Posts Tagged 'Pia Dejonckheere'

Wat als? adoptie niet (meer) zou bestaan…

Vijf therapeuten volgen een korte vorming met als titel ‘Leren van en over adoptie’.
Ook dit keer heb ik gevraagd aan een geadopteerde medewerkster, vandaag aan D., om mee aan tafel te zitten. Iedereen kan vragen stellen, aan mij uiteraard, maar ook aan haar. D. is een jonge vrouw,  geadopteerd op kleuterleeftijd . Ze heeft een diploma sociaal werk en psychologie op zak.
De vragen komen al snel: hoe zij de adoptie als kind heeft ervaren? Als ze nog herinneringen heeft?
‘Ja, natuurlijk ‘zegt ze. ‘Ik weet nog dat ik verbaasd was dat er licht was ‘s nachts  en ik dus in het donker kon zien.’
‘De eerste dagen vond ik het wel spannend, ik zag veel rijkdom, meer dan genoeg eten en veel, veel speelgoed’
Maar al snel miste ze de kinderen, het lawaai in de slaapzaal in India. Ze was, is, enig kind en het huis stond aan het eind van een doodlopende straat. De stilte was voor haar geen rustpunt, integendeel.
Gelukkig was er een hond die ‘s nachts aan haar voeten sliep en geluiden maakte, zo voelde ze zich minder alleen.

Dacht ze dat het beter was om op heel jonge leeftijd geadopteerd te worden?
Neen, absoluut niet. Ik ben blij dat ik nog weet hoe het daar was. Dat het daar goed was. Inderdaad er was niet zoveel eten, maar we hadden elkaar daar in het tehuis. Ik heb gelukkig nog mijn herinneringen , als troost ook.’

Achteraf bleek dat een aantal van hen met de misvatting rondliepen dat het altijd beter was om zo jong mogelijk te adopteren. D. geeft ze inkijk in een adoptie van een kleuter. En dan kwam de vraag:
Maar is adoptie dan niet goed misschien? “
Ik zie meteen dat deze vraag inslaat als een bommetje bij D.. Maar ze blijft professioneel en gaat de discussie, de dialoog aan.
Maar WAT ALS er geen adoptie (meer) is?
Een van hen verbleef een tijdje in Zuid-Afrika en zag daar zoveel ellende, zoveel kinderen op straat en in instellingen en dacht dat adoptie voor die kinderen toch wel een oplossing kon zijn.
Zo kunnen we toch de kinderen helpen, redden? Adoptie is toch ook een goeie zaak?

D. is het duidelijk niet eens.
‘Wie zegt dat ik niet gelukkig zou geweest zijn als ik in India was gebleven? Jullie gaan er zomaar van uit dat wij het hier altijd beter hebben! Dat is niet zo, niet altijd. En weet je hoe het voelt dat wij dat altijd maar horen, voelen: je mag toch blij zijn dat je geadopteerd bent en goed bent terecht gekomen in een rijk land, anders was het je niet zo goed vergaan!’
Ik voel de spanning stijgen, mensen verbeteren zichzelf, proberen de nuances te zoeken, ook ik.

Het wordt nog een heel boeiend einde van de namiddag, de rest van de vorming laten we links liggen. Ik weet dat er vele vragen te stellen zijn over adoptie, weinig antwoorden voldoen, toch niet voor lang, laat staan voorgoed.
Wat als adoptie niet bestaat?

De meningen over adoptie zijn verdeeld, naargelang de plaats van diegene die ze beantwoordt.
De vorming loopt ten einde. We worden bedankt voor de boeiende namiddag. De deelnemers beweren toch wat nieuwe inzichten te hebben opgestoken. D. wordt ook heel erg bedankt voor haar persoonlijke en boeiende insteek.
We stappen samen naar het station. We drinken nog iets op een terras en debriefen.
Ze is toch wat kwaad: hoe kan dat nu zegt ze, hoe kan dat, dat de mensen nog steeds zo over adoptie denken.
Ze mist het overzicht bij de professionale, bij de mensen rondom haar.

“Men refereert altijd naar de arme kindjes in weeshuizen. Het is makkelijk om die te bezoeken & conclusies te trekken. Maar al die miljoenen kinderen op straat zonder hulp, weeshuis. Dat zijn de slachtoffers van het systeem. Ipv kritiek te geven op kinderen in weeshuizen, hoe slecht ze het niet hebben, zou men eens objectief moeten kijken. De straatkinderen zijn een ongekend aantal anonieme gezichten die je niet kan natellen in weeshuis bedjes, ervan uitgaan dat ze minstens 1 maal per dag eten hebben. Durf naar heel het systeem te kijken, alle fouten die dit heeft en niet enkel de arme kindjes in weeshuizen.”

Ik probeer ‘de mensen’ te verdedigen, mijzelf ook te verdedigen merk ik. Ik werk in adoptie, dus kan ik toch niet tegen adoptie zijn?Een ‘de mensen’ die adoptie verkeerd inschatten. Tja als je zo weinig geadopteerden kent , dan denk je misschien nog steeds dat alle geadopteerden gelukkig zijn dat zij weg zijn uit hun land en de armoede.
Ze is niet overtuigd zie ik.

De dag erop zie ik op haar FACEBOOKSTATUS dit: ‘Is teleurgesteld over hoe de patronen in adoptie zich blijven herhalen in negatieve zin.. Hebben ze dan niets geleerd van fouten uit het verleden? Naïeve ik?

WAT ALS? we adoptie nu zouden afschaffen, gewoon eens de denkoefening maken… zou dat dan sluitende antwoorden en oplossingen geven?

Ik weet het niet, echt niet…

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!

“Ik ga terug naar mijn land, maar dan ga jij verdrietig zijn”
Ze kijkt haar papa met grote ogen aan. Ze is pas 7 maar heeft al zoveel in haar hoofdje en hartje om mee om te gaan. De bonus van adoptie zeg maar.
MIJN land, dat is waar de meeste geadopteerde hun geboorteland mee bedoelen. Gelukkig voelen de adoptieouders van vandaag zich daar niet door tekort gedaan. Ook zij nemen graag het land van hun kind mee op in het familieverhaal.
Maar hoe mooi , boeiend het ook is om twee landen te hebben, twee families te hebben, het is niet eenvoudig om dat allemaal een veilige plek in je leven te geven.

Rond de leeftijd van 7 begint het grote werk pas goed en het stopt niet wanneer een geadopteerde volwassen is.
Ik ga naar mijn land terug”  is ook de vraag ‘Moet ik ooit terug?’ of ‘Mag ik hier blijven voorgoed?’  en ik test dit even uit door (heel) stout te zijn en dan af te toetsen of ze mij gaan terugbrengen.
Slim en niet evident om mee om te gaan.
Zeggen ‘ja je mag terug als je wilt ‘ geeft vaak het omgekeerde effect: ‘dus ik mag terug als ik wil, zo belangrijk ben ik hier dus ook niet’ . Het  vraagt van adoptieouders een bijzondere sensitiviteit om hierop te reageren, wat wil mijn kind eigenlijk zeggen, vragen. Verder lezen ‘‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!’

De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.

Ik weet het, het is  niet de eerste keer dat een geadopteerde voor mij zit met een (stukken van) adoptiedossier dat niet klopt, helaas.
Ik heb meerdere boeken gelezen, congressen, opleidingen en studiedagen bijgewoond, die het uitgebreid hebben over het belang van een evenwichtige identiteitsopbouw als basis voor een (emotioneel ) leven in evenwicht. Geadopteerd of niet.
Veel slimmere mensen dan ik hebben onderzoek gedaan, bewijzen geleverd van het feit dat het een heel belangrijke ontwikkelingsopdracht is om een antwoord te vinden op de vraag : “Wie ben ik?”

i_am Verder lezen ‘De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.’

Inzagerecht in je adoptiedossier: geen overbodige luxe zo blijkt!

Voor wie er nog aan zou twijfelen, inzagerecht in je adoptiedossier is geen overbodige luxe.
Bijna wekelijks krijg ik geadopteerden die ,mij telefonisch, via email of een persoonlijk bezoek in mijn nieuwe werkstek te Gent (vzw Steunpunt Adoptie) , vragen hoe en waar ze hun adoptiedossier kunnen vinden.Ze zijn volwassen en hebben geen contact ( meer) met hun adoptieouders. Die laatste vinden blijkbaar dat het adoptiedossier hun eigendom is en niet van de geadopteerde zelf. Of er zijn andere redenen waarom ze dat dossier niet geven, terug bezorgen eigenlijk.

inzage Verder lezen ‘Inzagerecht in je adoptiedossier: geen overbodige luxe zo blijkt!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits