Posts Tagged 'problemen adoptie'

Als ik je vraag: wie is je moeder, wat is dan je antwoord?

Het was al ruim half tien . Ik had om 9u afgesproken met W. maar ze was er (nog ) niet. Ik bel haar op.” Oei oei, ik ben zo lang aan het werk gebleven vannacht dat ik nog in mijn bed ligt. Ja, 9u dat is vanmorgen zeker?”
Ik lach hartelijk” ja iets anders kan ik niet bedenken hoor. Maar weet je laten we de afspraak verplaatsen. “
“Neen, zeker niet “zegt ze, “ik wil met je praten. Kan het straks via Skype? “
“Ja, goed idee. “
We spreken een half uur later af. Webcam en microfoon in aanslag.

(noot: dit is NIET W., maar een anoniem persoon, gewoon een leuk fotootje dat ik gebruik op mijn skypeaccount piatriobla.
De persoon met dat belachelijk gezicht, dat ben ik dus – helaas- wel )

Het gesprek verloopt open en eerlijk. Ze is een fantastische madam, zo eentje waar je blij om bent dat je haar kent en vooral dat ze je toevertrouwt hoe ze zich voelt.

 

Ik vraag haar naar het gewicht in haar rugzak: is die nog loodzwaar? Ben je erin geslaagd het een en ander uit te halen nav ons vorige coachinggesprek?
“Ik wou dat ik mijn rugzak bij iemand kon afzetten” en er verschijnen grote tranen in haar prachtige grote donkere ogen.
Ik gooi mijn armen in de lucht en zeg “Dat is iets voor Lourdes , voor de mirakels hoor. Ik kan dat niet”
Ze lacht tussen haar tranen door.
“Ja, natuurlijk niet, dat weet ik eigenlijk zelf wel, maar ik wou dat IK eens van iemand advies kreeg hoe ik me beter zou kunnen voelen. Ik heb de indruk dat ik altijd de mensen help, adviseer, maar wie helpt mij, wie geeft mij eens raad?’

“Mag ik proberen W.?”
Ze legt haar kin op haar mooie slanke handen en zegt:
“Ja”
Oei, ik krijg meteen koudwatervrees, maar spring toch in het water.
Na een tijdje vraag ik haar:
“Vertel me eens waarom jij denkt dat je je nog steeds zo geblokkeerd voelt?’
W. denkt na.
“Mijn moeder” zegt ze,” ik wil dat mijn moeder….. ” en begint ze een lange verlanglijst op te sommen. Ze legt de lat hoog, zeer hoog (maar dat is nu iets wat ik heel vaak meemaak met geadopteerden, ze leggen de lat zo hoog, ze willen voor iedereen zo goed doen, helaas is dit geen haalbare kaart, ook niet voor niet-geadopteerden trouwens).

Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat ze het over haar biologische moeder heeft, terwijl ik dacht dat ze het over haar adoptiemoeder had.
“Stop” zeg ik “dit is verwarrend.”
“Als ik je nu vraag, op de vrouw af, wie is je moeder? Wat is dan je antwoord?’

Weer verschijnen er grote tranen, ze zucht.

“ik weet het niet… ik zou het niet weten Pia”

Kijk als iemand mij die vraag stelt, dan moet ik geen seconde nadenken. Ik kan beginnen vertellen wie ze is , wat we samen hebben ‘doorgemaakt’ en heb zelfs een foto van mijn ouders in de gsm. Als ik die – ter ondersteuning van mijn verhaal – toon, zeggen de mensen mooie zaken over mijn hoogbejaarde ouders en ben ik ook wel trots.
W. heeft er twee, moeders dus, en een antwoord op de vraag’ wie is je moeder? ‘  is eigenlijk binnenkomen in de verwarring, het verdriet, het anders zijn van geadopteerden. Dat is hier ook weer duidelijk.

We zitten een poosje te denken.Dan vraagt ze:
“Moet je eens mijn altaar zien?”
“Ja graag”

Ze loopt met haar webcam naar een hoekje van haar kamer en stelt op scherp.
Ik krijg de krop in de keel, zij vertelt.
De mama’s, de papa, de broers ( zowel aan deze als aan de andere kant van de wereld) – er is een onderscheid gemaakt tussen de levenden en diegene die dood zijn. De mensen die voor haar belangrijk zijn, de twee landen, culturen in haar leven, in haar ziel zijn zo mooi uitgewerkt. Een prachtige madonna met kind -beeldje heeft ze bruin geschilderd en Madonna getooid in een exotisch kleed. Voor het Boeddhabeeld staat suiker geofferd…

Ik ben helemaal stil gevallen. Ik mag dat van haar zien.Ik krijg er nog net uit:
“’Mooi W. , heel mooi”

Ze loopt terug naar de computer, monteert de webcam en kijkt vertederd naast haar, richting HAAR altaar. Het lijkt wel een kersverse mama die naar haar baby buiten beeld kijkt, zoveel warmte en tederheid straalt ze uit.
“Ja, ik ben er wel blij mee” zegt ze “ ik kan daar troost vinden, zaken offeren, dit is van mij”

Voor het eerst in het gesprek kijkt ze me glimlachend aan.Ik weet zeker het komt goed met haar.

Er is nog veel werk aan de winkel, maar W. , I am a believer wat haar betreft!

En…

Bedankt he meid , tot volgende week!

De adoptiecoach

Advertenties

AAN DE HAAL MET JE (ADOPTIE)VERHAAL!

Het overkomt iedereen, ook de besten onder ons. Iemand toont , vertelt zijn of haar verdriet of verhaal en wij gaan aan de haal met het verhaal.Voorbeeld?

“Hoe is het?”
(als iemand al eerlijk durft zijn in onze pijnvermijdende samenleving)

“Niet zo goed, mijn vader is een paar weken geleden overleden”

“oei, mijn deelneming, hoe oud was hij ?”

“86 jaar”

“ een schone leeftijd, ik zou ervoor tekenen. hij heeft een mooi leven gehad. Mijn vader was er maar 65!”
En weg is je verhaal, ze gaan ermee aan de haal.

Lut Celie schreef er ooit een mooi cursiefje over in De Morgen, hier een klein stukje ervan:
“Het is mijn verhaal, blijf eraf! Dit fenomeen uitleggen of benoemen is een beetje delicaat. Iedereen bezondigt er zich in zeker mate aan, maar het is de overdrijving die je horendol kan maken. Mocht je er echt beginnen op te letten, zoals ik de voorbije weken deed, dan zou je op den duur sterretjes zien. Zo veelvuldig komt het voor, zo verstikkend is het: het afpakken van iemands verhaal. Dat gaat als volgt. Je vertelt iets en meteen duwt je gesprekspartner zijn of haar verhaal onder je neus, soms nog voor je uitgepraat bent en zeker vooraleer je begrip hebt gekregen. Meteen wordt je in de energie van de ander geduwd, weggepraat door iemand die de draad van het verhaal overneemt, er zijn of haar bevindingen handig tussenschuift, en er zijn eigen zaak dus ook probleem van maakt. Niet noodzakelijk slecht bedoeld, het is een onbewust proces. Maar het schaadt de persoon die iets mee te delen heeft’

Waarschijnlijk herken jij jezelf in beide kanten van het verhaal: of men gaat ermee lopen, met je verhaal, of jij gaat lopen met iemand anders zijn verhaal! Juist.
Ik probeer hier altijd even op de stoel van geadopteerden te zitten,  dat zouden jullie al moeten doorhebben?

Sonny vertelt in een workshop dat hij zich in Nederland niet thuis voelt en zo snel mogelijk terug wil naar zijn thuis- Indonesië (zie vorige bijdrage in deze blog) . Een deelnemer aan de workshop zegt ‘Maar hij zal daar misschien ook niet thuishoren? En terugkomen! ’. Iemand anders geeft de reactie ‘ik had het ook niet gemakkelijk met mijn biologische ouders en heb het daar jaren lastig mee gehad’

Zie je, het gebeurt ook hier! Ook goed bedoeld, inderdaad, maar ik zou het niet neerschrijven als ik niet wist dat vele geadopteerden is een soort ‘vacuüm’ terugtrekken met hun verhaal omdat zoveel mensen aan de haal gaan met hun adoptieverhaal en zich dan maar niet meer toevertrouwen, jammer!

 

 

 

‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’
‘niet echt, ik heb het er moeilijk mee bij momenten’
Reactiemogelijkheden :

-‘is dat waar? Je hebt hier toch meer kansen dan daar, ik had niet zo’n toffe ouders als jij nu hebt hoor’

– ‘als je daar was gebleven was je misschien dood en dat is toch erger?’

– als je daar was gebleven leefde je in een instelling of op straat’

– ‘biologische kinderen hebben het ook soms moeilijk hoor, het heeft niets met adoptie te maken denk ik toch’

-‘ wij hebben het nochtans goed bedoeld hoor?’ (reactie van de adoptieouders zelf)

-‘ vind je het erg dat je er anders uitziet? Dat is raar je bent zo mooi bruin, wij moeten daarvoor onder de zonnebank’

Enz.

Misschien moeten we allemaal wel even wachten met reageren als iemand ons zijn of haar probleem, verdriet toevertrouwt en niet aan de haal gaan met het – al dan niet adoptie- verhaal.

 

 

 

De adoptiecoach

De adoptiecoach maakt een deal!

Hij zat voor mij tegen zijn zin. Dat was duidelijk en ook heel begrijpelijk. We hebben ze samen geteld de hulpverleners die momenteel rond hem cirkelen, zich met hem ‘bemoeien’, goedbedoeld, maar toch. 5 instanties (en soms wisselende hulpverleners)en dan laten  we nog de school buiten beschouwing, waar ze ook ‘een oogje in het zeil houden’. Zijn adoptieouders  kwamen al naar de coach en vonden het een kans voor hem om ook eens langs te komen. Ik had hen op het hart gedrukt hem zeker niet te verplichten, dat heeft geen zin. Een kans, dat was het.
Wat vooraf ging , las je eerder al in deze blog: En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
Maar hij zat dus wel voor mij, dat wel. Of hij wist wie ik was? Neen, niet echt. Dus dat even toegelicht. En dan had ik een gesprekje. Ik had alle mensen die belangrijk waren in zijn leven op een kaartje gezet en legde ze op tafel rond hem: liggen ze daar goed? Niet te dicht niet te ver? Er werd wat verschoven. Dan de hulpverleners: groen voor de ‘ondersteunende’ en rood voor jeugdrechtbank-CBJ.
En dan was daar dus de adoptiecoaching – ook nog. Maar daar had ik een vraagteken bij gezet. Dat is helemaal zijn beslissing. Ok, hij kijkt me aan en ik krijg zijn volledige aandacht. Waarschijnlijk denkt de 15 jarige jongeman: dat is nieuw= ik mag kiezen of ik deze hulpverlener aan mijn zijde wil of niet!
En dan was er nog een kaartje met de vlag van zijn geboorteland: waar ligt dat in je leven? Zonder twijfelen legt hij het bovenop zijn naam. Dat is heel belangrijk? Ja, zeker weten. En dan een foto van een familie met kinderen uit zijn land. Waar leg je dat? Weeral zonder twijfelen: hier bovenop de vlag bovenop zijn naam.
Denk je daar veel aan? Hij kijkt me opnieuw volop aan ‘ja, heel veel’. Wil je hen leren kennen, weten wie ze zijn, of je op hen gelijkt? Is dat het? Nu komt er naast aandacht ook licht in zijn ogen. Weg de gesloten blik, weg de stilte.
We praten verder en maken een deal. Hij houdt zich buiten  alles wat rood is op tafel: geen strafbare feiten dus. Ik vertel erbij dat hij als 15 jarige nu ook weer niet helemaal binnen de lijntjes moet kleuren, dat de verwarring en het experimenteren ook bij zijn leeftijd horen, maar.. als hij uit de rode- gevaarlijke zone blijft, dan wil ik op zoek naar zijn roots, iets waar hij recht opheeft.
Ok, zegt hij, ik begrijp het.
We gaan er wel alles aan doen om te vinden, zonder beloftes, en het kan lang of net niet lang duren. Maar zoeken gaan we, jouw wortels zijn van jou. Maar we moeten ervoor zorgen dat je geboortefamilie geen extra schuldgevoelens krijgt als ze horen wat jou allemaal overkomt. Hij knikt. We gaan ervoor zorgen dat je trots kan zijn omdat je je eigen demonen hebt overwonnen man, akkoord? Een volle ja.
Als afsluiter vraag ik  wat hij van het gesprek vond? Goed. Wat had je gedacht toen je aankwam? Dat het ging saai zijn en dat was het niet!
Kijk daarmee kan een adoptiecoach weer een tijdje weg. Misschien zelfs een viertal weken onderduiken in een tent, koersfiets in aanslag om een paar colletjes te beklimmen en dan uitgerust en afgetraind (hum) terug te keren nadat de zomer het beste heeft gehad. En dan maar hopen dat onze vriend zich niet opnieuw in nesten heeft gewerkt, maar ik heb er alle vertrouwen in.

De adoptiecoach

Wenst iedereen een spetterende zomer!

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky

Als geadopteerden zo sterk zijn dat ze geen professionele hulp nodig hebben, of als alle zorg en hulp (voorlopig) niets uithaalt.

Het was opnieuw een week waarin de adoptiecoach van het ene uiterste naar het andere geslingerd werd. Niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, brengt adoptie mij in spoor van heel sterke, maar ook heel gekwetste mensen, kinderen. Wat kan de rol van een adoptiecoach zijn, is er eigenlijk wel hulp nodig en aan de andere kant, is er hulp mogelijk?

Er was het programma op VTM – All you need is Love; een tijd geleden had de redactie mij gecontacteerd ivm met Myrlande die de week erop van hen te horen zou krijgen dat ze haar familie in Haïti zou terugzien. Ze vroegen de adoptiecoach of het mogelijk was wat te ondersteunen in deze – ongetwijfeld- heftig emotionele periode. Ja, dat wilde ik wel, maar mijn vraag was: ‘heeft Myrlande zelf hulp gevraagd?’ ; neen, nog niet dus, want ze wist van niets, dat zou pas de week erop gebeuren.

In die week had ik een paar keer contact met haar via haar man Kevin. Na enig op en af gemail, kwamen we tot de conclusie… neen, eigenlijk heeft Myrlande geen professionele hulp nodig. Ja, ze was onder de indruk van de schrijnende armoede en ja ze wilde ‘iets’ terugdoen voor haar land, maar de raad om Dirk in Haïti te contacteren was ook niet meer nodig, ze hadden hem daar ontmoet. Bedankt en de beste groeten, het gaat je goed Myrlande en Kevin.
Geen hulp nodig, goed zo!
Ik zag onlangs de uitzending met Myrlande. Een verhaal om u tegen te zeggen. Eerst in één van de armste landen van de wereld opgroeien, in een ware overlevingstocht tegen te zeggen. Moeder, vader en zussen doen er alles aan om de jongste spruit in leven te houden. Dan komt ze bij slechte mensen terecht, daarna op straat en; uiteindelijk ziet ze ook haar vader sterven. Wat zeg ik? Om U tegen te zeggen, geloof me.En dan beslist de familie om een zeer ingrijpende en volgens hen goeie kans op overleven voor Myrlande te organiseren: adoptie!
Hoe kort het programma zelf ook inzoomt op dat stuk van haar leven, het leek alsof ook dat stuk niet goed is gelopen. Maar dan komt Kevin op haar pad en dat is ongetwijfeld de beste kans op ‘overleven’ die Myrlande krijgt in haar jonge leven. We zien Kevin betrokken naast haar in alles wat ze meemaakt, zijn familie is haar familie: ze is in een nest gevallen, zoveel is duidelijk. De ontmoeting met de zussen in Haïti is wat het is: heftig, nodig en helend. De cirkel is rond, maar ongetwijfeld niet het einde van het verhaal.
Heeft Myrlande de adoptiecoach nodig? Neen, zie ik zo. De adoptiecoach heeft wel geleerd van wat de prachtige, sterke jonge vrouw vertelde; dus bedankt Myrlande en Kevin.

In dezelfde week krijg ik een verontrustend telefoontje van een adoptievader.
Pia, het loopt mis met onze adoptiezoon. Het gezin is net gestart met de adoptiecoaching. Een gezin dat de voorbereiding op adoptie gevolgd heeft bij mij in de tijd dat. ..ja, lang geleden. Ze hebben nu een tiener in huis. Een warm nest, met ouders die alle wegwijzers zoeken om hun zoon te helpen in de rust te komen. Want dat is nodig. Zo rond zijn 15e s hij in hun beleving omgeslagen, van een kind dat goed meeliep, een lief kind ook, naar een opstandige puber. Op zich niets mis mee, heel wat gezinnen maken dat mee, adoptie en andere. Maar het zoeken naar grenzen en identiteit loopt al heel snel uit de hand. De maatschappij grijpt op dat moment in; in dit geval de jeugdrechter.
We waren samen op pad met het enige wat ze nog niet hadden geprobeerd, te weinig gezien misschien, maar zeker niet bewust weggestopt: wie ben ik? Van waar kom ik? Waar hoor thuis?
En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
De mooiste zin van de week komt dan ook van zijn ouders: wij gaan je nooit loslaten, wat er ook gebeurt, maar nu is er iemand anders die je van ons losmaakt!

Het ene adoptiekind kan veel meer aan, is beter gewapend tegen de stormen dan het andere. Waarom, dat weten we niet, maar het is zo.
Ik hoop dat Myrlande het stukje Haïti en van zichzelf teruggekregen heeft en nu nog beter gewapend is om verder te stappen, ik hoop dat onze tiener  sterk genoeg wordt om de juiste beslissingen te nemen en zijn schip in rustige vaarwaters krijgt. De kapiteins op zijn schip zijn er alvast nog altijd voor hem!

Veel sterke mensen gezien deze week, maar na mijn bezoek in De Zande , nu ook nog een extra vogel met geknakte vleugels in mijn rugzak.


Ik denk aan je man, ook al weet je dat niet en ik ben niet alleen, zoveel is zeker!

De adoptiecoach

In het Engelenhuis, daar komen ook wel eens geadopteerden!

Gisteren zat ik samen met Babitha aan tafel  met een tiental begeleiders van de meisjes die verblijven in De Zande, de gesloten instelling in Beernem. Dit ‘huis’ is prachtig beschreven in het jeugdboek ‘Engelenhuis’ van Dirk Bracke (een tienerboek maar zelfs voor volwassenen een erg boeiend en goed boek). Er kwamen daar af en toe ook geadopteerde meisjes langs, nu ja, langskomen is veel gezegd natuurlijk. Als een tiener tussen 12 en 18 daar terecht komt is dat niet vrijwillig, laat ons duidelijk zijn. De gesloten instelling geeft aan de buitenkant de indruk dat het een school is, maar bij nader toezien  is de omheining wel erg hoog voor een school. Een psychologe van de instelling had het Steunpunt Adoptie Nazorg gevraagd hoe het team wat meer te weten kon komen over de adoptie specifieke aspecten in hun hulpverlening en dus werd de adoptiecoach ingeschakeld. Naast de individuele coaching hebben wij hier ook de teamcoaching die een poging onderneemt om de bestaande hulpverlening ‘adoptiealert’ te maken(zoals dat zo mooi wordt omschreven).

Maar dan zitten wij daar, met aan tafel een tiental opvoedsters-sociaal werkers- psych- en pedagogen.
Heel aandachtig (was wat vereerd) zitten deze mensen te kijken en te luisteren naar wat wij te zeggen hebben. Ja, zoveel is duidelijk, als je als tienermeisje in  De Zande terecht komt wordt er goed voor je gezorgd. , zijn je begeleiders heel erg betrokken bij wat er in je hoofd en gevoel speelt.
De vragen die we vooraf doorkregen zijn zeer pertinent, maar moeilijk te beantwoorden. Het gaat dan ook over de meest kwetsbare groep onder de kinderen.
Ik vang een glimp op van een groepje giechelende tienermeisjes dat zich verplaatst onder begeleiding van de klaslokalen (gesloten instelling is ook letterlijk te nemen, de school is binnen de muren) naar de leefgroep voor een pauze. Als ik het niet zou weten, dan zou ik niet weten dat het voor die meiden al heel erg fout gelopen is. Deze tieners horen met wapperende haren op hun fiets naar een feestje te rijden en daar de ‘liefde van hun leven’ (voor een tijdje toch) te ontmoeten en te groeien via een veilig nest naar volwassenen die goed in hun  vel zitten. Niet dus.

Een opvoedster vertelt me dat de meerderheid van de meisjes niet meer thuis woonden toen ze hier terecht kwamen, ze hadden al een traject van instelling naar instelling doorlopen. De meesten zijn ‘weglopers’ en in combinatie van strafbare feiten, geeft dat soms plaatsing in De Zande.
Ik zie de bezorgdheid op haar gezicht als ze erbij vertelt dat ze er veel (teveel) terugziet na een eerste plaatsing. Geen goed nieuws dus.De storm gaat niet liggen als je even in de gesloten instelling hebt verbleven, zoveel is duidelijk.
Maar wat is er nu zo anders in de begeleiding van een adoptietiener die daar terecht komt, dat was de vraag. We doen ons best om nieuwe inzichten, sleutels mee te geven zodat ze bij het opzetten van een begeleiding ook rekening kunnen houden dat het kind een adoptiekind en de ouders adoptieouders zijn; proberen de juiste wegenkaart op tafel te krijgen.

Als afsluiter antwoordt Babitha, adoptiecoach in opleiding  en zelf geadopteerd, op de vraag ’welke hulpvragen komen het meest frequent voor bij adoptiekinderen en hun ouders?”.
En dan wordt het pas echt stil. Ik zie een hele groep aan de lippen van Babitha hangen.
Ze gaat vakkundig (ik weet niet eens of ze het bewust deed, maar het is meesterlijk ) om met de vraag en antwoordt eigenlijk op de vraag ‘waar moeten jullie mee rekening houden als je een geadopteerd meisje begeleidt?’
Ik heb haar letterlijk tekst die ze voorbereid had niet, dus vergeef me Babitha als ik niet alles juist heb. Maar ze heeft het over de pijn om niet te weten waar het begint. Dat ze 2 kinderen heeft en dat iedereen zegt ‘het zijn echt Indiërs’ maar dat ze wel beter weet: ze hebben zowel van papa en mama meegekregen, gelukkig maar. Dat ze blij is dat haar kinderen weten waar het voor hen begon, maar dat het een hele opgave is om op te groeien en te leven met het niet weten ‘waar begint het voor mij?’ zegt ze. De groep wordt nog stiller. En dat adoptiekinderen al te vaak de problemen van hun adoptieouders moeten oplossen, dat het andersom hoort te zijn. Dat adoptiekinderen vaak de ‘opdracht’ krijgen om het verlies en verdriet van hun adoptieouders te helpen verwerken, en dat geen enkel kind, geadopteerd of niet, die opdracht moet krijgen, mag krijgen. Dat zegt ze al fermer, het slaat in. ZIJ moeten voor ONS zorgen, niet andersom!
Wat we nodig hebben dat is dat we mogen zijn, wie we zijn, met onze rugzak en de kans dat samen met onze ouders te verwerken, en niet dankbaar moeten zijn dat we hier zijn- punt!

Punt gemaakt denk ik zo en Babitha, jij bent een goeie coach , zoveel is zeker.

De adoptiecoach naast Babitha

WAT HEET EEN GESLAAGDE ADOPTIE?

Ja, dat is nu wel DE vraag waarmee de coach zit. Er is weer zoveel rondom mij dat me doet twijfelen: is adoptie een goeie optie voor een kind in nood?Ooit een titel van een lezing van Prof. Dr. Femmie Juffer. Naast adoptiemoeder was ze op dat moment dokter in de adoptiewetenschappen bij onze Noorderburen geworden.In haar betoog probeerde ze aan te tonen dat adoptie wel degelijk een goede optie is als je de vergelijking maakt tussen de kinderen die in de herkomstlanden in een instelling moeten blijven opgroeien en diegenen die een kans gekregen hadden om op te groeien in een adoptiegezin.Er werden cijfers bijgehaald, vergelijkende studies te berde gebracht: jazeker, prof Juffer had het bewijs gevonden dat adoptiekinderen het op alle vlakken goed tot zeer goed doen in vergelijking met hun lotgenoten die in het herkomstland in het tehuis bleven.

Adoptie is dus een geslaagde interventie in het leven van kinderen in nood!? Het is uiteindelijk bijzonder moeilijk om te omschrijven wat voor elk van ons geslaagd is, voor jullie geadopteerden in het bijzonder.
Hoeveel keer moeten jullie niet antwoorden op de vraag: ‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’ – ‘Was je niet liever in je eigen land gebleven?’ en alle variaties op het thema. Niet zelden krijgen jullie ook de vraag in de vorm van een verwijt: ‘Was je misschien liever daar in armoede in een instelling gebleven misschien?’ – alsof er ooit een keuze is geweest voor jullie.Laat ons wel wezen, de keuze of een kind als dan niet gebaat is met adoptie als oplossing voor zijn of haar probleem ligt buiten het kind. Laat ons hopen wat dit ook met zorg is gebeurd.
Het nieuwste boek dat op mijn bureau ligt heeft de titel: ‘Wat heet geslaagd?- Adopties zoals ze bedoeld zijn.’; Babitha, die me af en toe bijstaat in de adoptiecoaching, vroeg me dit aan te kopen. Misschien een boek met een positieve boodschap , zei ze me. Ik heb het gekocht. De auteur Hans Walenkamp- een adoptievader- ken ik van zijn columns in het tijdschrift van de adoptieorganisatie Wereldkinderen in Nederland. Ik heb alleen nog maar de inleiding in het boek gelezen moet ik toegeven, maar ik wil jullie toch al een fragment meegeven dat misschien tot nadenken stemt: “Veel geadopteerden zijn inmiddels volwassen en tot oordelen bevoegd. Wat vinden zij ervan? Beschouwen zij het , voorzien van alle mogelijke kanttekeningen, als een zegen dat zij op jonge leeftijd vanuit hun geboorteland naar ons land zijn overgebracht? Of ervaren ze adoptie als een permanente en destabiliserende verzoeking?   “
Daar hebben we het weer! Maar waarom moeten geadopteerden per se zeggen of ze adoptie een zegen of een verzoeking vinden? Is je adoptie geslaagd of niet , DAT willen mensen van je weten!!!Maar hoe en wanneer weet je dat?
En dan keek  ik toch even naar Koppel XL ( http://www.deredactie.be/permalink/1.1002115) van dinsdag 12/4/11. Een 8 jarig Chinees meisje werd door een Amerikaans gezin geadopteerd.Ik heb het niet zo met Amerikaanse adoptiepraktijken , maar dat is een ander verhaal. Deze reportage toonde op vrij indringende wijze hoe het kind zelf de adoptie had beleefd in de eerste jaren .De reportage was nog  maar net begonnen of we hoorden (en zagen) de moeder al geërgerd vragen in het hotel in China nog ‘ ‘Is it really such a torture to learn English?’ Alsof het kind dan al moest blij zijn met haar driloefening in het Engels leren?

Als ze later in de documentaire hartverscheurend triestig zit te wenen en zegt ‘ik wil terug naar China. Het is hier allemaal zo moeilijk’… ja, dan vraagt een adoptiecoach, een mens zich af: moeten we de hele adoptie niet gewoon afschaffen?

Maar, naast mijn groeiende ergernis keek ik ook doorheen het Amerikaanse van het verhaal. Fang Siu Yong- nu Faith geworden- is al 8 en heeft ook een handicap, zat blijkbaar in een instelling in China en krijgt hierdoor misschien een betere kans?  Misschien is dit wel een adoptie dat een goeie optie is voor het kind in nood?

Ik was een paar jaar geleden in China – een adoptiereis. We bezochten meerdere grote en kleine instellingen waar ook  gehandicapte kinderen werden opgevangen.
Sommigen onder hen waren verlaten, achtergelaten werd verteld.  De meesten zullen daar ook blijven.
Voor hoelang vroegen wij? Niemand wilde of kon ons het antwoord geven…
We zagen hetzelfde verhaal in India, Ecuador, Vietnam, India…
Wat is hun toekomst in  landen waar blijkbaar nog steeds niet hoog wordt ingezet op zorg aan kinderen, gehandicapten?

Is het Chinese meisje misschien toch niet beter af in dat Amerikaans adoptiegezin?
Als je haar blije gezicht ziet op het einde, kunnen we dat dan een geslaagde adoptie noemen?

Ik weet het dus niet, zal het waarschijnlijk ook nooit weten, maar wat heet een geslaagde adoptie? En wie kan dan de evaluatie maken? Wanneer wordt de eindevaluatie gemaakt?
Tot slot nog dit: er zijn een paar ‘moeilijke’ reacties gekomen op de trailer WENSKINDEREN die jullie vorig blog konden bekijken. Adoptieouders slikken en vragen zich af ‘waar zijn we in godsnaam mee bezig als dit het resultaat is?” – een geadopteerde reageert  ‘dat ze toch allemaal wel behoorlijk ondankbaar lijken en dat er ook andere adopties zijn’… maar heel veel geadopteerden vertellen me hoe blij ze zijn dat er uiteindelijk ‘ingezoomd’ wordt op hoe het voelt om geadopteerd te zijn.
Wil dat zeggen dat de getuigen uit de trailer hun adoptie mislukt vinden? Ik ken ze alle drie, twee van hen vrij goed. Ik weet alvast dat 1 van de 3 niets meer of minder dan 2 mislukte adopties achter de rug heeft, maar zelf een mooi mens is geworden, ondanks de mislukte adopties. De andere 2 zijn dat ook, mooie sterke mensen en is dat dan dankzij of ondanks de adoptie? Wie zal dat ooit kunnen zeggen?
Een kopzorg voor de coach die haar werkende leven slijt op de adoptiebanken en zich deze vragen na 22 jaar steeds meer stelt en met grote waarschijnlijkheid zal blijven stellen zeker?


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits