Posts Tagged 'op zoek naar roots'

Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky

Breng Els een stapje dichter bij haar ROOTS!

Een initiatief waarbij jullie Els een stapje dichter bij haar ROOTS kan helpen brengen, doen!

Adoptieouders op zoek naar de ROOTS van hun kinderen, kan dat?

De adoptiecoach zat onlang weer met een ei.
Op een avond trok ik naar Roeselare voor een panelgesprek met drie medewerkers van geadopteerd.be : Sarah, Benny en San-Ho. Het was een boeiende avond en in de zaal zaten zowel adoptieouders als kandidaat-adoptieouders aandachtig te luisteren. De moderator overliep de levenslijn van geadopteerden en vroeg hen naar ervaringen , tips voor de adoptieouders. Ergens naar het einde van die levenslijn toe, van de avond ook, kwam het thema ROOTS aan bod; Tot op dat moment had ik aandachtig geluisterd daar niet van, maar er was niets ‘op tafel ‘gekomen waarvan ik dacht ‘tjien dat had ik anders ingeschat’… tot het thema ROOTS dus.
Alle drie waren ze het erover eens: het zoeken van hun ROOTS , dat was iets van hen, iets voor hen… daar moesten adoptieouders af blijven. Oei, dat zit dus anders in mijn rugzak als adoptiecoach, als voorbereider op adoptie. Ik geef aan dat het heel belangrijk is dat adoptieouders zorgvuldig de ROOTS informatie verzamelen en bijhouden . Ook omdat vroeger veel onwaarheden in een dossier stonden en geadopteerden vaak te laat kwamen om de waarheid te achterhalen. Immers na 20-30 jaar is er nog weinig traceerbaar, laat staan dat de biologische ouders nog leven (gemiddelde leeftijd in herkomstlanden is aanzienlijk lager). Ik dacht dus, laat deze generatie adoptiekinderen NIET te laat komen en laten we de adoptieouders motiveren zo snel mogelijk de gegevens te verzamelen, zeker als ze het vermoeden hebben dat er fouten, hiaten in het dossier zijn geslopen. Maar nu hoorde ik een andere stem. Aangezien ik deze stem- van de geadopteerden zelf – heel hoog aansla, wilde ik meer weten. De ‘afdronk’ van die avond werd toch een beetje beheerst door mijn vragen daaromtrent, vragen om meer te begrijpen van hun stelling. Maar Sarah was ook jarig (vraagt om een drankje) en de foyer van het cultureel centrum zat afgeladen vol, dus heeft de coach haar ei voorgelegd – via de mail – aan 2 van hen. Hier is hun antwoord. Benieuwd wat jullie ervan vinden?

Het antwoord van San-Ho!
Ik heb over deze kwestie nog eens wat nagedacht. Mijn besluit is dat je er als ouder niets fout aan doet om zelf informatie in te winnen terwijl je kind nog minderjarig is, om de eenvoudige reden dat ‘tijd’ een cruciale factor is in het al dan niet vinden van informatie. Hoe langer men wacht hoe meer informatie er kan verloren gaan.
Ik zou het zo willen stellen: zolang je kind minderjarig is, is het de PLICHT van de adoptieouders om bestaande informatie mét zorg te bewaren, bestaande contacten te onderhouden en in te gaan op opportuniteiten die kunnen leiden tot bijkomende informatie. Evenwel: Het actief op zoek gaan naar de roots door bv. naar het land van herkomst af te reizen, nieuwe contacten te leggen, of banden te leggen met teruggevonden ouders is wat mij betreft een brug te ver. Dit komt toe aan de geadopteerde en ENKEL aan de geadopteerden. Deze beslist op oudere leeftijd graag zélf of hij/zij dat al dan niet wilt doen en of hij/zij daar klaar voor is. Ik besef dat het hier misschien om een nuanceverschil gaat maar wel een heel belangrijke. Het is een evenwichtsoefening mét als enige leidraad het belang/ de rechten van de betrokken geadopteerde. De boodschap op de VAG –panel was dan ook vooral dat je kinderen hierin niet ‘ongewild’ kan betrekken of zeker niet opdringen. (Verplicht je kind niet om interesse te tonen, dwing hem/haar niet om een rootsreis te maken…) . Ik citeer hier ook nog een stukje uit de tekst (2009) dat ik ooit als antwoord formuleerde op een brief van Dirk Vermeyen, een NGO werker in Haïti ook betrokken bij zoektochten van geadopteerden. Hij stelde toen de vraag of het verantwoord was om adoptieouders toe te laten een DNA test te eisen van afstandsmoeders.

Jouw tekst handelt voornamelijk over de vaststelling dat adoptieouders niet kunnen fungeren als opeiser van het recht op informatie van hun geadopteerde minderjarige kind. Ik kan me daarin vinden. Dit recht behoort inderdaad toe aan de geadopteerde in kwestie en uitsluitend aan hem/haar. Dit wil niet zeggen dat we adoptieouders moeten gaan ontmoedigen om actief interesse te tonen in de achtergrond (en de bijhorende informatie) van hun geadopteerde kind. Kandidaat-adoptieouders worden hierin ook aangemoedigd in hun voorbereiding en dat moeten we zeker zo behouden. Adoptieouders moeten de beschikbare informatie met zorg bewaren en de eventueel gekende contacten behouden. Dit betekent NIET dat zij in plaats van de geadopteerde moeten overgaan tot actieve opeising/opzoeking van nog onbekende gegevens of opzoekingen naar biologische ouders moeten opstarten (door bv. zelf, zonder medeweten van het betrokken kind, naar het land van herkomst af te reizen). In dit kader lijkt het mij ook onverantwoord en ethisch niet te verdedigen dat adoptieouders voor hun minderjarige geadopteerde kind DNA-testen zouden eisen met het oog op het bekomen van nieuwe achtergrondinformatie.”

Het antwoord van Sarah !
Ik snap dat je met een ei zit! Ik vind het wel heel goed dat is dat die ouders de weg naar jou vinden en toch heel goed nadenken wat de inhoud van zo een reis is. Wat een impact heeft ons panel niet hé amai. Cruciale vragen zijn: hoe oud is het adoptiekind? Gaan zij op rootsreis op vraag van de geadopteerde? Mijn algemeen principe blijft:
1)ongeacht of wij het nu een goede keuze vinden of niet, die levensbepalende beslissing is boven ons hoofd genomen en het feit dat we zelf onze roots kunnen herontdekken is dan ook iets heel belangrijk voor een geadopteerde
2) daartegenover is het wel de plicht van de ouders om, indien zij zelf opmerken dat er sprake is van corruptie, dit te detecteren en eventueel de waarheid te achterhalen in zoverre van het mogelijke. Dit zeker op het moment de ouders het kind gaan ophalen in het land van herkomst.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook het volgende door te geven omtrent kanaalonderzoek: het zou een voorwaarde moeten zijn dat elk adoptiekanaal op zijn minst alle adoptiedossiers op een degelijk manier worden samengesteld en waarheidsgetrouw worden bijgehouden in belang van het kind.Indien het kind hier al is in België dan is dat natuurlijk een andere kwestie….
Hoe dan ook: elke geadopteerde heeft het recht om zoek te gaan naar zijn roots en elke geadopteerde heeft het recht om niet op zoek te gaan naar zijn roots. Ons leven is toch al zo bepaald geweest is door anderen en dan is het toch eindelijk aan ons om verder te beslissen over wat we willen in ons leven. Het terugvinden van je ouders of van je roots is een hele nieuwe wending in je leven…. daarom vind ik jouw rol als adoptiecoach zo nuttig omdat er iemand is die je kan bij staan en die je kan ondersteunen.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits