Posts Tagged 'roots adoptie'

En dan is er nog die foto….

Album 019

Vroeger zaten foto’s als waardevolle documenten tussen zijdepapier in een heus fotoalbum!
Nu worden massaal veel foto’s op alle mogelijke plaatsen genomen en ook snel en veelvuldig verspreid via internet, sociale media. Er is  Google afbeeldingen waarmee je zowat van alles en iedereen foto’s kan opsporen. Vaak weet een mens niet eens dat en hoe ze daar in te vinden zijn. Gelukkig verschijnt er van mij al snel een blonde miss met dezelfde achternaam… I wish!
Maar foto’s hebben toch wel een bijzondere plek in het adoptieverhaal .

Verder lezen ‘En dan is er nog die foto….’

Advertenties

Inzage in je adoptiedossiers: doen!

Nog veel te weinig geadopteerden vragen inzage in hun adoptiedossier(s), dat is toch wat de adoptiecoach vindt!
Misschien hier nog een verhaal dat jullie kan overtuigen en een uitgestoken hand om jullie hierbij te helpen.
Een tijdje geleden leerde ik A. kennen. Hij was op zoek naar hulp bij zijn rootszoektocht, hij wilde eindelijk zijn biologische familie, moeder gaan bezoeken. De tijd was er rijp voor zeg maar. Hij zit voor mij, samen met zijn vriendin V. Zij is discreet maar erg betrokken.
Hij kijkt me meteen aan met zijn grote vriendelijke ogen. Als ik de adoptiedeskundigen en theorieën mag geloven: deze jongen is veilig gehecht. Maar dan moet ik er wel op wijzen dat er heel veel in zijn adoptiedossier staat wat menige deskundige de wenkbrauwen zou doen fronsen: risico’s alom! Gelukkig worden (adoptie)theorieën vaak tegengesproken.
Zonder zijn verhaal aan de  grote klok te hangen, neem het van mij aan: hij heeft een volle rugzak meegekregen vanuit Zuid-Amerika naar ons land. Hij werd hier geadopteerd door een kinderloos echtpaar en kwam in een warm nest terecht gelukkig maar.
Nu zit hij voor mij. Zijn vragen zijn duidelijk, hier is over nagedacht!
Naast de prachtige open blik , zie ik ook een ‘zorgertje’ voor mij zitten.
Waarom? Waarom nu? Wat zijn je verwachtingen?
Kortom, de weinig originele maar belangrijke vragen in de coaching. Hij weet wat hij wil, en bij de vragen waar hij nog wil over nadenken, denk ik dan: slimme jongeman.
Maar een zorgertje dus. Hij heeft eerst goed voor adoptiepapa gezorgd, en als deze zich weer goed in zijn vel voelde, dan  was het A zijn beurt om voor zichzelf te zorgen. ( waar heb ik dat nog gehoord? mmmmm..).

Hij wist via Benny (van geadopteerd.be )al waar er allemaal adoptiedossiers van hem lagen en waar hij recht op had. Hier in België vraagt hij mijn hulp om de dossiers in te zien, in zijn geboorteland gaat Benny op zoek. Hij heeft daar gewoond, kent de taal en is ervaren in zoektochten voor geadopteerden.
A. heeft onlangs zijn adoptiedossier van zijn adoptieouders gekregen. Hij had al lang vragen gesteld, maar kreeg daar maar een gedeeltelijk antwoord op. Wat hij al wist , dat … hoe zou ik zeggen.. dat was heftig.

We lezen samen in dat dossier, we interpreteren en brainstormen. Er staat heel veel in. Alle namen van de hele familie. Dat zal het Benny wel makkelijker maken hoop ik.
Maar ook het volledige verslag van het waarom en hoe hij als kleine kleuter van zijn moeder gescheiden is.
Het lijkt erger als je het luidop leest Pia”

“Stoppen we er mee”

“neen, ik moet hier toch door , als ik haar wil zoeken, moet ik hier door he’

“ik denk het wel, maar op jouw tempo’

En we gaan door. Ik word er zelf wat stil van. Hij blijft zeer betrokken recht in mijn ogen kijken, vragen stellen, samen zoeken we naar de interpretaties van de feiten.
Na een aantal uren, vraag ik of hij er wil over nadenken al dan niet nu verder te stappen in zijn zoeken, de weg naar ontmoeten verder wilt bewandelen.

“ik ga erover nadenken, maar denk nu: ja”

Goed zo!
Ik vertel hem dat er nog op 2 plaatsen in ons land dossiers over hem en zijn adoptie liggen: bij de adoptiedienst (op te vragen via K&G) en bij de jeugdrechtbank waar zijn adoptie in België gehomologeerd is( opvragen via de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg).

“Wil je die ook inzien?

“Graag, hoe doe ik dat?”

Ik geef hem via de mail door hoe hij de inzage in zijn dossier kan aanvragen en dat hij er RECHT op heeft!
Niet lang daarna belt hij op, hij mag naar de rechtbank van eerste aanleg van zijn woonplaats. De parketcriminologe Nathalie zal zijn dossier opzoeken en klaarleggen.
Ik ken haar nog van de vorige keer, toen was ik daar met Els-Pinki( zie vroeger in deze blog). Hij vraagt me om mee te gaan. Ik vind dat een eer, graag dus.
Het een koude weekdag , begin van dit jaar. Ik lig in de lappenmand met een virusje. Hij belt op om te vragen of ik meega. Het zou deze namiddag kunnen.
Ja, ik ga er zijn.
Weer die open blik, dat vrolijke enthousiasme. Het werkt aanstekelijk.

De parketcriminologe laat er geen twijfel over bestaan: dit is een uitzonderlijk dik dossier. En, zegt ze voorzichtig, er staan wel heel…ze vindt niet direct de woorden.
Ik stel haar gerust en zeg dat een groot deel van het dossier al bekend is en we er samen doorheen gaan. Hij heeft de ondersteuning als hij dat nodig zou hebben. Ja zegt A., ik weet al veel en het is moeilijk.

De volgende 2 uur zitten A en ik geconcentreerd te ‘werken’. We lijken wel acteurs uit een crimeserie. Maar natuurlijk gaat het over de realiteit.
Er staat, weer heel delicate, nieuwe informatie in. Nog meer.
Ik kan heel wat duiden . Waarom een familieraad? Waarom eerst een vrederechter, dan pas de jeugdrechter en wat is nu een Procureur des Konings en waarom is zijn advies hier heel belangrijk?
Tja, zegt de criminologe, hij was en is bekend als een heel contentieus man, hij heeft heel lang veel bijkomende informatie opgevraagd, ook in jouw geboorteland.

Ik kan opmaken uit al die documenten over en weer, dat hij er zeker van wilde zijn dat de moeder van A. wel akkoord was met de adoptie, zo ook de grootouders.
Ik vind dit goed, ook al was dit voor de adoptieouders wel lastig denk ik.Maar waren alle rechters hier en in de geboortelanden maar zo secuur.
Ja” zegt A. “ze hebben wel veel onderzoek gedaan. Maar ze hebben ze ook niet gevonden he Pia? “
Hij kijk me voor het eerst verdrietig aan. Ik zeg dat ik denk dat we nu meer mogelijkheden hebben dan toen, maar dat we inderdaad moeten realistisch zijn.
We waren helaas vergeten in de brief naar de Procureur Des Konings te vragen of we ook kopie van de documenten mochten nemen en dat moest!
Ik schrijf de nummers van de betreffende documenten op en beloof om samen de aanvraag te doen.
En nu heeft hij ook toestemming om in zijn adoptiedossier van de adoptiedienst te gaan kijken, bij K&G.

“Wil je weer meegaan Pia?”

“Wat denk je?”

“Graag, het is me een eer meneer!”

Word vervolgd.

De adoptiecoach

Ps. Wie hulp wilt bij het aanvragen van zijn of haar inzagerecht kan informatie vragen via:

Adoptiecoaching@skynet.be

info@geadopteerd.be


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits