ik begreep haar heel duidelijk. Mijn stem stokte en alle emoties kwamen los… Met vele vragen wou ik haar nu in één ruk bestormen. Ze was blij om mij te horen. Ze weet nog zoveel van mij! Haar warmte die ik altijd in gedachten had, voelde ik zodra ik  haar stem hoorde. Beiden kijken we uit naar het moment dat we elkaar nu echt zullen ontmoeten. Ze zal tijd maken en me rondleiden in het weeshuis waar ze nu werkt. Maar ze zal vooral tijd maken…en zo goed als mogelijk al mijn vragen beantwoorden. Ze wil me persoonlijk spreken…

Nu mijn reis dichter en dichterbij komt… ben ik wel angstig… Angstig om de waarheid te horen? Bang om nu eindelijk te zien of te weten wie ik ben? Maar ik weet dat ik zeer en hartelijk zal gesteund worden door mijn dierbare vriend, mijn coach Pia en alle geadopteerden die net zoals ik op zoek zijn naar hun IK-zijn.

Wish me luck in februari. En toeval of niet, ik vertrek op de dag dat mijn adoptiemoeder verjaart,namelijk op 19 februari. Een emotionele dag… maar ik neem haar mee…

Tijdens mijn reis zal ik af en toe nog een blogje schrijven en jullie laten meegenieten van mijn rootsreis.

Liefs en hartelijke dank aan alle aanwezigen op de benefiet die mij deze reis hebben gegund en dit voor mij hebben gerealiseerd.

Pinki (Els)

De media is de adoptiecoach op het spoor!

Ja inderdaad, de media heeft een – bescheiden- weg naar de adoptiecoach gevonden.

Eerst waren het de medewerkers van het progamma “all you need is love” een VTM programma dat ik niet ken, maar dat blijkbaar mensen wereldwijd terug met elkaar in contact brengt. Ze vroegen me of de adoptiecoach een ondersteuning wilde bieden aan een geadopteerde die in één van de eerste uitzendingen dit jaar terug gaat naar Haïti om haar familie terug te ontmoeten.

Goed dacht ik, niet omdat ze mij contacteerden, maar omdat ze een hulpverlener inschakelen met ervaring in adoptie. Ik stelde voor dat mijn de gegevens door zouden spelen aan de geadopteerde vrouw en dat het uiteraard aan haar was om al dan niet een  hulpvraag  te stellen.
Deze week is er al contact geweest en er wordt samen bekeken wat er aan ondersteuning kan geboden worden. Ik kijk ernaar uit. Misschien kunnen jullie kijken naar de uitzending (ik vermoed ergens in maart) en dan jullie reflecties op mijn blog plaatsen?

Kort daarna een telefoon van een maakster van een documentaire over afstandsmoeders die ook ergens in het voorjaar – dit keer op canvas – wordt uitgezonden. Er zou een website worden aangemaakt met een forum waarop de afstandsmoeders kunnen chatten – reageren na de uitzending. Er zou ook een boek worden uitgegeven rond datzelfde thema en tegelijk op de markt komen. Of de adoptiecoach hieraan wilde meewerken? Jazeker, een prachtig initiatief.

Laten we hopen dat beide uitzendingen de betrokkenen met respect in beeld brengen en dat taboes kunnen worden doorbroken en mensen hulp vinden als ze die nodig hebben maar niet durven vragen.

2 uitzendingen waar ik naar uitkijk en graag in de marge aan meewerkt, zoveel is zeker.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits