Posts Tagged 'roots en adoptie'

Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.

Het verhaal situeert zich midden de jaren 90, maar ik herinner me er nog elk detail van.

Aline (fictieve naam) is geboren en geadopteerd in België. Ze had het al een tijdje moeilijk, zeker sinds ze zelf moeder geworden was. Wie ben ik? En hoe komt het toch dat een Belgische moeder haar kind afstaat? Dat kan toch geen materiele oorzaken hebben.
Zelf is ze terecht gekomen in een warm, hoog opgeleid gezin met 2 biologische dochters. Zij, als jongste, is de enige die geadopteerd is. Ze lijkt dan ook van geen kant op haar zussen en ouders. Terwijl zij worstelt met haar (over)gewicht, lijkt de rest van de familie een perfect BMI aan te houden, wat ze ook eten. Ook daar heeft ze het lastig mee, dat zal dan wel genetisch zijn, of niet?

We gaan op zoek naar  antwoorden en uiteindelijk ook naar een ontmoeting met haar biologische moeder. Ik ga haar voor, om deze belangrijke stap voor te bereiden . Verder lezen ‘Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.’

Advertenties

Ze vragen dan hoe het voelt om geadopteerd te zijn, ik zeg dan ‘je wordt dat ook gewoon’!

Dit was wel DE uitspraak van mijn 4de dag van de geadopteerde, zondag 27 mei in Antwerpen. De uitspraak komt van A., geadopteerd uit een prachtig maar straatarm Afrikaans land toen hij 6 was, hij is er nu 13. Hij is ronduit een schitterende kerel. Dat de adoptiecoach een ‘boontje ‘voor hem heeft ,heeft ook te maken met het feit dat hij een uitzonderlijk voetbaltalent is en ik zot van voetbal ben. Dus vraag ik  hem gedurende ons gesprek:
“Mag ik een erg domme voetbalvraag stellen? ”
“Ja.”
“Als  de Belgen tegen  je geboorteland te spelen, voor wie kies je dan?”
Hij twijfelt niet, voor zijn geboorteland. Zo ook de rest van zijn grote gezin, ook al zitten daar een paar geboren en getogen Belgen bij.

Maar hij had zich dus goed voorbereid op de 4de dag van de geadopteerden. Hij had gehoord dat de VRT daar zou zijn en had eigenlijk zijn interview al voorbereid. Wat jammer dat ik dat niet wist, ik zou de journalisten zeker ook naar hem hebben gebracht.
“Als ze dan vragen hoe het voelt om geadopteerd te zijn, dan zou ik zeggen dat het wel raar is zo, om zo naar een ander land en familie te gaan. Maar je wordt dat ook gewoon.”
En hij pruts verder aan zijn MP3 om de juiste muziek te vinden.
En neen, hij vindt het ook niet erg om er anders , bruin, uit te zien, want  is daar erg trots op. Zijn jongere zus, ook uit zijn geboorteland geadopteerd, zegt droogweg zonder opkijken van haar computerspel:
“Wij kunnen beter tegen te zon.”
Op een dag waar de temperaturen flirten met de 30° en ik zweet als een rund , zeg maar, is dat  down to earth zonder franjes, zo is het maar net.


Ik sms op zo’n dag altijd ‘Happy dag van de geadopteerden’ naar alle geadopteerden in mijn telefoon. Want dat is het natuurlijk, hun dag. Voor mij als adoptiecoach is dit een hoogdag. Klein en groot, alleen of met hun ouders, partner.. ze zijn met velen die samen feest vieren. Ik ben blij een groot aantal te kennen en een ander deel te leren kennen. De grote verhalen zijn er niet, wel vele kleine en ze zijn hartverwarmend.

Soms ben ik ook bezorgd en probeer ik dat te tonen.
R. is een kwetsbare ziel, ze is er met een groot deel van haar familie. Ik sta al een tijdje aan de zijlijn te coachen. R. zit niet goed in haar vel, en dat is een understatement . Nu is er even een time out nodig , niet meer in haar nestje zeg maar. Ze is nog veel te jong om het nest te verlaten, maar er blijven doet haar veel te veel pijn.

Ik ben zo ontzettend blij dat ze er toch is. Klein van stuk, maar met een uitstraling die dat ruim compenseert, staat ze niet ver van mij aan de boekenstand te kijken.Ik leg mijn had op haar rug en vraag:
“Hoe is het?’ Veel te snel zegt ze “goed”.
Ik zeg dat dat toch niet kan, want als ze verblijft waar ze nu verblijft dat dat toch betekent dat ze het moeilijk heeft.
“ja” zegt ze met een eerste blik in mijn richting.
“Het is moeilijk om thuis te blijven hé?” weer erg snel zegt ze “Ja”… ik probeer niet te laten blijken hoe verdrietig ik van dit gesprek word.

Maar ik probeer te vertrekken van haar krachten en sterkte, die heeft ze zeker ook. “Maken we een deal R? ”
“Ja “(weer heel snel en ze kijkt me nu pas in de ogen).
“Je weet dat we je mama aan het zoeken zijn, zoals je vorig jaar samen met je adoptieouders gevraagd had?” ze knikt
” Wel we werken hard door om haar te vinden, ook al weet je dat we niet zeker zijn om haar te  vinden?” ze knikt weer  ” Ga jij dan op zoek naar de rust en een thuis waar je je veilig voelt, waar het ook is? ”
“Ja. ”
“Want als, als we je mama vinden R, dan kunnen we haar een mooi verhaal brengen, want ze zal dat graag horen.Wat denk je?  Hebben we een deal? ”
“Ja” zegt ze en ze lacht voor het eerst.

Ik weet niet of het werkt, maar ik doe in elk geval erg mijn best om mijn deel van de deal rond te krijgen.
Ik duim dat dit verdrietige, verwarde meisje kan vinden wat ze zoekt: rust in haar hart en een plekje waar ze zich thuis voelt.

Ik duim voor je R.

De adoptiecoach

(om de privacy van de geadopteerden te bewaken is A niet A en R niet R (misschien))


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits