Posts Tagged 'roots india;'

Building Bridges for adoptees between Belgium and India: Day 1 Mumbai.

De volgende dagen neem ik jullie een beetje mee op reis in India, samen met twee geadopteerden. Zij beslissen zelf of en wanner ze zich bekend maken,en wie en wanneer er hun verhaal mag meelezen. Het gaat immers om een voor hen zeer persoonlijke reis. Ik zal ze meenemen in mijn verhaal onder de letters C en S.
A en B lijkt zo zakelijk, X en Y zo duister.
C en S zijn twee letters die vaak voorkomen als eerste in een meisjesnaam in dit land, vandaar.

C komt morgen aan en zal hier, op de plek waar ze meer dan 30 jaar geleden is vertrokken naar België, met mij proberen bruggen te bouwen.
Voor mij is het de tweede reis naar India, de eerste keer Mumbai.
Het verre Mumbai, want ik ben onderweg de tel kwijtgeraakt : hoeveel uren onderweg? Hoe laat is het hier en thuis? Ik weet alleen dat ik om 6u30 ben ‘afgeleverd’ door mijn zoon aan het station in Kortrijk en hier om 7 am in bed lag, de dag erop wel te verstaan.

Ik heb geprobeerd om adoptie nog even in mijn valies te laten zitten, letterlijk en figuurlijk. Maar dat is niet gelukt. De vlucht werd even (tja even met de vertraging erbij al snel meer dan 3u) onderbroken in Adu Dabi, Toen ik in de smalle gang van het vliegtuig aan het wachten was om uit te stappen, raak ik aan de praat met het gezin dat de volle 7 u naast mij had gezeten. Papa, mama en een zoontje van ongeveer 8 of 9 schat ik. Belgen. Waar gaan jullie heen en voor hoelang, je kent dat wel. Plots kijkt de mama mij aan en vraagt ‘werk jij niet in adoptie? Jij bent toch Pia? We hebben heel lang geleden nog de voorbereiding op adoptie gevolgd bij jou!”
Lap, het is al zover. Ik blijf op afstand, maar moet dan toch toegeven dat ik richting India reis voor mijn werk. Ja, dat viel meteen in goede aarde, maar toch… ze hadden een negatief advies gekregen in de evaluatieperiode en hebben dus nooit kunnen adopteren.
” Gelukkig zijn we heel snel zwanger geraakt en hier staat hij dan onze biologische zoon!”
De jongen stond er maar wat beteuterd bij, hoe zou je zelf zijn.Toen kreeg ik natuurlijk de hele ‘evaluatie van mijn collega’s uit de evaluatieteams’ en dat in Abu Dabi!
Het was niet al te moeilijk om dat gesprek te vermijden, ze zagen ook snel in dat we daar niet zouden uitkomen. Maar toen werd natuurlijk verondersteld dat ik naar India kwam om kindjes te zoeken zeg maar.
“Het zijn er nog veel hoor Pia, we reizen al jaren de wereld rond en we zien ze overal in miserie leven. Waarom is het zo moeilijk voor Kind & Gezin om die ook naar hier te halen?”
Ik ga ervan uit dat ‘hier’ niet Abu Dabi is, maar blijf uit het gesprek. Gelukkig begint de file op te lossen en  wensen we elkaar goeie reis.
Dat hebben we dan ook weer gehad.

Mumbai dag 1 dus vandaag, of beter halve dag nadat ik wat  heb bijgeslapen.
De buurt waar mijn hotel gelegen is , Fort, is een mooie buurt. De drukte was verwacht, de vochtige en drukkende warmte ook, maar het is er gezellig druk.
De confrontatie met armoede is hier wat uitgesteld, of toch een beetje. De kinderen bedelen, maar niet met zoveel als in de slums. Er liggen mensen op straat, maar de verkopers van kunst, kleren en eten overheersen het straatbeeld.
Ik heb gewandeld tot aan de ‘Gate of India’  en heb genoten van daar waar het voor C en velen anderen begonnen is voor ze naar ons land werden gebracht.

Het is spannend afwachten wie en hoeveel van hen positief zal reageren op de vraag van geadopteerden om tussen hen en hun biologische ouders een brug te bouwen.
Alles is  in gereedheid gebracht voor het echte werk.

Nu nog even een avondje stappen in Mumbai.

Pia

 

 

Advertenties

Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.

Het was februari 1997. Rond de tafel zaten Mariel, een afstandsmoeder, Tania , geadopteerd en Diane, adoptiemoeder. Samen met een aantal andere mensen richtten we een vzw op.
Een vzw waar ik al langer van droomde, eentje die werkzaam is op het adoptieterrein en die de drie betrokkenen evenwaardig betrekt in de beslissingen, de visie, de missie.
Iedereen is enthousiast , maar ook realistisch. Zal Kind & Gezin onze vzw erkennen als één van de twee voorbereidingscentra in Vlaanderen? De kans leek ons klein, om allerlei redenen. Maar we gingen ervoor.Een naam en een logo kiezen. Het was een boeiende oefening.De naam moest internationaal klinken en geen afkorting van letters zijn. Het werd TRIOBLA, een Esperanto woord voor drie.
Het logo werd samen bedacht en ontworpen door een expert.                       

Neen, geen driehoek, daar zijn hoeken aan en dat wilden ze niet. Drie zilveren schakels van een ketting en daartussen wilden we een draad weven, de drie partijen als dusdanig verbinden. Iedereen was het erover eens dat dit onze ‘core’ business moest worden. Waarom? Om veel redenen, maar vooral omdat de geadopteerden op alle mogelijke manieren duidelijk maken dat evenwicht tussen de drie betrokkenen helend werkt. Een proces van heling dat bij alle geadopteerden moet gebeuren vanwege die eerste,  primal wound, zoals Nancy Verrier zo goed beschrijft in haar boek.
En vanaf die dag werd het TRIOBLA verhaal geschreven. Principieel werd beslist en verankerd dat er steeds een geadopteerde voorzitter moest zijn. Zij krijgen het stuur in handen, zo hoort het. Mensen zijn vervangen, maar er zitten nog steeds 2 afstandsmoeders, een adoptieouder en een geadopteerde in de Raad van Bestuur.

Verder lezen ‘Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits