Posts Tagged 'problemen adoptie; rootsvragen'

“Zijn we fout geweest om een kind te willen adopteren?” Zet de adoptiecoach mensen op het verkeerde been?

Ze zat, samen met haar man, voor mij in de (adoptiecoach) zetel van mijn stekje in TRIOBLA. Ze hadden me via de mail een aantal vragen vooraf doorgegeven, want ze maken zich wat ongerust over een aantal zaken die met adoptie te maken hadden. Helemaal op het einde van hun (haar) mail stond de volgende zin: “… hebben we er überhaupt wel goed aan gedaan hem te adopteren? Want hoe goed onze bedoelingen ook waren/zijn: hij heeft geen zeggenschap gehad in deze beslissing.” Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?” Ga daar maar eens aanstaan adoptiecoach. Wat vooraf ging: deze adoptieouders zijn ook (verplicht maar zeer geïnteresseerd) op de voorbereiding van TRIOBLA langsgekomen. Ze hebben de rode draad (openheid, adoptiedriehoek , enz.) doorgekregen en meegenomen naar huis. Na een behoorlijk lange procedure krijgen ze hun adoptiezoon. Hij is een vrolijke kleuter, past zich goed aan thuis en de opvang en sinds kort op school. Mama en papa nemen de extra’s van een adoptie goed mee in de rugzak en zijn dolgelukkig met hun schitterende zoon. Maar mama leest mijn blog en de reacties van jullie geadopteerden, ook op de site van geadopteerd.be. Zij raakt onrustig, begint te twijfelen en dus stuurt ze me de bovenstaande vragen door. Papa leest mijn blog niet en heeft daar dus ook geen last van. Hij staat met beide voeten op de grond en zegt, ik trek me dat minder aan dan mijn vrouw. We zien wel. De blog is geschreven voor geadopteerden, vertrekkende van de nazorgcontext waar de adoptiecoach in werkt. Dat is natuurlijk een heel specifieke insteek. Maar vanaf het begin van het project geadopteerd.be was het de bedoeling dat iedereen kon meelezen op hun site, dus zeker ook adoptieouders. Waarom niet? Maar ik merk dat ik daarmee ook onrust en soms ook schuldgevoelens binnenbreng in jonge adoptiegezinnen: doen we het goed? Gaat het ooit goed gaan met onze kinderen? Wat kunnen we allemaal verkeerd doen? Enz. Geen goede bodem om adoptiekinderen, die meer nog dan andere kinderen, veiligheid moeten voelen. De kapiteins op hun schip moeten betrouwbaar zijn en aanvoelen. Wat doet het dus met jonge gezinnen als ze mijn blog en de – vaak – verdrietige verhalen lezen. Een doordenkertje, weeral. Ik realiseer me nu pas dat ik in deze blog te weinig schrijf over wat goed gaat. Waarom? Natuurlijk is een adoptiecoach een hulpverlener. Mensen die geen hulp nodig hebben, waar het goed mee gaat, die komen hier niet. Ik ken ze natuurlijk wel. Maar de insteek van mijn blog is inderdaad vaak verdrietig, wat heftig zelfs misschien? Ik denk dat het komt omdat ik zoveel positieve reacties krijg van geadopteerden die zich herkennen in de verhalen van anderen en daardoor weer de moed opnemen om verder te stappen, wegwijzers te zoeken. Soms komen ze door de blogverhalen bij mij terecht en dan kunnen ze soms zelf – samen met de coach – op zoek naar waar een deur openstaat, niet opgeven. Ik merk dat de herkenning van lotgenoten – ook via de blog – helend werkt. Dus blijf ik appel doen op wie dit leest om niet op te geven, contact te zoeken met andere geadopteerden die kunnen vertellen dat zij dat ook hebben gevoeld en dat het minder pijn doet na een tijdje. Probeer door te geven dat geadopteerden heel vaak sterker zijn dan niet geadopteerden (anders waren zij , overlevertjes die ze zijn, nooit hier geraakt). En zoveel meer. Maar wat doet een coach nu met de zin : Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?”
Wel misschien moet ik toch even het vervolg van de verhalen op mijn blog vertellen? De positieve en sterke kanten van geadopteerden aanhalen. Ik probeer, ook al is er te weinig ruimte op deze blog. Misschien moet ik toch af en toe de verhalen verder vertellen, of die verhalen van mensen die ik gelukkig ook ken of vertellen van de geadopteerden die ik goed ken en het evengoed maken als niet geadopteerden. Er is M. de jongeman uit mijn allereerste blog ‘ik wil terug bij mijn mama wonen’. Hij heeft me dit weekend nog uitgenodigd om langs te komen in zijn nieuwe flatje. We houden af en toe contact. Ondanks het feit dat hij het sinds zijn 16de helemaal alleen heeft moeten doen. Hij moest het nest verlaten en in de woelige periode van puberteit en adolescentie had hij alleen opvoeders en hulpverleners aan zijn zijde . Hij maakt hij het erg goed op dit moment. Ja, zo zegt hij zelf, soms doet hij zich sterker voor dan hij is, maar hij doet het eigenlijk erg goed. Hij heeft meer dan 1 job (wil er iets van maken in het leven en daarvoor zijn ook €’s nodig he) en liet onlangs zijn vaste job staan om een eigen bedrijf op te starten. Hij heeft nog plannen: hij wil weddingplanner worden! Good for you M. , dat lijkt me iets voor een hardwerkende romanticus als jij! Een dikke pluim dus. Er is S. die na 3 mislukte starts (1 in zijn geboorteland en 2 hier in een adoptiegezin) nu een mooie sterke man , vader van 3, is. Hij heeft zijn verdriet pakket nog mee, hij kent zijn bijsluiter en kan er mee omgaan, maar maakt van een verliesverhaal een echt winstverhaal! Ik leer er nog elke dag van, bedankt man! En de jongeman J. , 14 en terechtgekomen in een goed nest. Hij was onlangs mee met zijn mama naar een panel afgezakt. Nadat de 3 getuigenissen afgerond waren, kreeg de volle zaal de kans om vragen te stellen. Hij draaide zich om en stelde voor dat ze ook aan hem vragen konden stellen ‘het moet niet hoor, maar het mag’. Hij kreeg zijn vragen en gaf een antwoord om U tegen te zeggen. De hele zaal was onderste boven. ZO volwassen op zijn 14de, zo gevat en met gevoel voor humor. Ja, hij wilde binnenkort afreizen met zijn adoptiepapa naar zijn biologische mama, en daar had hij al heel lang naar verlangd. Hij kon naadloos uitleggen waarom en hoe! Een ‘crème’ van een jongeman. Een adoptie die – met de extra’s- goed loopt. Een zo kan ik uren doorgaan. Conclusie? Moeilijk, maar wel een paar doordenkertjes. Het loopt vaker goed dan dat je uit mijn blog kan opmaken. Als het dan niet goed of slecht loopt, dan komt het ondanks alles ook wel vaker op zijn plaats dan zou blijken uit mijn blog. Er blijven angels onder het gras, de bijsluiter van een geadopteerde is vaak ingewikkelder dan van wie niet geadopteerd is en daardoor zijn ze kwetsbaarder, dat zeker. Maar moeten adoptieouders op de toppen van hun tenen lopen omdat hun kinderen zo kwetsbaar zijn? Ik ben overtuigd van niet. Ze zijn vaker dan vroeger (voorbereiding en screening gebeurt grondig) beter uitgerust en kunnen samen met hun kinderen wel tegen een stootje. Den ik toch? Of niet? De adoptiecoach

Advertenties

Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits