Posts Tagged 'nazorg adoptie'

Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?

Ze heeft al een hele weg afgelegd in het zoeken en vinden van antwoorden. Ze heeft haar moeder (en een deel van haar familie) in een Zuid Amerikaans land gezocht en bezocht. Ze heeft haar herkomstland leren kennen door er langere tijd in rond te reizen.
Ze kreeg het verhaal , haar verhaal, van haar geboortemoeder. Waarom is ze afgestaan?
Maar ze zit voor mij met grote scepsis :
“Ik denk niet dat ik DE waarheid heb gehoord. Waarom houdt mijn natuurlijke moeder de waarheid achter? Waarom liegt ze?” Verder lezen ‘Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?’

Advertenties

UITSPRAKEN VAN GEADOPTEERDEN MET EEN GOUDEN RANDJE

Als je werkt in de interlandelijke adoptiewereld sta je op het kruispunt tussen mensen die heel graag kinderen willen, maar er geen kunnen krijgen (bij de meeste kandidaat adoptieouders toch) en de ouders die hun kind heel graag zien maar het niet kunnen/mogen houden (meerderheid van redenen voor afstand). Dat alles overgoten met de saus van geld: de ene heeft er te weinig en de andere genoeg om de dure adoptieprocedures te betalen. Een heftige sector om in te werken.
Op datzelfde kruispunt staan, naast ons, de adoptiekinderen en die motiveren me vaak om toch door de hete aardappel te bijten en te blijven zitten, soms tegen beter weten in.
Deze geadopteerden hebben me in de meer dan 20 jaar dat ik in de adoptiesector werk al zoveel toevertrouwd, dat ik hen daar alleen maar dankbaar kan om zijn.
Vele uitspraken blijven me bij, zitten voorgoed in mijn rugzak.Een aantal daarvan hebben een gouden randje. Ik deel er een paar met jullie.
Hij is een prille tiener als hij op straat hoort van vriendjes ‘dat zijn ouders zijn ouders niet zijn, dat hij een aangenomen kind is’. Een paar jaar later zit hij voor mij. Het gaat er niet goed mee zeggen zijn ouders! Ja, het zal wel denk ik meteen. Ik probeer te polsen wat het met hem doet, gedaan heeft. Dezelfde dag dat hij HET vernomen heeft, diezelfde avond in de badkamer vraagt hij HET aan zijn mama, zij bevestigt. Maar ze zien hem heel graag. Dat was het, geen woord meer hierover. Hij werd de woestijn in gestuurd.
Hij vertelt me dat hij er een paar jaar niet meer durfde aan te denken, aan te raken. Maar dan is hij naar de zolder gegaan op zoek naar sporen van wie die andere moeder dan wel is. Hij vindt het boekje van Kind en Gezin over zijn eerste paar maanden (gewicht, lengte en inentingen). Vooraan is zijn naam geschreven bovenop een laagje typex. Hij krast het eraf en daaronder staat zijn andere naam, zijn eerste naam, zomaar. Daar zit hij dan, heel alleen voor dat boekje. Hij neemt tipex en overschrijft opnieuw zijn naam met zijn adoptienaam.
Ik zit met stijgende verbazing en emotie te luisteren. Ik vraag; ’ maar wat voelde je toen, wat dacht je toen?’

‘Ik dacht, ofwel is dit boekje niet echt ofwel ben ik niet echt’

 

 

Ze zit in de derde kleuterklas als haar ouders mij vragen om haar biologische moeder te contacteren. Ze is al jaren heel verward, verdrietig. Waarom ben ik toch niet bij mijn mama kunnen blijven? Wie is ze? Gelijk ik erop? Enz. Nog zo klein en al zoveel wezenlijk belangrijke vragen, zonder antwoord.
Haar biologische mama vinden was niet moeilijk, maar hoe pak je dat met die kleine meid aan. Ik zet me bij haar thuis aan de keukentafel met een kleurrijk boekje. Ik zeg haar dat ik aan de ene kant haar vragen aan haar mama ga opschrijven en aan de andere kant wat zij wil vertellen aan haar mama.
Ze begint meteen te vragen en te vertellen. Alsof ze dit al lang had voorbereid. Ik lees het achteraf nog eens voor, want ik wil het juist hebben. Ja, zegt ze dat is het. Ze geeft me nog een omslag met daarin tekeningen en 2 foto’s. Goed over nagedacht, met prachtige tekeningen op de omslag ook.Ik zeg tot slot: ’ spannend he, je gaat misschien je mama leren kennen?’Zij kijkt me met haar prachtige donkere ogen aan en zegt :

‘Maar Pia, ik ken mijn mama toch, ik heb haar alleen nog nooit gezien’

 

 

Tot slot geen uitspraak maar een heuse brief. Ik mag de auteur ervan aanspreken met mijn voorzitter en daar ben ik blij om. Hij heeft meer dan 1 reden om tegen adoptie te zijn, maar is het niet. Hij verbaast me vaak met zijn to the point visie op adoptie. Maar waar hij me helemaal mee omver heeft geblazen is met de brief die hij schreef n.a.v zijn zoveelste reis naar zijn geboorteland en het zoveelste dode spoor naar mijn moeder.
Hij heeft hem al voorgelezen op de radio, dus mag het hier ook hoop ik:

 

 

Lieve verre onbekende mama,
ik ben ondertussen een volwassen man van 40 die zijn weg zoekt aan de andere kant van deze wereld, maar ooit was ik het kind dat jij gedragen hebt en ter wereld bracht. Dat kan ik met zekerheid zeggen. Dat is ook het enige dat ik met zekerheid kan zeggen. AL de rest kan ik me enkel dromen of verbeelden. Dat je zacht en mooi bent en net zo’n ‘zoeker’ als mij. Ik verbeeld me ook dat je me de eerste jaren van m’n leven heel dikwijls in je armen hebt gehouden, dat je me de borst gaf of dat je huilde omdat je te arm was om me te voeden. Misschien mocht je me niet houden. Misschien kon je niet. Wie zal het me zeggen? Alles wat zou kunnen spreken, mijn geheugen of het summiere dossiertje uit het wezenhuis waar ik te vondeling ben gelegd, zwijgen hardnekkig als een grafsteen. Het is voor mij als kijken naar de zon met mijn ogen dicht. Je voelt de warme rode gloed, je voelt de aanwezigheid van de zon, maar ze blijft onzichtbaar.

De vraag of ik je iets kwalijk neem, vind ik zelfs de vraag niet waard. Ik kan niet geloven dat moeders hun kind vrijwillig afstaan. Er is altijd iets of iemand dat hen daartoe dwingt. Afstaan vind ik dan ook zo’n ongepast woord. Een moeder staat niet af, ze ‘verliest’ haar kind en een kind ‘verliest’ zijn moeder. Wij hebben elkaar ergens verloren, en waarom?
Ik heb één diepe wens die me nooit los zal laten. Wanneer zal ik nog eens in je armen kunnen liggen om me dan tegen je borst aan te drukken? Moederlijke warmte voelen zoals toen, héél lang geleden. Dat, mama, zal ik blijven missen, zo lang ik zoek … naar jou.

De adoptiecoach

De adoptiecoach maakt een deal!

Hij zat voor mij tegen zijn zin. Dat was duidelijk en ook heel begrijpelijk. We hebben ze samen geteld de hulpverleners die momenteel rond hem cirkelen, zich met hem ‘bemoeien’, goedbedoeld, maar toch. 5 instanties (en soms wisselende hulpverleners)en dan laten  we nog de school buiten beschouwing, waar ze ook ‘een oogje in het zeil houden’. Zijn adoptieouders  kwamen al naar de coach en vonden het een kans voor hem om ook eens langs te komen. Ik had hen op het hart gedrukt hem zeker niet te verplichten, dat heeft geen zin. Een kans, dat was het.
Wat vooraf ging , las je eerder al in deze blog: En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
Maar hij zat dus wel voor mij, dat wel. Of hij wist wie ik was? Neen, niet echt. Dus dat even toegelicht. En dan had ik een gesprekje. Ik had alle mensen die belangrijk waren in zijn leven op een kaartje gezet en legde ze op tafel rond hem: liggen ze daar goed? Niet te dicht niet te ver? Er werd wat verschoven. Dan de hulpverleners: groen voor de ‘ondersteunende’ en rood voor jeugdrechtbank-CBJ.
En dan was daar dus de adoptiecoaching – ook nog. Maar daar had ik een vraagteken bij gezet. Dat is helemaal zijn beslissing. Ok, hij kijkt me aan en ik krijg zijn volledige aandacht. Waarschijnlijk denkt de 15 jarige jongeman: dat is nieuw= ik mag kiezen of ik deze hulpverlener aan mijn zijde wil of niet!
En dan was er nog een kaartje met de vlag van zijn geboorteland: waar ligt dat in je leven? Zonder twijfelen legt hij het bovenop zijn naam. Dat is heel belangrijk? Ja, zeker weten. En dan een foto van een familie met kinderen uit zijn land. Waar leg je dat? Weeral zonder twijfelen: hier bovenop de vlag bovenop zijn naam.
Denk je daar veel aan? Hij kijkt me opnieuw volop aan ‘ja, heel veel’. Wil je hen leren kennen, weten wie ze zijn, of je op hen gelijkt? Is dat het? Nu komt er naast aandacht ook licht in zijn ogen. Weg de gesloten blik, weg de stilte.
We praten verder en maken een deal. Hij houdt zich buiten  alles wat rood is op tafel: geen strafbare feiten dus. Ik vertel erbij dat hij als 15 jarige nu ook weer niet helemaal binnen de lijntjes moet kleuren, dat de verwarring en het experimenteren ook bij zijn leeftijd horen, maar.. als hij uit de rode- gevaarlijke zone blijft, dan wil ik op zoek naar zijn roots, iets waar hij recht opheeft.
Ok, zegt hij, ik begrijp het.
We gaan er wel alles aan doen om te vinden, zonder beloftes, en het kan lang of net niet lang duren. Maar zoeken gaan we, jouw wortels zijn van jou. Maar we moeten ervoor zorgen dat je geboortefamilie geen extra schuldgevoelens krijgt als ze horen wat jou allemaal overkomt. Hij knikt. We gaan ervoor zorgen dat je trots kan zijn omdat je je eigen demonen hebt overwonnen man, akkoord? Een volle ja.
Als afsluiter vraag ik  wat hij van het gesprek vond? Goed. Wat had je gedacht toen je aankwam? Dat het ging saai zijn en dat was het niet!
Kijk daarmee kan een adoptiecoach weer een tijdje weg. Misschien zelfs een viertal weken onderduiken in een tent, koersfiets in aanslag om een paar colletjes te beklimmen en dan uitgerust en afgetraind (hum) terug te keren nadat de zomer het beste heeft gehad. En dan maar hopen dat onze vriend zich niet opnieuw in nesten heeft gewerkt, maar ik heb er alle vertrouwen in.

De adoptiecoach

Wenst iedereen een spetterende zomer!

De adoptiecoach krijgt hulp!

Het was al een tijdje ‘in de voorbereidende fase’, maar nu is het zover: de adoptiecoach krijgt de hulp van een geadopteerde medewerker.
Ik laat haar zich aan jullie voorstellen. En aarzel niet om haar te contacteren.

Ik wil me graag voorstellen op de blog van de adoptiecoach.
Vanaf nu ben ik betrokken bij dit nazorgproject. Maar misschien toch eerst wat meer over mezelf
Ik ben Babitha, 33 jaar, getrouwd en mama van een dochter en zoon. Ik woon al 29 jaar in dit kleine frietparadijs, maar kom oorspronkelijk uit India, meer bepaald uit Kerala… het heerlijke zuiden van India. Wellicht zijn er een aantal mensen  die mij al zullen kennen, maar sinds kort heb ik de beslissing genomen en de kans gekregen om te gaan samenwerken met de adoptiecoach. Deze beslissing is niet over één nacht ijs gegaan.Ik werk eigenlijk al een hele poos in de sociale sector en ben afgestudeerd als opvoedster. Daarnaast ben ik  ook geadopteerd en met deze ervaring in de rugzak,  heb zo mijn eigen mening rond adoptie en nazorg.In 2008 was ik betrokken bij de opstart van geadopteerd.be. Maar mijn interesse ging meer en meer uit naar het specifieke nazorgluik. Ik vind de rol van de adoptiecoach heel boeiend, zinvol en een meerwaarde binnen de nazorg in adoptie.

Ik vind het voor mezelf dan ook een uitdaging om hieraan mee te werken. Ik hoop dat ik na verloop van tijd mijn steentje kan bijdragen om adoptie en de mensen die hierbij betrokken zijn op een correcte en professionele wijze te steunen en ondersteunen.
Als je mij wilt contacteren kan dat uiteraard via de website van geadopteerd.be zelf, gewoon mijn naam vermelden en het bericht komt zeker aan.
Wil je mij echter persoonlijk spreken, mailen of skypen dan kan dat als volgt.
Ik ben beschikbaar op volgende vrijdagen: 8 april – 29 april – 13 mei – 20 mei-  27 mei-  17 juni -24 juni, dit telkens van 9u tot 13u.
Telefoneren kan  op  056/20.68.08;  mailen via babithacaleidoscoop@hotmail.com kan natuurlijk ook.
Op hierboven aangehaalde momenten kan je me ook  skypen via   babitha_degroote

Tot slot…
Ik kan alleen maar hopen dat mensen de weg vinden naar hulp… het is ook nooit of nooit te laat om hulp te vragen! En als je het zelf  niet kan, hoop ik dat je een ander zijn stem kan gebruiken!!!

 

 

 

 

Babitha, samen met de medestichters van geadopteerd.be en de minister!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,386 hits