Posts Tagged 'recht op informatie adoptie'

Inzage in je adoptiedossiers: doen!

Nog veel te weinig geadopteerden vragen inzage in hun adoptiedossier(s), dat is toch wat de adoptiecoach vindt!
Misschien hier nog een verhaal dat jullie kan overtuigen en een uitgestoken hand om jullie hierbij te helpen.
Een tijdje geleden leerde ik A. kennen. Hij was op zoek naar hulp bij zijn rootszoektocht, hij wilde eindelijk zijn biologische familie, moeder gaan bezoeken. De tijd was er rijp voor zeg maar. Hij zit voor mij, samen met zijn vriendin V. Zij is discreet maar erg betrokken.
Hij kijkt me meteen aan met zijn grote vriendelijke ogen. Als ik de adoptiedeskundigen en theorieën mag geloven: deze jongen is veilig gehecht. Maar dan moet ik er wel op wijzen dat er heel veel in zijn adoptiedossier staat wat menige deskundige de wenkbrauwen zou doen fronsen: risico’s alom! Gelukkig worden (adoptie)theorieën vaak tegengesproken.
Zonder zijn verhaal aan de  grote klok te hangen, neem het van mij aan: hij heeft een volle rugzak meegekregen vanuit Zuid-Amerika naar ons land. Hij werd hier geadopteerd door een kinderloos echtpaar en kwam in een warm nest terecht gelukkig maar.
Nu zit hij voor mij. Zijn vragen zijn duidelijk, hier is over nagedacht!
Naast de prachtige open blik , zie ik ook een ‘zorgertje’ voor mij zitten.
Waarom? Waarom nu? Wat zijn je verwachtingen?
Kortom, de weinig originele maar belangrijke vragen in de coaching. Hij weet wat hij wil, en bij de vragen waar hij nog wil over nadenken, denk ik dan: slimme jongeman.
Maar een zorgertje dus. Hij heeft eerst goed voor adoptiepapa gezorgd, en als deze zich weer goed in zijn vel voelde, dan  was het A zijn beurt om voor zichzelf te zorgen. ( waar heb ik dat nog gehoord? mmmmm..).

Hij wist via Benny (van geadopteerd.be )al waar er allemaal adoptiedossiers van hem lagen en waar hij recht op had. Hier in België vraagt hij mijn hulp om de dossiers in te zien, in zijn geboorteland gaat Benny op zoek. Hij heeft daar gewoond, kent de taal en is ervaren in zoektochten voor geadopteerden.
A. heeft onlangs zijn adoptiedossier van zijn adoptieouders gekregen. Hij had al lang vragen gesteld, maar kreeg daar maar een gedeeltelijk antwoord op. Wat hij al wist , dat … hoe zou ik zeggen.. dat was heftig.

We lezen samen in dat dossier, we interpreteren en brainstormen. Er staat heel veel in. Alle namen van de hele familie. Dat zal het Benny wel makkelijker maken hoop ik.
Maar ook het volledige verslag van het waarom en hoe hij als kleine kleuter van zijn moeder gescheiden is.
Het lijkt erger als je het luidop leest Pia”

“Stoppen we er mee”

“neen, ik moet hier toch door , als ik haar wil zoeken, moet ik hier door he’

“ik denk het wel, maar op jouw tempo’

En we gaan door. Ik word er zelf wat stil van. Hij blijft zeer betrokken recht in mijn ogen kijken, vragen stellen, samen zoeken we naar de interpretaties van de feiten.
Na een aantal uren, vraag ik of hij er wil over nadenken al dan niet nu verder te stappen in zijn zoeken, de weg naar ontmoeten verder wilt bewandelen.

“ik ga erover nadenken, maar denk nu: ja”

Goed zo!
Ik vertel hem dat er nog op 2 plaatsen in ons land dossiers over hem en zijn adoptie liggen: bij de adoptiedienst (op te vragen via K&G) en bij de jeugdrechtbank waar zijn adoptie in België gehomologeerd is( opvragen via de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg).

“Wil je die ook inzien?

“Graag, hoe doe ik dat?”

Ik geef hem via de mail door hoe hij de inzage in zijn dossier kan aanvragen en dat hij er RECHT op heeft!
Niet lang daarna belt hij op, hij mag naar de rechtbank van eerste aanleg van zijn woonplaats. De parketcriminologe Nathalie zal zijn dossier opzoeken en klaarleggen.
Ik ken haar nog van de vorige keer, toen was ik daar met Els-Pinki( zie vroeger in deze blog). Hij vraagt me om mee te gaan. Ik vind dat een eer, graag dus.
Het een koude weekdag , begin van dit jaar. Ik lig in de lappenmand met een virusje. Hij belt op om te vragen of ik meega. Het zou deze namiddag kunnen.
Ja, ik ga er zijn.
Weer die open blik, dat vrolijke enthousiasme. Het werkt aanstekelijk.

De parketcriminologe laat er geen twijfel over bestaan: dit is een uitzonderlijk dik dossier. En, zegt ze voorzichtig, er staan wel heel…ze vindt niet direct de woorden.
Ik stel haar gerust en zeg dat een groot deel van het dossier al bekend is en we er samen doorheen gaan. Hij heeft de ondersteuning als hij dat nodig zou hebben. Ja zegt A., ik weet al veel en het is moeilijk.

De volgende 2 uur zitten A en ik geconcentreerd te ‘werken’. We lijken wel acteurs uit een crimeserie. Maar natuurlijk gaat het over de realiteit.
Er staat, weer heel delicate, nieuwe informatie in. Nog meer.
Ik kan heel wat duiden . Waarom een familieraad? Waarom eerst een vrederechter, dan pas de jeugdrechter en wat is nu een Procureur des Konings en waarom is zijn advies hier heel belangrijk?
Tja, zegt de criminologe, hij was en is bekend als een heel contentieus man, hij heeft heel lang veel bijkomende informatie opgevraagd, ook in jouw geboorteland.

Ik kan opmaken uit al die documenten over en weer, dat hij er zeker van wilde zijn dat de moeder van A. wel akkoord was met de adoptie, zo ook de grootouders.
Ik vind dit goed, ook al was dit voor de adoptieouders wel lastig denk ik.Maar waren alle rechters hier en in de geboortelanden maar zo secuur.
Ja” zegt A. “ze hebben wel veel onderzoek gedaan. Maar ze hebben ze ook niet gevonden he Pia? “
Hij kijk me voor het eerst verdrietig aan. Ik zeg dat ik denk dat we nu meer mogelijkheden hebben dan toen, maar dat we inderdaad moeten realistisch zijn.
We waren helaas vergeten in de brief naar de Procureur Des Konings te vragen of we ook kopie van de documenten mochten nemen en dat moest!
Ik schrijf de nummers van de betreffende documenten op en beloof om samen de aanvraag te doen.
En nu heeft hij ook toestemming om in zijn adoptiedossier van de adoptiedienst te gaan kijken, bij K&G.

“Wil je weer meegaan Pia?”

“Wat denk je?”

“Graag, het is me een eer meneer!”

Word vervolgd.

De adoptiecoach

Ps. Wie hulp wilt bij het aanvragen van zijn of haar inzagerecht kan informatie vragen via:

Adoptiecoaching@skynet.be

info@geadopteerd.be

Advertenties

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits