Posts Tagged 'mijn ouders zijn mijn ouders niet'

‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2

Zaterdagmorgen 11u, Leuven, Museum M.
De zaal zit barstensvol. Het openingsdebat van de schitterende tentoonstelling (met E-book als extraatje) kreeg gelukkig de belangstelling die het verdiende.
Ik zag ook drie – mij bekende – afstandsmoeders. Dat op zich is niet zo evident. Maar ze waren er. Eén van hen zat in het panel.
Ik zat in de zaal en kon als toeschouwer meegenieten. De moderator vroeg of ik als adoptiecoach a.u.b. wou meepraten vanuit de zaal. Neen, liever niet, geef a.u.b. het woord aan de geadopteerden. Zij zijn het die vandaag het speerpunt zijn en ook over nazorg kunnen zij, vooral zij, meespreken. Laten de professionals nu maar eens zwijgen en luisteren.

Ok, dan niet! Zeker?
Ja, zeker.
Ik heb geluisterd, en veel opgestoken.

Verder lezen ‘‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2’

Advertenties

Mijn ouders zijn mijn ouders niet!

Vanaf zaterdag 8 september 2012 loopt een tentoonstelling in het Museum M te Leuven met als titel ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’
Een gelegenheid om ook hier een aantal geadopteerden over dit thema te laten ‘reflecteren’….

“45 jaar ben ik bij mijn ouders, even lang doe ik mijn best. Om braaf te zijn, om te voldoen en dan nu om te zorgen. En dan vandaag komt het hoge woord eruit: “niets ben je! Niets zonder mij!” Moeder, 80 is ze nu, gooit het eruit in al haar kwaadheid om de aftakeling in de laatste fase van haar leven. Kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mij. Nooit is ze mijn moeder geweest, zegt ze verder nog. Ik zou niets geweest zijn zonder haar.

45 jaar heb ik dit in braafheid geduld, tot vandaag. Het is geenszins de eerste keer dat ze me verwijt. Van zo lang ik me kan herinneren heeft zij deze uitbarstingen gehad. Ik was een zigeunerkind, zwart en vuil. Stout was ik ook, dat riep ze me vaak na, altijd als vader er niet was. En onbeleefd, er kon nooit genoeg dankjewel zijn. Gestreden hebben we! Om de aandacht van vader, om het mooiste en grootste cadeau, om bevestiging. Altijd weer deed ik haar onrecht aan. Zoals die keer dat ze helemaal naar het universitair ziekenhuis op bezoek moest komen omdat ik zo nodig ziek moest worden in mijn zwangerschap. Hoe vaak zij nog dacht aan die kindjes die maar zo kort leefden, dat het haar geen deugd deed om dit te moeten meemaken. De vele kerstmissen met lendenschot in de zetel, waarop ik de keuken overnam tot het diner dan maar bij mij doorging. Met na de maaltijd ‘er zal wel een traiteur aan te pas zijn gekomen.’
Komt vandaag dan het hoge woord eruit. Daar had ik niet van terug. Alle emoties borrelden naar boven, ik snakte naar erkenning. Zou een brave mens als ik niet heel snel zeggen dat ze mijn enige moeder is geweest? Ooit, op mijn knietjes dan nog, smeken om mij niet terug te sturen naar de nonnetjes. Braaf zou ik zijn! Neen, genoeg! Ze is mijn moeder niet, ze heeft zelfs een zwakke poging gedaan om die ooit te zijn. Ze is de vrouw geweest waar ik bij ben opgegroeid. Gedaan met strijden, ik ben wie ik ben. Ik kijk in de spiegel en zie reflectie. Veel rondom mij toont dat ik veel waard ben. Haar erkenning heb ik niet langer nodig.  Ik geef ze wel aan mezelf.”
( wil dit liever anoniem houden)

Verder lezen ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits