Posts Tagged 'INdia roots'

Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.

Waarom zijn onze adoptiekinderen niet gelukkig?” Dat vraagt de zuster in India zich af!
Deze week was het weer zover, ik stond tussen de geadopteerde en diegene die de adoptie bemiddeld had en probeerde bruggen te bouwen.
Wat veel geadopteerden voelen/willen en wat de zusters in India denken/ willen, daar ligt nog vaak een heel diep water tussen.
Na jaren van zoeken en niet vinden, nadat ze in de paar weken in India alleen maar het gevoel kreeg dat de deuren dicht gingen ipv open, brak ze emotioneel in stukken.
Tijdens een skypegesprek zag ik het ook. Bij ons was het avond, in India nacht.
Het is teveel (emotie)en tegelijk te weinig(informatie).
“Wie ben ik?” schreeuwt ze in de webcam. “Ik weet nu zelfs niet meer zeker hoe oud ik ben, of ik wel het kind van het adoptiedossier ben en zeker al niet in welk deel van India ik geboren ben? En dan heb ik nog niet eens een spoor naar die moeder , daar waar het me ook om te doen is . Hoe kan ik nu verder?” Verder lezen ‘Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.’

Advertenties

Een bijzonder verhaal van lang (tevergeefs) zoeken en dan eindelijk terugvinden!

Ze is een pracht van een vrouw. Ik leerde haar kennen toen ze hoogzwanger was van haar tweede kindje. Ze was op zoek naar alles en iedereen die haar kon helpen bij de zoektocht naar haar biologische familie, mama in India. Ze was al zo lang op zoek, was al in zoveel doodlopende straatjes beland, maar ze gaf niet op.
Ik zie het altijd en overal als ik geadopteerden ontmoet – ook  deze keer –  zowel de kwetsbaarheid als de  sterkte! Als hulpverlener probeer je dan op alle 2 in te zoemen!
Nu bijna 2 jaar later heeft ze via geadopteerd.be en de adoptiecoaching de weg naar haar roots gevonden. En hoe?

Ik kan en wil haar verhaal hier niet uit de doeken doen, het is HAAR verhaal; ze geeft ook telkens aan wat zij ermee wilt doen en hoe, dat is nu waar ik als adoptiecoach en mens heel veel aan heb en graag heb.Ik kon het niet laten, toen we net even aan het skypen waren, heb ik haar gevraagd, mag ik aub een stukje van jouw verhaal delen met mijn lezers van de blog? Maar wees aub eerlijk, ook al is dat laatste overbodig bij haar.Ik wil graag doorgeven aan alle geadopteerden dat ze moeten blijven hopen, realistisch  blijven natuurlijk, maar zeker durven hopen dat wat je zoekt ooit gevonden kan worden. Dat ze niet moeten afgaan op 1 bron, dat ze zelf – liefst via deskundige tussenpersonen- moeten blijven zoeken naar waar ze recht op hebben: hun verleden, de waarheid en het weten waar ze vandaan komen.
Ja, zegt ze, misschien kan dat wel. Ik beloof dat ik eerst de tekst aan haar voorleg en dan zal zij –finaal- bepalen of dit (nu al) mag verteld worden aan anderen.

Ze is dus blijven zoeken, blijven proberen en dan kwam de dag waarop het bericht binnenliep uit India: “we have found your parents and brothers!They are so happy that you are alive!”
Wat doet dat met een mens, een moeder van 2 , een geadopteerde vrouw?Wat ik zag was heel veel geluk, ook verdriet en verwarring en dat éne zinnetje: “Pia , ik wil ze nu zien mijn moeder! Niets rootsreis naar India, ik wil naar mijn moeder, ik wil haar vastpakken en met mijn eigen ogen zien dat ze het goed maakt en haar vertellen dat ik het goed maak en nu , niet als het juiste seizoen er is, of in combinatie met een reis naar de cultuur.. mijn moeder: het heeft nu lang genoeg geduurd zonder elkaar!.” In 1 keer kwam het eruit, zonder leestekens dus.
Kijk, daar krijgt een mens de krop van in de keel. Dat is de essentie van wat zij voelde en het is ook de enige en goeie weg: luisteren naar jullie en daar niet teveel zelf invullen.
En??? vragen jullie zich af, is ze er al geweest?
Wel, je zal me niet geloven en ooit moet iemand daar een spannende ingrijpende film van kunnen maken , maar op Pasen zou ze samen met haar man vertrekken. Helaas, door een administratieve vergetelheid, kon ze niet vertrekken. Ze moest in plaats van op het vliegtuig richting India, in de auto richting thuis! Een tweede en ongetwijfeld goeie poging, komt op 1 mei.
Maar ook hier zie ik de sterke madam die , samen met haar man, deze opdoffer verwerkt en haar hele organisatie herorganiseert en terug kan lachen (eerste groen, maar nu weer voluit). De foto’s zijn er al, de life ontmoeting heeft ze tegoed, ik duim!!!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits