Posts Tagged 'is adoptie een goeie optie?'

“Zijn we fout geweest om een kind te willen adopteren?” Zet de adoptiecoach mensen op het verkeerde been?

Ze zat, samen met haar man, voor mij in de (adoptiecoach) zetel van mijn stekje in TRIOBLA. Ze hadden me via de mail een aantal vragen vooraf doorgegeven, want ze maken zich wat ongerust over een aantal zaken die met adoptie te maken hadden. Helemaal op het einde van hun (haar) mail stond de volgende zin: “… hebben we er überhaupt wel goed aan gedaan hem te adopteren? Want hoe goed onze bedoelingen ook waren/zijn: hij heeft geen zeggenschap gehad in deze beslissing.” Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?” Ga daar maar eens aanstaan adoptiecoach. Wat vooraf ging: deze adoptieouders zijn ook (verplicht maar zeer geïnteresseerd) op de voorbereiding van TRIOBLA langsgekomen. Ze hebben de rode draad (openheid, adoptiedriehoek , enz.) doorgekregen en meegenomen naar huis. Na een behoorlijk lange procedure krijgen ze hun adoptiezoon. Hij is een vrolijke kleuter, past zich goed aan thuis en de opvang en sinds kort op school. Mama en papa nemen de extra’s van een adoptie goed mee in de rugzak en zijn dolgelukkig met hun schitterende zoon. Maar mama leest mijn blog en de reacties van jullie geadopteerden, ook op de site van geadopteerd.be. Zij raakt onrustig, begint te twijfelen en dus stuurt ze me de bovenstaande vragen door. Papa leest mijn blog niet en heeft daar dus ook geen last van. Hij staat met beide voeten op de grond en zegt, ik trek me dat minder aan dan mijn vrouw. We zien wel. De blog is geschreven voor geadopteerden, vertrekkende van de nazorgcontext waar de adoptiecoach in werkt. Dat is natuurlijk een heel specifieke insteek. Maar vanaf het begin van het project geadopteerd.be was het de bedoeling dat iedereen kon meelezen op hun site, dus zeker ook adoptieouders. Waarom niet? Maar ik merk dat ik daarmee ook onrust en soms ook schuldgevoelens binnenbreng in jonge adoptiegezinnen: doen we het goed? Gaat het ooit goed gaan met onze kinderen? Wat kunnen we allemaal verkeerd doen? Enz. Geen goede bodem om adoptiekinderen, die meer nog dan andere kinderen, veiligheid moeten voelen. De kapiteins op hun schip moeten betrouwbaar zijn en aanvoelen. Wat doet het dus met jonge gezinnen als ze mijn blog en de – vaak – verdrietige verhalen lezen. Een doordenkertje, weeral. Ik realiseer me nu pas dat ik in deze blog te weinig schrijf over wat goed gaat. Waarom? Natuurlijk is een adoptiecoach een hulpverlener. Mensen die geen hulp nodig hebben, waar het goed mee gaat, die komen hier niet. Ik ken ze natuurlijk wel. Maar de insteek van mijn blog is inderdaad vaak verdrietig, wat heftig zelfs misschien? Ik denk dat het komt omdat ik zoveel positieve reacties krijg van geadopteerden die zich herkennen in de verhalen van anderen en daardoor weer de moed opnemen om verder te stappen, wegwijzers te zoeken. Soms komen ze door de blogverhalen bij mij terecht en dan kunnen ze soms zelf – samen met de coach – op zoek naar waar een deur openstaat, niet opgeven. Ik merk dat de herkenning van lotgenoten – ook via de blog – helend werkt. Dus blijf ik appel doen op wie dit leest om niet op te geven, contact te zoeken met andere geadopteerden die kunnen vertellen dat zij dat ook hebben gevoeld en dat het minder pijn doet na een tijdje. Probeer door te geven dat geadopteerden heel vaak sterker zijn dan niet geadopteerden (anders waren zij , overlevertjes die ze zijn, nooit hier geraakt). En zoveel meer. Maar wat doet een coach nu met de zin : Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?”
Wel misschien moet ik toch even het vervolg van de verhalen op mijn blog vertellen? De positieve en sterke kanten van geadopteerden aanhalen. Ik probeer, ook al is er te weinig ruimte op deze blog. Misschien moet ik toch af en toe de verhalen verder vertellen, of die verhalen van mensen die ik gelukkig ook ken of vertellen van de geadopteerden die ik goed ken en het evengoed maken als niet geadopteerden. Er is M. de jongeman uit mijn allereerste blog ‘ik wil terug bij mijn mama wonen’. Hij heeft me dit weekend nog uitgenodigd om langs te komen in zijn nieuwe flatje. We houden af en toe contact. Ondanks het feit dat hij het sinds zijn 16de helemaal alleen heeft moeten doen. Hij moest het nest verlaten en in de woelige periode van puberteit en adolescentie had hij alleen opvoeders en hulpverleners aan zijn zijde . Hij maakt hij het erg goed op dit moment. Ja, zo zegt hij zelf, soms doet hij zich sterker voor dan hij is, maar hij doet het eigenlijk erg goed. Hij heeft meer dan 1 job (wil er iets van maken in het leven en daarvoor zijn ook €’s nodig he) en liet onlangs zijn vaste job staan om een eigen bedrijf op te starten. Hij heeft nog plannen: hij wil weddingplanner worden! Good for you M. , dat lijkt me iets voor een hardwerkende romanticus als jij! Een dikke pluim dus. Er is S. die na 3 mislukte starts (1 in zijn geboorteland en 2 hier in een adoptiegezin) nu een mooie sterke man , vader van 3, is. Hij heeft zijn verdriet pakket nog mee, hij kent zijn bijsluiter en kan er mee omgaan, maar maakt van een verliesverhaal een echt winstverhaal! Ik leer er nog elke dag van, bedankt man! En de jongeman J. , 14 en terechtgekomen in een goed nest. Hij was onlangs mee met zijn mama naar een panel afgezakt. Nadat de 3 getuigenissen afgerond waren, kreeg de volle zaal de kans om vragen te stellen. Hij draaide zich om en stelde voor dat ze ook aan hem vragen konden stellen ‘het moet niet hoor, maar het mag’. Hij kreeg zijn vragen en gaf een antwoord om U tegen te zeggen. De hele zaal was onderste boven. ZO volwassen op zijn 14de, zo gevat en met gevoel voor humor. Ja, hij wilde binnenkort afreizen met zijn adoptiepapa naar zijn biologische mama, en daar had hij al heel lang naar verlangd. Hij kon naadloos uitleggen waarom en hoe! Een ‘crème’ van een jongeman. Een adoptie die – met de extra’s- goed loopt. Een zo kan ik uren doorgaan. Conclusie? Moeilijk, maar wel een paar doordenkertjes. Het loopt vaker goed dan dat je uit mijn blog kan opmaken. Als het dan niet goed of slecht loopt, dan komt het ondanks alles ook wel vaker op zijn plaats dan zou blijken uit mijn blog. Er blijven angels onder het gras, de bijsluiter van een geadopteerde is vaak ingewikkelder dan van wie niet geadopteerd is en daardoor zijn ze kwetsbaarder, dat zeker. Maar moeten adoptieouders op de toppen van hun tenen lopen omdat hun kinderen zo kwetsbaar zijn? Ik ben overtuigd van niet. Ze zijn vaker dan vroeger (voorbereiding en screening gebeurt grondig) beter uitgerust en kunnen samen met hun kinderen wel tegen een stootje. Den ik toch? Of niet? De adoptiecoach

Advertenties

WAT HEET EEN GESLAAGDE ADOPTIE?

Ja, dat is nu wel DE vraag waarmee de coach zit. Er is weer zoveel rondom mij dat me doet twijfelen: is adoptie een goeie optie voor een kind in nood?Ooit een titel van een lezing van Prof. Dr. Femmie Juffer. Naast adoptiemoeder was ze op dat moment dokter in de adoptiewetenschappen bij onze Noorderburen geworden.In haar betoog probeerde ze aan te tonen dat adoptie wel degelijk een goede optie is als je de vergelijking maakt tussen de kinderen die in de herkomstlanden in een instelling moeten blijven opgroeien en diegenen die een kans gekregen hadden om op te groeien in een adoptiegezin.Er werden cijfers bijgehaald, vergelijkende studies te berde gebracht: jazeker, prof Juffer had het bewijs gevonden dat adoptiekinderen het op alle vlakken goed tot zeer goed doen in vergelijking met hun lotgenoten die in het herkomstland in het tehuis bleven.

Adoptie is dus een geslaagde interventie in het leven van kinderen in nood!? Het is uiteindelijk bijzonder moeilijk om te omschrijven wat voor elk van ons geslaagd is, voor jullie geadopteerden in het bijzonder.
Hoeveel keer moeten jullie niet antwoorden op de vraag: ‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’ – ‘Was je niet liever in je eigen land gebleven?’ en alle variaties op het thema. Niet zelden krijgen jullie ook de vraag in de vorm van een verwijt: ‘Was je misschien liever daar in armoede in een instelling gebleven misschien?’ – alsof er ooit een keuze is geweest voor jullie.Laat ons wel wezen, de keuze of een kind als dan niet gebaat is met adoptie als oplossing voor zijn of haar probleem ligt buiten het kind. Laat ons hopen wat dit ook met zorg is gebeurd.
Het nieuwste boek dat op mijn bureau ligt heeft de titel: ‘Wat heet geslaagd?- Adopties zoals ze bedoeld zijn.’; Babitha, die me af en toe bijstaat in de adoptiecoaching, vroeg me dit aan te kopen. Misschien een boek met een positieve boodschap , zei ze me. Ik heb het gekocht. De auteur Hans Walenkamp- een adoptievader- ken ik van zijn columns in het tijdschrift van de adoptieorganisatie Wereldkinderen in Nederland. Ik heb alleen nog maar de inleiding in het boek gelezen moet ik toegeven, maar ik wil jullie toch al een fragment meegeven dat misschien tot nadenken stemt: “Veel geadopteerden zijn inmiddels volwassen en tot oordelen bevoegd. Wat vinden zij ervan? Beschouwen zij het , voorzien van alle mogelijke kanttekeningen, als een zegen dat zij op jonge leeftijd vanuit hun geboorteland naar ons land zijn overgebracht? Of ervaren ze adoptie als een permanente en destabiliserende verzoeking?   “
Daar hebben we het weer! Maar waarom moeten geadopteerden per se zeggen of ze adoptie een zegen of een verzoeking vinden? Is je adoptie geslaagd of niet , DAT willen mensen van je weten!!!Maar hoe en wanneer weet je dat?
En dan keek  ik toch even naar Koppel XL ( http://www.deredactie.be/permalink/1.1002115) van dinsdag 12/4/11. Een 8 jarig Chinees meisje werd door een Amerikaans gezin geadopteerd.Ik heb het niet zo met Amerikaanse adoptiepraktijken , maar dat is een ander verhaal. Deze reportage toonde op vrij indringende wijze hoe het kind zelf de adoptie had beleefd in de eerste jaren .De reportage was nog  maar net begonnen of we hoorden (en zagen) de moeder al geërgerd vragen in het hotel in China nog ‘ ‘Is it really such a torture to learn English?’ Alsof het kind dan al moest blij zijn met haar driloefening in het Engels leren?

Als ze later in de documentaire hartverscheurend triestig zit te wenen en zegt ‘ik wil terug naar China. Het is hier allemaal zo moeilijk’… ja, dan vraagt een adoptiecoach, een mens zich af: moeten we de hele adoptie niet gewoon afschaffen?

Maar, naast mijn groeiende ergernis keek ik ook doorheen het Amerikaanse van het verhaal. Fang Siu Yong- nu Faith geworden- is al 8 en heeft ook een handicap, zat blijkbaar in een instelling in China en krijgt hierdoor misschien een betere kans?  Misschien is dit wel een adoptie dat een goeie optie is voor het kind in nood?

Ik was een paar jaar geleden in China – een adoptiereis. We bezochten meerdere grote en kleine instellingen waar ook  gehandicapte kinderen werden opgevangen.
Sommigen onder hen waren verlaten, achtergelaten werd verteld.  De meesten zullen daar ook blijven.
Voor hoelang vroegen wij? Niemand wilde of kon ons het antwoord geven…
We zagen hetzelfde verhaal in India, Ecuador, Vietnam, India…
Wat is hun toekomst in  landen waar blijkbaar nog steeds niet hoog wordt ingezet op zorg aan kinderen, gehandicapten?

Is het Chinese meisje misschien toch niet beter af in dat Amerikaans adoptiegezin?
Als je haar blije gezicht ziet op het einde, kunnen we dat dan een geslaagde adoptie noemen?

Ik weet het dus niet, zal het waarschijnlijk ook nooit weten, maar wat heet een geslaagde adoptie? En wie kan dan de evaluatie maken? Wanneer wordt de eindevaluatie gemaakt?
Tot slot nog dit: er zijn een paar ‘moeilijke’ reacties gekomen op de trailer WENSKINDEREN die jullie vorig blog konden bekijken. Adoptieouders slikken en vragen zich af ‘waar zijn we in godsnaam mee bezig als dit het resultaat is?” – een geadopteerde reageert  ‘dat ze toch allemaal wel behoorlijk ondankbaar lijken en dat er ook andere adopties zijn’… maar heel veel geadopteerden vertellen me hoe blij ze zijn dat er uiteindelijk ‘ingezoomd’ wordt op hoe het voelt om geadopteerd te zijn.
Wil dat zeggen dat de getuigen uit de trailer hun adoptie mislukt vinden? Ik ken ze alle drie, twee van hen vrij goed. Ik weet alvast dat 1 van de 3 niets meer of minder dan 2 mislukte adopties achter de rug heeft, maar zelf een mooi mens is geworden, ondanks de mislukte adopties. De andere 2 zijn dat ook, mooie sterke mensen en is dat dan dankzij of ondanks de adoptie? Wie zal dat ooit kunnen zeggen?
Een kopzorg voor de coach die haar werkende leven slijt op de adoptiebanken en zich deze vragen na 22 jaar steeds meer stelt en met grote waarschijnlijkheid zal blijven stellen zeker?


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits