Posts Tagged 'india'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

Vlak voor ik naar India vertrok stuurde mijn tweelingzus me deze uitspraak/wens:
Wanneer het verleden je heeft getekend – laat het heden je dan kleuren “.
Ik vond dat heel mooi.
Tot die conclusie was ik zelf ook gekomen. Denkende dat wat ik daar ook zou vinden, dat ik met mijn leven hier heel gelukkig ben. Ik ging op zoek naar mijn wortels, mijn origine, mijn verhaal zonder te denken dat die me als persoon zouden definiëren.
En indien het mijn biologische ouders interesseerde, wou ik hun ook graag laten weten hoe het met me gaat.  Verder lezen ‘‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!’

Advertenties

Els-Pinki: bijna weer thuis!

Weeral een tijdje geleden… En jawel, we zijn 2012! Het jaar dat er voor mij veel zal veranderen. Mijn droom komt alsmaar dichterbij…De India-reis komt sneller dan ik had gedacht! In een stroomversnelling heb ik beslist om in februari te gaan.Dit eigenlijk naar aanleiding van een zeer dierbare vriend. Een vriend die in mijn leven is gekomen, een lotgenoot, ja zelfs een zielsverwant. Uit respect voor mijn dierbare vriend, vernoem ik hem niet.

Vooraleer ik verder ga met mijn verhaal… Ik heb deze brief laten versturen in India naar zuster Dionysia. De zuster die voor mij gezorgd heeft…

 Zuster Dionysia,

Een tijdje geleden heb ik een brief meegegeven met een vriend die naar India kwam. Hij heeft die brief naar je opgestuurd. En je zelfs getelefoneerd! Het was hartverwarmend toen hij over u sprak! Ik hoop dat u ondertussen de brief heeft ontvangen.
Zuster, u moet weten dat ik heel veel aan u denk! Ondanks dat wij 27 jaar geleden van elkaar afscheid moesten nemen, moet ik toegeven dat ik je heel erg mis! Of zal ik zeggen dat ik de warmte en de genegenheid die u me gaf, mis. Vragen rijzen me meer en meer… En dit komt omdat er hier in België een leegte is die ik voel. Een leegte van gemis… gemis van geborgenheid, liefde en een innerlijke rust! Een rust die ik hier nooit zal hebben, denk ik.
Ik ben nu 32 jaar en moeder van een pracht van een zoon! Rajesh betekent dan ook “koning der goden” en hij is the spirit of my life!
Sinds de dood van mijn moeder, is er zoveel gebeurd in mijn leven, waardoor ik als mens veranderd ben.
Als 5-jarige was ik geliefd… Als 10-jarige was ik nog meer geliefd… Als jong meisje van 16 dacht ik geliefd te zijn… Als 17-jarige verging de wereld van onder mijn voeten… Alleen en verlaten, opnieuw, stond ik daar, aan het ziekenbed van mijn moeder, te schreeuwen dat ze nog niet heen mocht gaan! Het waren tranen van angst, tranen van intens verdriet, … Het waren tranen die aanvoelden, die zeiden, Pinki, nu sta je er alleen voor… Vanaf dat moment overleefde ik in België. Steeds maar overleven, in de zin van zorgen dat ik zonder dat ik enig verhaal kwijt kon, probeerde door te gaan in dit welvarend landje. En door de jaren heen liet ik me misbruiken en gebruiken…
Ja, zuster, u kan zeggen dat ik dankbaar moet zijn dat ik in België ben terechtgekomen. En ergens ben ik dat ook, maar soms ook niet! Het enige wat ik hoopte en verlangde was een beetje warmte en genegenheid van mijn ouders. Desondanks blijf ik voor hen respect en genegenheid opbrengen. Ook al zijn ze er niet meer! Ook al heeft mijn vader me niet meer gewild!
Neen, zuster, mijn leven is niet van een leien dakje gegaan zoals u het misschien had voorgesteld! … 
Lieve zuster, ik heb u het genoegen om te vertellen dat ik in februari 2012 naar India kom. Ik wil u ontmoeten. Ik wil dat u mij vertelt van hoe ik vroeger was als klein meisje in het weeshuis. Ik wil het van u horen hoe ik in het weeshuis ben terechtgekomen. U bent mijn enige houvast, de enige die kan vertellen, de enige die mij kan bevestigen dat ik ben wie ik ben of wie ik geworden ben. Vertel me over die tijd! Hopelijk herinnert u zich nog veel over mij, Pinki , Bindu en Manju, … Sharmy is nu moeder van een dochter. Ophenia, haar dochter is bijna 10 maanden. Manju is gelukkig getrouwd en is kinderverzorgster. Bindu heb ik nog niet teruggevonden.
Ik hoop, zuster, dat u enkele dagen vrij kan nemen zodat we wat tijd kunnen doorbrengen en praten met elkaar. Dit is voor mij echt belangrijk! Te kunnen praten met u! U te kunnen zien en hopelijk enkele vragen kan beantwoorden.

En dan ergens in november… Kreeg ik telefoon vanuit India… “Els, ik heb nieuws van de zuster…” Ik heb haar gebeld klonk een warme stem vanuit het verre India! “Jij bent geen wees! Els, of Pinki, jij bent tot je 2,5 jaar bij je ouders geweest. En de naam “Pinki” heb je van je ouders gekregen. “ … Dit waren 2 antwoorden waarop ik jarenlang op wachtte! …
Tja, ge kent da dan wel hé… Tranen, tranen, tranen en nog eens tranen!!! Het waren tranen van emoties, verdriet en toch geluk. Te weten dat ik mijn eerste twee jaar bij mijn ouders was!! Hartverwarmend voor mij om dit te weten… Zo belangrijk… Het was net of ik de warmte van mijn moeder voelde… De warmte die ik dacht kwijt te zijn… En dan nog te weten dat het mijn ouders zijn die mij de naam “Pinki” hebben gegeven… Nu vind ik het een mooie naam. Vroeger dacht ik dat het enkel maar een naam was die de zusters mij hadden gegeven. Nu is dat zo mooi, het klinkt mooier en mooier als je het uitspreekt. Nu aanvaard ik mijn naam en draag het mee voor altijd in mijn hart.

Ondertussen waren we al december… Het einde van 2011 kwam dichterbij… Toen kwam de dag dat ik naar India zou bellen… Of beter gezegd, we moesten de zuster laten weten wanneer we naar India zouden komen. In deze moderne maatschappij heeft India dus ook een telefoon! Het moest eens gebeuren! Ik kreeg een krop in mijn keel, het snoerde alle woorden die ik wou zeggen tegen de zuster! En plots hoorde ik haar stem, na 27 jaar lang! Mens, wat had ze een jonge stem… En zo vlot Engels… met haar Indisch accent natuurlijk. Ik begreep haar heel duidelijk. Mijn stem stokte en alle emoties kwamen los… Met vele vragen wou ik haar nu in één ruk bestormen. Ze was blij om mij te horen. Ze weet nog zoveel van mij! Haar warmte die ik altijd in gedachten had, voelde ik zodra ik  haar stem hoorde. Beiden kijken we uit naar het moment dat we elkaar nu echt zullen ontmoeten. Ze zal tijd maken en me rondleiden in het weeshuis waar ze nu werkt. Maar ze zal vooral tijd maken…en zo goed als mogelijk al mijn vragen beantwoorden. Ze wil me persoonlijk spreken…

Nu mijn reis dichter en dichterbij komt… ben ik wel angstig… Angstig om de waarheid te horen? Bang om nu eindelijk te zien of te weten wie ik ben? Maar ik weet dat ik zeer en hartelijk zal gesteund worden door mijn dierbare vriend, mijn coach Pia en alle geadopteerden die net zoals ik op zoek zijn naar hun IK-zijn.

Wish me luck in februari. En toeval of niet, ik vertrek op de dag dat mijn adoptiemoeder verjaart,namelijk op 19 februari. Een emotionele dag… maar ik neem haar mee…

Tijdens mijn reis zal ik af en toe nog een blogje schrijven en jullie laten meegenieten van mijn rootsreis.

Liefs en hartelijke dank aan alle aanwezigen op de benefiet die mij deze reis hebben gegund en dit voor mij hebben gerealiseerd.

Pinki (Els)


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits