Posts Tagged 'loyaliteit in adoptie'

Er staat een foto van mijn adoptiemoeder op het aanrecht bij mijn geboortemoeder! Ik vind dat precies niet ok.

 

Het is altijd dubbel voor mij als ze langskomt; Ze heeft het vermogen om diep, heel diep te gaan in haar gevoel en daardoor ben ik een bevoorrechte getuige.
Maar als ze komt, dan zit ze in de knoop en dan zijn daar ook die ongelofelijke mooie grote ogen die zich vullen met tranen. Dit keer ook weer af en toe veel te veel pijn.

Ze had mijn goede raad aan haar laars gelapt. Maar dat is helemaal niet erg, want je eigen weg zoeken is veel belangrijker.
Maar toch, toch weet ze nu dat ze misschien naar die raad wel had moeten luisteren: ga niet alleen op bezoek naar je biologische mama en broer in dat verre , mooie land. Neem iemand mee om je te steunen.

De drang om de emotionele knoop uit haar leven te halen was te groot, het leek wel, een overlevingsdrang.
Ze is toch (voor de derde keer) richting geboorteland, geboortefamilie getrokken. Alleen!
Sterk, maar niet evident.
Heeft het geholpen? Aanvankelijk zegt ze van niet, maar ik denk dat het ook geen schade heeft aangebracht. Is dat zo?
Ze denkt na en zegt ‘ik weet het zo niet’.
We zoeken, wroeten, verder naar een manier om die knoop die er al zo lang zit  wat minder strak te maken.

“Wat wilde je toch bereiken met die reis alleen, 2 weken samen met je mama en broer op de kamer slapen?”
“Ik wilde weten hoe het nu verder kan en moet. Ik wil verder met mijn leven, ik wil ten volle kunnen genieten en mij ergens thuis voelen. Ik dacht dat deze reis uitsluitsel zou brengen.”
“Oei , dat is veel in 1 keer. “
Ze lacht door haar tranen heen, en zegt dat ze dat ook weet . Maar ze wil het zo graag, weten waar haar thuis is.
Ik heb twee levens zegt ze, ééntje daar en eentje hier.
Ik vraag haar te vertellen waarom ze dat zo voelt.

“Als ik daar in de deuropening in de zon zat , dan voelde ik dat ik daar hoorde. Maar dat gevoel was van korte duur. Meteen daarna wilde ik naar België terug. Ik heb mij blauw betaald aan telefoonkosten naar mijn adoptiemama, mijn vriend, mijn beste vriendin. Zonder die gesprekken zou ik het daar nooit hebben uitgehouden.
Maar ik was daar de dochter van mijn mama daar, de zus van mijn broer daar.. ze werden daar zo gelukkig van.”
Het is mijn beurt om te zuchten.
“We zijn daar weer aanbeland? “
“Ja ,zegt ze , ik zorg altijd voor iedereen he? “

We zoeken en vinden een plekje op de pechstrook en ze vindt een andere weg, niet helemaal , maar toch vrij duidelijk een antwoord op:
wat wil ik , wat wil ik niet? Dat leidt dan weer tot een aantal heel moeilijke, maar noodzakelijke beslissingen.
Ze wil ze vandaag nog nemen, organiseren. Ik vraag haar 1 week te wachten om te zien of het echt haar beslissingen zijn en of ze er na een week nog achter staat.
Je kent me te goed Pia, ik zou het nu en meteen al weer doen.
We lachen samen, ja, je eigen bijsluiter kennen is een heel goeie zaak.

Net voor ze vertrekt vertelt ze me dit:
‘Toen ik daar in de keuken stond met mijn mama, herkende ik meteen dat ik de slordigheid van haar had. Ik moest erom lachen. Maar toen zag ik (voor het eerst) een foto van mijn adoptiemama op het aanrecht van mijn biologische mama staan. Ik vind dat precies niet ok. Raar he?”

Ik vertel haar dat de meeste (volwassen) geadopteerden me vertellen dat de twee paar ouders, twee moeders samen te verwarrend, moeilijk is. Dat zij vragende partij zijn om dat uit elkaar te houden, zoveel mogelijk.
Dat ze het wel erg waarderen dat ze met hun éne mama over de ander kunnen en mogen praten, maar ze samen brengen en hen een persoonlijke band te zien hebben, dat is te moeilijk.
A  ja, zegt ze, dan is dat normaal? We lachen nog , want wat is nu normaal he?

Maar ze kan verder, kleine stapjes , in de hoop dat ze te weten komt waar ‘thuis’ is.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits