Posts Tagged 'roots zoeken'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

Vlak voor ik naar India vertrok stuurde mijn tweelingzus me deze uitspraak/wens:
Wanneer het verleden je heeft getekend – laat het heden je dan kleuren “.
Ik vond dat heel mooi.
Tot die conclusie was ik zelf ook gekomen. Denkende dat wat ik daar ook zou vinden, dat ik met mijn leven hier heel gelukkig ben. Ik ging op zoek naar mijn wortels, mijn origine, mijn verhaal zonder te denken dat die me als persoon zouden definiëren.
En indien het mijn biologische ouders interesseerde, wou ik hun ook graag laten weten hoe het met me gaat.  Verder lezen ‘‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!’

Advertenties

Als geadopteerden zo sterk zijn dat ze geen professionele hulp nodig hebben, of als alle zorg en hulp (voorlopig) niets uithaalt.

Het was opnieuw een week waarin de adoptiecoach van het ene uiterste naar het andere geslingerd werd. Niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, brengt adoptie mij in spoor van heel sterke, maar ook heel gekwetste mensen, kinderen. Wat kan de rol van een adoptiecoach zijn, is er eigenlijk wel hulp nodig en aan de andere kant, is er hulp mogelijk?

Er was het programma op VTM – All you need is Love; een tijd geleden had de redactie mij gecontacteerd ivm met Myrlande die de week erop van hen te horen zou krijgen dat ze haar familie in Haïti zou terugzien. Ze vroegen de adoptiecoach of het mogelijk was wat te ondersteunen in deze – ongetwijfeld- heftig emotionele periode. Ja, dat wilde ik wel, maar mijn vraag was: ‘heeft Myrlande zelf hulp gevraagd?’ ; neen, nog niet dus, want ze wist van niets, dat zou pas de week erop gebeuren.

In die week had ik een paar keer contact met haar via haar man Kevin. Na enig op en af gemail, kwamen we tot de conclusie… neen, eigenlijk heeft Myrlande geen professionele hulp nodig. Ja, ze was onder de indruk van de schrijnende armoede en ja ze wilde ‘iets’ terugdoen voor haar land, maar de raad om Dirk in Haïti te contacteren was ook niet meer nodig, ze hadden hem daar ontmoet. Bedankt en de beste groeten, het gaat je goed Myrlande en Kevin.
Geen hulp nodig, goed zo!
Ik zag onlangs de uitzending met Myrlande. Een verhaal om u tegen te zeggen. Eerst in één van de armste landen van de wereld opgroeien, in een ware overlevingstocht tegen te zeggen. Moeder, vader en zussen doen er alles aan om de jongste spruit in leven te houden. Dan komt ze bij slechte mensen terecht, daarna op straat en; uiteindelijk ziet ze ook haar vader sterven. Wat zeg ik? Om U tegen te zeggen, geloof me.En dan beslist de familie om een zeer ingrijpende en volgens hen goeie kans op overleven voor Myrlande te organiseren: adoptie!
Hoe kort het programma zelf ook inzoomt op dat stuk van haar leven, het leek alsof ook dat stuk niet goed is gelopen. Maar dan komt Kevin op haar pad en dat is ongetwijfeld de beste kans op ‘overleven’ die Myrlande krijgt in haar jonge leven. We zien Kevin betrokken naast haar in alles wat ze meemaakt, zijn familie is haar familie: ze is in een nest gevallen, zoveel is duidelijk. De ontmoeting met de zussen in Haïti is wat het is: heftig, nodig en helend. De cirkel is rond, maar ongetwijfeld niet het einde van het verhaal.
Heeft Myrlande de adoptiecoach nodig? Neen, zie ik zo. De adoptiecoach heeft wel geleerd van wat de prachtige, sterke jonge vrouw vertelde; dus bedankt Myrlande en Kevin.

In dezelfde week krijg ik een verontrustend telefoontje van een adoptievader.
Pia, het loopt mis met onze adoptiezoon. Het gezin is net gestart met de adoptiecoaching. Een gezin dat de voorbereiding op adoptie gevolgd heeft bij mij in de tijd dat. ..ja, lang geleden. Ze hebben nu een tiener in huis. Een warm nest, met ouders die alle wegwijzers zoeken om hun zoon te helpen in de rust te komen. Want dat is nodig. Zo rond zijn 15e s hij in hun beleving omgeslagen, van een kind dat goed meeliep, een lief kind ook, naar een opstandige puber. Op zich niets mis mee, heel wat gezinnen maken dat mee, adoptie en andere. Maar het zoeken naar grenzen en identiteit loopt al heel snel uit de hand. De maatschappij grijpt op dat moment in; in dit geval de jeugdrechter.
We waren samen op pad met het enige wat ze nog niet hadden geprobeerd, te weinig gezien misschien, maar zeker niet bewust weggestopt: wie ben ik? Van waar kom ik? Waar hoor thuis?
En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
De mooiste zin van de week komt dan ook van zijn ouders: wij gaan je nooit loslaten, wat er ook gebeurt, maar nu is er iemand anders die je van ons losmaakt!

Het ene adoptiekind kan veel meer aan, is beter gewapend tegen de stormen dan het andere. Waarom, dat weten we niet, maar het is zo.
Ik hoop dat Myrlande het stukje Haïti en van zichzelf teruggekregen heeft en nu nog beter gewapend is om verder te stappen, ik hoop dat onze tiener  sterk genoeg wordt om de juiste beslissingen te nemen en zijn schip in rustige vaarwaters krijgt. De kapiteins op zijn schip zijn er alvast nog altijd voor hem!

Veel sterke mensen gezien deze week, maar na mijn bezoek in De Zande , nu ook nog een extra vogel met geknakte vleugels in mijn rugzak.


Ik denk aan je man, ook al weet je dat niet en ik ben niet alleen, zoveel is zeker!

De adoptiecoach

Een bijzonder verhaal van lang (tevergeefs) zoeken en dan eindelijk terugvinden!

Ze is een pracht van een vrouw. Ik leerde haar kennen toen ze hoogzwanger was van haar tweede kindje. Ze was op zoek naar alles en iedereen die haar kon helpen bij de zoektocht naar haar biologische familie, mama in India. Ze was al zo lang op zoek, was al in zoveel doodlopende straatjes beland, maar ze gaf niet op.
Ik zie het altijd en overal als ik geadopteerden ontmoet – ook  deze keer –  zowel de kwetsbaarheid als de  sterkte! Als hulpverlener probeer je dan op alle 2 in te zoemen!
Nu bijna 2 jaar later heeft ze via geadopteerd.be en de adoptiecoaching de weg naar haar roots gevonden. En hoe?

Ik kan en wil haar verhaal hier niet uit de doeken doen, het is HAAR verhaal; ze geeft ook telkens aan wat zij ermee wilt doen en hoe, dat is nu waar ik als adoptiecoach en mens heel veel aan heb en graag heb.Ik kon het niet laten, toen we net even aan het skypen waren, heb ik haar gevraagd, mag ik aub een stukje van jouw verhaal delen met mijn lezers van de blog? Maar wees aub eerlijk, ook al is dat laatste overbodig bij haar.Ik wil graag doorgeven aan alle geadopteerden dat ze moeten blijven hopen, realistisch  blijven natuurlijk, maar zeker durven hopen dat wat je zoekt ooit gevonden kan worden. Dat ze niet moeten afgaan op 1 bron, dat ze zelf – liefst via deskundige tussenpersonen- moeten blijven zoeken naar waar ze recht op hebben: hun verleden, de waarheid en het weten waar ze vandaan komen.
Ja, zegt ze, misschien kan dat wel. Ik beloof dat ik eerst de tekst aan haar voorleg en dan zal zij –finaal- bepalen of dit (nu al) mag verteld worden aan anderen.

Ze is dus blijven zoeken, blijven proberen en dan kwam de dag waarop het bericht binnenliep uit India: “we have found your parents and brothers!They are so happy that you are alive!”
Wat doet dat met een mens, een moeder van 2 , een geadopteerde vrouw?Wat ik zag was heel veel geluk, ook verdriet en verwarring en dat éne zinnetje: “Pia , ik wil ze nu zien mijn moeder! Niets rootsreis naar India, ik wil naar mijn moeder, ik wil haar vastpakken en met mijn eigen ogen zien dat ze het goed maakt en haar vertellen dat ik het goed maak en nu , niet als het juiste seizoen er is, of in combinatie met een reis naar de cultuur.. mijn moeder: het heeft nu lang genoeg geduurd zonder elkaar!.” In 1 keer kwam het eruit, zonder leestekens dus.
Kijk, daar krijgt een mens de krop van in de keel. Dat is de essentie van wat zij voelde en het is ook de enige en goeie weg: luisteren naar jullie en daar niet teveel zelf invullen.
En??? vragen jullie zich af, is ze er al geweest?
Wel, je zal me niet geloven en ooit moet iemand daar een spannende ingrijpende film van kunnen maken , maar op Pasen zou ze samen met haar man vertrekken. Helaas, door een administratieve vergetelheid, kon ze niet vertrekken. Ze moest in plaats van op het vliegtuig richting India, in de auto richting thuis! Een tweede en ongetwijfeld goeie poging, komt op 1 mei.
Maar ook hier zie ik de sterke madam die , samen met haar man, deze opdoffer verwerkt en haar hele organisatie herorganiseert en terug kan lachen (eerste groen, maar nu weer voluit). De foto’s zijn er al, de life ontmoeting heeft ze tegoed, ik duim!!!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits