Posts Tagged 'inzage adoptiedossier'

Inzagerecht in je adoptiedossier: geen overbodige luxe zo blijkt!

Voor wie er nog aan zou twijfelen, inzagerecht in je adoptiedossier is geen overbodige luxe.
Bijna wekelijks krijg ik geadopteerden die ,mij telefonisch, via email of een persoonlijk bezoek in mijn nieuwe werkstek te Gent (vzw Steunpunt Adoptie) , vragen hoe en waar ze hun adoptiedossier kunnen vinden.Ze zijn volwassen en hebben geen contact ( meer) met hun adoptieouders. Die laatste vinden blijkbaar dat het adoptiedossier hun eigendom is en niet van de geadopteerde zelf. Of er zijn andere redenen waarom ze dat dossier niet geven, terug bezorgen eigenlijk.

inzage Verder lezen ‘Inzagerecht in je adoptiedossier: geen overbodige luxe zo blijkt!’

Advertenties

Het is gelukt! We hebben de biologische familie van Angelo gevonden.

Als je deze blog volgt, dan heb je ongetwijfeld het eerste deel van het verhaal van Angelo gelezen. Na 2 inzages in zijn dossiers (Rechtbank en Kind en Gezin) is het zover: er is een eerste contact met de familie in Chili! Nog niet rechtstreeks, maar ook dat komt dichterbij.

Voor Angelo was het al snel duidelijk na ons bezoek aan Kind en Gezin: het spoor naar de Vlaamse zuster die sinds jaar en dag werkzaam is in zijn geboorteland, ook ten tijde van zijn adoptie, was een cruciaal aanknopingspunt. Het leek het erop dat zij een rol gespeeld had in adoptiebemiddeling in die tijd.
Op de mail die hij verstuurde kreeg hij al heel snel een antwoord:
“ok, ik ga voor jou op (be)zoek’

Even snel tussendoor voor de geadopteerden die nu denken dat het altijd zo snel en gemakkelijk gaat, en (weer) hoop krijgen: Chili is een van die landen die steeds vrij open is geweest wat betreft de informatie in een adoptiedossier. Angelo had vanaf het begin zowel de naam van zijn biologische moeder als vader en zus meegekregen.
Maar toch, dat de zuster meteen bereid was om voor Angelo te zoeken, zonder meer, was een onvoorziene meevaller.
Korte tijd na het eerste contact, kreeg hij opnieuw een mail: BINGO!
Natuurlijk drukte de zuster het anders uit, maar het was zover. Alle familieleden waren gevonden en er was al een bezoek geweest bij de mama. De rest zou volgen.
Maar dat iedereen erg blij was dat hij hen gezocht en gevonden had, dat was wat de zuster mailde. En dat ze erg graag een foto van hem wilden.
We maken een afspraak om even alles op een rij te zetten. Hij mailt me terug, ‘Graag en de kleine gevoelens beginnen toch los te komen.’

Kleine gevoelens? Zo is hij wel, uit één stuk, voeten op de grond en nooit over één nacht ijs. Zo is werken als adoptiecoach gemakkelijk.
Ik stel hem eerst de vragen: wat wil je zeker niet? Wat wil je zeker wel?
“Ge zijt daar weer met je rare vragen he Pia” en hij lacht.
Hij weet wel meteen naadloos te antwoorden, ten eerste, ten tweede.
En dan nog even over zijn kleine gevoelens die loskomen:
vertel Angelo”.

Wel ze lijken minder klein , ik zou ze willen omschrijven als intens en verwarrend. Maar hoe kan dat ook anders. De informatie die nu vanuit Chili komt, is nog anders dan wat hij las in zijn 3 adoptiedossiers (eentje bij zijn adoptieouders, eentje bij de rechtbank en eentje bij K&G). Het wordt moeilijk om er uiteindelijk een ‘waarheid’ uit te halen.
We besluiten dat we eerst een stamboom maken, plaatsen wie wat wanneer en hoe zit de, blijkbaar grote, familie van hem in Chili nu in elkaar.
Hij beslist resoluut om te beginnen met een rechtstreeks contact met zijn biologische mama en ouders zus. Deze waren het meest prominent aanwezig in zijn verhaal zoals hij die meekreeg vanuit de dossiers. Die twee had hij vanaf het begin al in het vizier.
Niet teveel in één keer en dan zien wat het geeft.
Reizen naar zijn mooie land, ja, maar niet dit jaar. Eerst wat meer te weten komen, de zuster in de zomer ontmoeten want ze komt naar België, verwerken en pas dan vliegen richting Zuid-Amerika.
“En , ik ga samen met mijn vriendin op Spaanse les vanaf september”.
Geen half werk, dat is ook Angelo.

Als hij vertrekt zie ik dat hij nogal wat schaafwonden heeft en vraag, wat is er gebeurd? Ja, gisteren op de bouwwerf waar hij werkt van de eerste verdieping , door de gewelven, naar het gelijkvloers gedonderd.
Het doet allemaal nog wel pijn, maar ik ben deze morgen gewoon weer aan het werk gegaan..”ik ben een taaie hoor Pia, zit er maar niet mee in” (hij ziet mijn gepijnigde – moederlijk blik).

Ja, een jongeman uit een stuk, waar ik veel van kan leren.
Angelo wil een stuk van zijn verhaal graag met jullie delen, leest de teksten vooraf en keurt ze goed. Hij houdt je via deze blog en mij graag op de hoogte, in de hoop dat andere geadopteerden hier iets aan hebben.
In naam van de lezers van deze blog en mijzelf,

Bedankt Angelo!

De adoptiecoach

Weten wie je bent is ook je ROOTS kennen! Inzage in het adoptiedossier van Angelo deel 3.

Een tijdje geleden kon je op deze blog voor het eerst kennismaken met Angelo. Toen nog anoniem. Maar Angelo heeft beslist dat jullie geadopteerden mogen meekijken over zijn schouder terwijl hij een poging doet om AL zijn adoptiedossiers in te kijken. Ik ben daar heel blij mee. ik zie wekelijks geadopteerden die worstelen met wie ben ik? De een al heftiger dan de ander, maar toch. Een deel van hun rust kan worden gevonden door HUN dossiers te mogen inkijken, kopiëren en hebben.
Jullie zouden versteld staan waar er allemaal dossiers van jullie kunnen liggen. Of men die terugvindt of terug wilt vinden, dat is een andere vraag. Maar de coach probeert jullie aan te wijzen waar deze kunnen liggen. Heb je hulp nodig om ze in te kijken, dan kan je op mij rekenen (adoptiecoaching@skynet.be).

Nu wordt het tijd om Angelo aan het woord te laten!

Het was een vrijdag omstreek 12u. Ik had met Pia afgesproken dat we samen de trein richting Brussel zouden nemen.
Ik had immers inzage in mijn adoptiedossier bij K&G aangevraagd en gekregen. Ze hadden we me gevraagd langs te komen. Ik moest een halve dag verlof vragen  en dat is niet altijd zo gemakkelijk. Maar ik heb een goede baas en hij weet dat  ik met mijn adoptie bezig ben en dat is voor hem gelukkig genoeg om mij verlof te geven.

Eerder was ik al samen met Pia in het gerechtsgebouw van Kortrijk om dat stuk van mijn dossier in te kijken , dat kunnen jullie lezen verder in deze blog. Ik had ook al een tijdje geleden mijn adoptiedossier via mijn adoptieouders gekregen.
Dit was dus eigenlijk al de derde keer dat ik ‘een’ dossier van mij mocht zien.

Maar wat moest ik nu verwachten van dit bezoek aan Kind & Gezin? Was een mooi of een lelijk gebouw? Wat zou ik nu te weten komen? Niet veel dacht ik.Ik ben al heel blij dat ik een vol adoptiedossier heb, we zien wel!
Dus we namen zonder vertraging de trein en dat was een meevaller ,want je weet nooit.
Op de trein vertelde Pia me over Mevr. Chamon, de adoptieambtenaar. Dat was de mevrouw waar we een afspraak mee hadden. Ze lichtte me het werk van mevr. Chamon toe, wie ze is en wat ze allemal doet.Dat vond ik goed want dat maakte me rustiger, want je gaat niet elke dag naar het hoofdgebouw van Kind & Gezin.
Het gebouw ligt op 5 minuten wandelen van het station in Brussel. Als we binnenkwamen in het gebouw viel me op hoe mooi  en verzorgd alles was. De zin op de muur KIND IS KONING was echt opvallend, dus dacht ik al: het wordt hier perfect, alles wat ik wil weten ga ik hier weten.
We werden opgehaald en werden in een klein kamertje gezet en kregen koffie. Mevr. Chamon kwam binnen en ik zag meteen dat ze een heel dun mapje meehad.
Het adoptiedossier had ze gekopieerd  via de mevrouw van de adoptiedienst Inter Adoptie die   mij naar België heeft gehaald (maar nu niet meer bestaat).
Er stond wel iets nieuws op, ik wist nog niet dat er een non was die een grote rol gespeeld heeft in mijn adoptie, daar  in mijn geboorteland .Dit was interessant, ook omdat er een emailadres op dat papier stond. Maar spijtig genoeg klopt dat adres niet en dat ik de verkeerde informatie kreeg vind ik persoonlijk wel jammer. Dit zou me wel verder kunnen brengen in mijn zoektocht naar mijn familie. Ik heb nu zelf gezocht via internet en een organisatie uit Nederland gaat de zuster voor mij zoeken.

Ook in het dossiertje zat er informatie – op een klein getypt briefje zonder een naam van wie  dat gemaakt had – die tegenspreekt wat ik in mijn dossier in de rechtbank heb gelezen.
Dat is nu iets wat ik heel moeilijk vind: wie of wat moet ik nu geloven?
Pia had me gezegd dat ik alle vragen die ik had moest stellen, misschien dat Mevr Chamon mij kan helpen. Ik heb dat dan ook gedaan. Ik wil vooral dat ze me helpt om mijn dossier in Chili door mij te laten inzien: misschien staat daar wel de echte waarheid in of een spoor naar mijn familie.Ik hoop nu dat ik snel een antwoord krijgt, want het is wel spannend voor mij.Ik wil ook graag mijn biologische zus vinden en hoop dat ze me kan helpen.

We zijn nog iets gaan drinken in het station van Brussel Zuid en hebben samen nog wat nagepraat.
Ik ben blij dat ik al al die stappen heb kunnen zetten en ook dat ik dat niet alleen moet doen.
Als jullie dat willen, wil ik jullie hier wel op de hoogte houden! Laat het maar weten.
Angelo

Inzage in je adoptiedossiers: doen!

Nog veel te weinig geadopteerden vragen inzage in hun adoptiedossier(s), dat is toch wat de adoptiecoach vindt!
Misschien hier nog een verhaal dat jullie kan overtuigen en een uitgestoken hand om jullie hierbij te helpen.
Een tijdje geleden leerde ik A. kennen. Hij was op zoek naar hulp bij zijn rootszoektocht, hij wilde eindelijk zijn biologische familie, moeder gaan bezoeken. De tijd was er rijp voor zeg maar. Hij zit voor mij, samen met zijn vriendin V. Zij is discreet maar erg betrokken.
Hij kijkt me meteen aan met zijn grote vriendelijke ogen. Als ik de adoptiedeskundigen en theorieën mag geloven: deze jongen is veilig gehecht. Maar dan moet ik er wel op wijzen dat er heel veel in zijn adoptiedossier staat wat menige deskundige de wenkbrauwen zou doen fronsen: risico’s alom! Gelukkig worden (adoptie)theorieën vaak tegengesproken.
Zonder zijn verhaal aan de  grote klok te hangen, neem het van mij aan: hij heeft een volle rugzak meegekregen vanuit Zuid-Amerika naar ons land. Hij werd hier geadopteerd door een kinderloos echtpaar en kwam in een warm nest terecht gelukkig maar.
Nu zit hij voor mij. Zijn vragen zijn duidelijk, hier is over nagedacht!
Naast de prachtige open blik , zie ik ook een ‘zorgertje’ voor mij zitten.
Waarom? Waarom nu? Wat zijn je verwachtingen?
Kortom, de weinig originele maar belangrijke vragen in de coaching. Hij weet wat hij wil, en bij de vragen waar hij nog wil over nadenken, denk ik dan: slimme jongeman.
Maar een zorgertje dus. Hij heeft eerst goed voor adoptiepapa gezorgd, en als deze zich weer goed in zijn vel voelde, dan  was het A zijn beurt om voor zichzelf te zorgen. ( waar heb ik dat nog gehoord? mmmmm..).

Hij wist via Benny (van geadopteerd.be )al waar er allemaal adoptiedossiers van hem lagen en waar hij recht op had. Hier in België vraagt hij mijn hulp om de dossiers in te zien, in zijn geboorteland gaat Benny op zoek. Hij heeft daar gewoond, kent de taal en is ervaren in zoektochten voor geadopteerden.
A. heeft onlangs zijn adoptiedossier van zijn adoptieouders gekregen. Hij had al lang vragen gesteld, maar kreeg daar maar een gedeeltelijk antwoord op. Wat hij al wist , dat … hoe zou ik zeggen.. dat was heftig.

We lezen samen in dat dossier, we interpreteren en brainstormen. Er staat heel veel in. Alle namen van de hele familie. Dat zal het Benny wel makkelijker maken hoop ik.
Maar ook het volledige verslag van het waarom en hoe hij als kleine kleuter van zijn moeder gescheiden is.
Het lijkt erger als je het luidop leest Pia”

“Stoppen we er mee”

“neen, ik moet hier toch door , als ik haar wil zoeken, moet ik hier door he’

“ik denk het wel, maar op jouw tempo’

En we gaan door. Ik word er zelf wat stil van. Hij blijft zeer betrokken recht in mijn ogen kijken, vragen stellen, samen zoeken we naar de interpretaties van de feiten.
Na een aantal uren, vraag ik of hij er wil over nadenken al dan niet nu verder te stappen in zijn zoeken, de weg naar ontmoeten verder wilt bewandelen.

“ik ga erover nadenken, maar denk nu: ja”

Goed zo!
Ik vertel hem dat er nog op 2 plaatsen in ons land dossiers over hem en zijn adoptie liggen: bij de adoptiedienst (op te vragen via K&G) en bij de jeugdrechtbank waar zijn adoptie in België gehomologeerd is( opvragen via de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg).

“Wil je die ook inzien?

“Graag, hoe doe ik dat?”

Ik geef hem via de mail door hoe hij de inzage in zijn dossier kan aanvragen en dat hij er RECHT op heeft!
Niet lang daarna belt hij op, hij mag naar de rechtbank van eerste aanleg van zijn woonplaats. De parketcriminologe Nathalie zal zijn dossier opzoeken en klaarleggen.
Ik ken haar nog van de vorige keer, toen was ik daar met Els-Pinki( zie vroeger in deze blog). Hij vraagt me om mee te gaan. Ik vind dat een eer, graag dus.
Het een koude weekdag , begin van dit jaar. Ik lig in de lappenmand met een virusje. Hij belt op om te vragen of ik meega. Het zou deze namiddag kunnen.
Ja, ik ga er zijn.
Weer die open blik, dat vrolijke enthousiasme. Het werkt aanstekelijk.

De parketcriminologe laat er geen twijfel over bestaan: dit is een uitzonderlijk dik dossier. En, zegt ze voorzichtig, er staan wel heel…ze vindt niet direct de woorden.
Ik stel haar gerust en zeg dat een groot deel van het dossier al bekend is en we er samen doorheen gaan. Hij heeft de ondersteuning als hij dat nodig zou hebben. Ja zegt A., ik weet al veel en het is moeilijk.

De volgende 2 uur zitten A en ik geconcentreerd te ‘werken’. We lijken wel acteurs uit een crimeserie. Maar natuurlijk gaat het over de realiteit.
Er staat, weer heel delicate, nieuwe informatie in. Nog meer.
Ik kan heel wat duiden . Waarom een familieraad? Waarom eerst een vrederechter, dan pas de jeugdrechter en wat is nu een Procureur des Konings en waarom is zijn advies hier heel belangrijk?
Tja, zegt de criminologe, hij was en is bekend als een heel contentieus man, hij heeft heel lang veel bijkomende informatie opgevraagd, ook in jouw geboorteland.

Ik kan opmaken uit al die documenten over en weer, dat hij er zeker van wilde zijn dat de moeder van A. wel akkoord was met de adoptie, zo ook de grootouders.
Ik vind dit goed, ook al was dit voor de adoptieouders wel lastig denk ik.Maar waren alle rechters hier en in de geboortelanden maar zo secuur.
Ja” zegt A. “ze hebben wel veel onderzoek gedaan. Maar ze hebben ze ook niet gevonden he Pia? “
Hij kijk me voor het eerst verdrietig aan. Ik zeg dat ik denk dat we nu meer mogelijkheden hebben dan toen, maar dat we inderdaad moeten realistisch zijn.
We waren helaas vergeten in de brief naar de Procureur Des Konings te vragen of we ook kopie van de documenten mochten nemen en dat moest!
Ik schrijf de nummers van de betreffende documenten op en beloof om samen de aanvraag te doen.
En nu heeft hij ook toestemming om in zijn adoptiedossier van de adoptiedienst te gaan kijken, bij K&G.

“Wil je weer meegaan Pia?”

“Wat denk je?”

“Graag, het is me een eer meneer!”

Word vervolgd.

De adoptiecoach

Ps. Wie hulp wilt bij het aanvragen van zijn of haar inzagerecht kan informatie vragen via:

Adoptiecoaching@skynet.be

info@geadopteerd.be

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky

Els -Pinky kijkt haar adoptiedossier bij de Jeugdrechtbank in!

Een tijdje geleden heb ik het al aangekondigd: de adoptiecoach mocht Els – geadopteerd uit India -volgen bij het zoeken naar en inkijken van haar adoptiedossiers. De eerste stap is deze van het adoptiedossier inkijken bij de jeugdrechtbank waar haar adoptie is uitgesproken, Kortrijk. Na een brief aan de Procureur des Konings, kreeg zij groen licht via een telefoontje. De rest van het verhaal vertelt ze jullie zelf!

Woensdag 9 maart moest ik op de rechtbank van Kortrijk zijn om mijn adoptiedossier in te kijken. Twee weken voordien had ik samen met Pia, de adoptiecoach, een brief opgestuurd naar de procureur om mijn adoptiedossier te mogen inkijken. Onverwachts kreeg ik  een telefoon van een vriendelijke mevrouw uit de Jeugdrechtbank van Kortrijk (officieel is haar titel parketcriminoloog Jeugd & Gezin) dat ik een afspraak kon maken om mijn dossier te mogen inkijken. De procureur had toestemming gegeven!

Toen ik woensdagmorgen 9 maart wakker werd, zonder stem weliswaar én daarbij nog eens enorme hoestbuien had, dacht ik even… verdorie, net vandaag!!! Ik moest en zou deze dag doorkomen, want dit was veel te belangrijk voor mij! Toen ik rond de klok van 16u aankwam in Kortrijk, keek ik al snel rond op zoek naar Pia. Daar zag ik ze dan, mijn steun!

We gingen binnen in het oude gerechtsgebouw waar je de geur van … hoe moet ik dat nu zeggen? Tja, een gebouw waar er zoveel uitspraken al zijn gebeurd en waar er nog zaken lopende zijn. We keken even binnen in één van de rechtszalen. Toch mooi om te zien.
Maar ik wou naar het tweede verdieping (aangegeven op de mail die ik kreeg met uur en plaats van afspraak), zo vlug mogelijk naar dat dossier, mijn dossier inkijken! Ik was zo benieuwd en gespannen. Precies op tijd stonden we voor haar deur. Klop, klop? Niemand! Een afknapper, zijn ze me vergeten? En Pia maar kletsen, en ik half luisterend , maar vooral alle voorbijkomende mensen in het oog houden! Zou zij DE parketcriminologe zijn? We hadden geen andere keuze dan geduldig af te wachten zeker?

Dan kwam ze aan in die lange gang en keek ons verbaasd aan en dan plots viel haar frank (euro). Ze had wel onze afspraak vergeten zeker! Enfin, ze excuseerde zich en we mochten binnen in, wat ik denk, het kleinste bureautje van dit grote gebouw. Ze had mij alleen verwacht, maar ik stelde Pia voor als diegene die me hierbij ondersteunt en  de adoptiecoach mocht bij me blijven. Ik was blij met haar aanwezigheid. Want alleen, zou ik nog  zenuwachtiger zijn! Ik  had toch steun en dat was zo belangrijk voor mij! We mochten plaats nemen aan het allerkleinste bureautje die ik ooit zag.De parketcriminologe excuseerde zich daarvoor. Ik stelde nog voor dat we in een andere ruimte in de gang (waar ik gezien had dat er niemand zat) zouden plaatsnemen, maar dat mocht niet. Zij moest aanwezig zijn terwijl ik mijn dossier inkeek. Dat is wettelijk verplicht.


Ze bracht me MIJN  adoptiedossier!! Daar lag het dan… Op de frontpagina stond een inhoudstabel, handgeschreven met daarop een titel van alles wat erin zat.Ik ga hier niet doorgeven wat dat allemaal was, maar toch meer dan ik gedacht had.Het belangrijkste was MIJN geboorteakte, een origineel document met stempel, zegel, … van India! Het papier rook oud, speciaal papier, … Ik had nog nooit mijn geboorteakte gezien. Pinkie xxx , géén familienaam, … krop in mijn keel! Bevestiging van wat mijn adoptiemoeder ooit zei. Een paspoortnummer, (weet niet meer welk). Pia liet me weten dat dit heel belangrijk was om het volgend puzzelstuk te vinden. Want er lag nog een dossier in India! En dit was een aanknopingspunt om verder te zoeken. Een ander belangrijk origineel document was de homologatie van één of andere rechtbank in India en daarop staat dat PINKY Hindoe is, ik dus, slik! Ik wist dat niet, ben blij dat ik het  weet. De zusters hebben mij dat ooit gevraagd als antwoord op een mail die ik hen stuurde in de vele zoektochten die ik al ondernam. Nu weet ik het wel. Dit rechtbankdocument is ook gedrukt op bruin oud Indisch papier. In dat document ,van de rechtbank van Calcutta, staat dat Sr. Margaret Mary de toestemming geeft aan mijn toekomstige adoptieouders (hun namen staan erin) om mij te adopteren. Want ik was “een door niemand opgeëist kind”. Krop in mijn keel! Weeral! Wat betekende dit? Ik voelde me een hoopje ellende… Gelukkig… Pia was er… Moedig houden Els!

Dan enkele verslagen geschreven door de politie (vreemdelingen en andere politie) over mijn ouders. Zoals een van de jeugdpolitiecommissaris van de stad waar ik woonde. Wat mijn ouders deden van werk, hoeveel ze verdienden, … Ik was onderste boven van een  document van het Vredegerecht van Roeselare met een uitspraak van een “familieraad” van mij!
Wat ik erg vond, was dat er een document bijzat van mijn “voogden”.in een familieraad die verklaarden dat mijn adoptieouders geschikt waren om mij  een ‘goede opvoeding’ te geven. Wie waren die mensen? Geen van de namen herkende ik, vreemde namen, vreemde mensen.Wie had bepaald dat zij mochten meestemmen dat mijn ouders “goede” ouders waren voor mij? En die procureur: heeft hij mij ooit gezien voor hij de toestemming gaf aan de jeugdrechter? Zes mensen waren mijn voogd! Waar waren ze toen ik ze nodig had? Wie vond dit gezin een goed gezin voor een kind, voor Pinky, die dan al Els was? En dan…als het niet goed liep, mijn vader mij aan de deur zette toen mijn moeder overleed. Waar waren die mensen dan! Nog meer woede!

En dan kwam er ook schaamte. Op één van de documenten stond dat mijn vader ooit een veroordeling had opgelopen voor (herhaling van)dronkenschap! … Daar waren de flitsen met herinneringen uit mijn jeugd. Maar een veroordeling van mijn vader wist ik niet! Dàt heeft mijn moeder toch maar goed verzwegen! Uiteindelijk dronk ze zelf! Hun huwelijk zat fout! Goed fout! De vele scheldwoorden van mijn moeder naar vader kwamen in me op! Nu pas begreep ik hun huwelijk! Begreep ik mijn vader!
Ik voelde woede en haat, kwaadheid, maar toch liefde… ja, liefde. Want ze waren mijn ouders die op hun manier mij een “goed” leven hebben gegeven.
Na het lezen van dit alles, wou ik diep vanbinnen het dossier niet meer afgeven. Het was van mij, ging over mij. Ik mocht op de griffie copies laten nemen tegen betaling. Maar het was al ruim vijf uur en de mevrouw van de griffie was net klaar met werken. Dus ik moet wachten tot Pia zou ze ophalen, volgende week dinsdag.
We stappen buiten uit het lege gerechtgebouw, zelfs de man van de receptie zit niet meer in zijn glazen kooi aan de voor deur, die trouwens dicht is. We komen buiten via een zijdeur en moeten bekomen. Laten we er één gaan drinken Els, zegt de adoptiecoach. Immers, na dit alles verdienden we wel iets : een fris pintje voor Pia en een warme choco met slagroom voor mij!


Bedankt Pia, dat jij aan mijn zijde stond!

En ik , ik ben aan het wachten op een antwoord op mijn vraag aan de Vlaamse Adoptieambtenaar Dorine Chamon, om mijn adoptiedossier van de adoptiedienst in te kijken. Het duurt wel lang, maar ik heb geduld. Ik heb vernomen dat ik ook dat dossier niet zonder begeleiding mag inzien. Raar toch, toen ik de begeleiding nodig had, mijn adoptie fout liep… niemand gezien. En nu verdringen ze zich om mij te ‘begeleiden’… maar beter te laat dan nooit zeker?

Word vervolgd!

O ja, Pia heeft voorgesteld dat ik de 2 originele documenten uit India in  mijn dossier zijnde mijn geboorteakte en het vonnis in Calcutta via de procureur opvraag. Ik ga vragen of de copies in het dossier mogen blijven zitten en ik mijn echte documenten mag houden. Ik laat jullie weten of het me gelukt is: duimen maar!!!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits