Posts Tagged 'positief'

Is adoptie een ‘natuurlijk’ iets?

Dit is de vraag die mijn collega blogster Aiko op geadopteerd.be mij stelt. Meteen denk ik, oei, dat is de vraag die me al bezighoudt sinds de dag dat ik ergens in april 1989 in de adoptiewereld ben verzeild geraakt. En eerlijk? Ik heb in al die jaren alleen maar meer vragen, scherper geformuleerde vragen omtrent adoptie ‘op mijn boterham’ gekregen. Weinig of geen antwoorden.

Maar even terug naar haar (steeds) boeiende reactie op mijn vorig blogbericht. Ze schrijft verder in haar inleiding: “Ik merk dat er weinig optimisme in je relaas schuilt, dit ondanks ruim 20 jaar werken in de adoptiesector. Ik stel me alsmaar meer de vraag of adoptie een ‘natuurlijk’ iets is. Of het in feite niet on-natuurlijk is om kinderen van elders bij twee nieuwe ouders te plaatsen, dit simplistisch voorgesteld.

Lieve Aiko, je geeft me inderdaad een schitterende voorzet (ik ben niet voor niets een voetbalfanaat en weet als geen ander dat een gouden voorzet, prachtige doelpunten kan opleveren )
Maar hier scoren is toch wel erg moeilijk. Ik probeer het met de vragen die bij me opkomen. Maar eerst het ene antwoord die ik wel heb:
JA, het is on- natuurlijk dat kinderen niet bij hun eigen biologische ouders/familie en in hun eigen land kunnen blijven.
Daar is iedereen het toch over eens, voor – en tegenstanders van adoptie, of niet?
Ja, we moeten meer (of misschien beginnen met, want m.i. wordt daar niet op ingezet) inzetten op het vermijden van adoptie. Nu echter de vraag naar een adoptiekind… het aanbod (mijn excuses aan geadopteerden) ruim overtreft, lopen kinderen en hun ouders in herkomstlanden weer  veel meer risico ten onrechte in het adoptiecircuit terecht te komen. Dat is althans mijn indruk.
Verder lezen ‘Is adoptie een ‘natuurlijk’ iets?’

Advertenties

De vele kleuren van adoptie : het is niet zwart, het is niet wit, meestal toch niet!

Als reactie op mijn ‘ik wil weer bij mijn echte mama wonen!’ item, stuurde Katleen deze reactie door: ‘Ik noem m’n adoptie ronduit één grote mislukking, ik pas niet bij de uitgekozen adoptieouders en de adoptieouders passen niet bij mij.’ . Heftig, maar als adoptiecoach is deze reactie mij niet vreemd.   Net zomin als dit fragment uit een mail van een adoptiemama met een groot hart  ‘’hoe gelukkig ik ook was toen ik met de kinderen in Zaventem aankwam, zo ongelukkig ben ik nu al die jaren later: de adoptie heeft ons leven verwoest!

Ik betwijfel de oprechtheid van deze uitspraken niet, maar kan alleen maar hopen dat er ook nog andere momenten waren, komen in het leven van geadopteerden en hun ouders. Ik merk soms dat deze ’zwart-wit analyse’  van de adoptie in hun leven, niet allesomvattend is. Dat het vaak in een ernstige crisis opduikt en dan uitvergroot wordt. Maar af en toe is het ook blijvend, helaas.
In dat geval zijn er geen winnaars: niet de geadopteerde zelf die het gevoel krijgt dat adoptie helemaal niet in zijn/haar belang was en is, niet de adoptieouders die er heel wat anders van verwacht hadden en de afstandsouders/moeder ook niet. Zij  stonden hun kind af omdat ze het kind betere kansen wilden geven in het leven, omdat ze daar zelf niet kunnen en mogen voor zorgen. Geen winnaars in deze dus. Lees verder


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits