Posts Tagged 'identiteit'

Identiteit: wat is dat en hoe zit dat bij geadopteerden?

Ik ga vandaag richting Utrecht om morgen een adoptiestudiedag rond identiteit bij geadopteerden bij te wonen. In de voormiddag komen professoren wetenschappelijk onderzoek en kennis doorgeven. In de namiddag zijn er verschillende workshops. Ik heb het niet zo met de workshops van onze collega’s in Nederland. Vaak moeten we daar iets ’doen’ en kan ik me niet vinden in de rollenspelletjes van ‘beeld je in dat je een adoptieouder of geadopteerde of afstandsouder bent’ . Of ze zetten je in een soort opstelling , hangen koordjes aan je handen en iemand die zich dan moet inleven in een rol, mag aan je trekken als je iets zegt wat zij niet goed vinden.. of zoiets ( het ging toen rond loyaliteiten). Ik weet niet of het aan de cultuurverschillen ligt of aan mezelf, ik hou meer van informatie- en ervaringsoverdracht op een studiedag en hou  de inleving, discussie liever voor de koffie achteraf ( of karnemelk bij de Nederlanders). Voor de rest zijn deze studiedagen voortreffelijk georganiseerd, daar niet van en mijn mening over workshops heb ik hen al doorgegeven, ik verklap hier geen geheim.

Maar omdat meningen er zijn om bij te sturen, als daar een goeie reden voor is , wil ik hier even een oefening (een workshop om thuis voor de computer te doen zeg maar) doorgeven aan jullie geadopteerden.
Ooit hoorde ik van collega vormingswerker dat zij , bij wijze van kennismaking, mensen liet een wapenschild maken; Daarop moesten ze 4 vakjes invullen met woorden, foto’s of symbolen. Dat alles samen zou – op dat moment – de kern van hun identiteit kunnen zijn .

Over geadopteerden bestaan vele meningen, zijn vele onderzoeken gedaan, boeken geschreven, referaten gehouden, zo ook over DE IDENTITEIT. Het kan bijwijlen een conflict opleveren, zegt de ene, het moet groeien naar evenwicht , zegt de andere. Ik probeer wat dat betreft vooral naar jullie geadopteerden te luisteren.
En stel , jij maakt een wapenschild, wat zou dan NU de meest prominente plaats innemen op de vier kanten van je wapenschild?
Ik heb natuurlijk ook een poging gedaan bij mezelf, leek me toch wel prettig. Ja, het begon al met ‘moeder van 2’- daar twijfelde ik niet echt aan. Sinds ik 25geleden moeder ben geworden en 20 geleden voor de 2de keer, is er geen ontkomen aan: moeder zijn is een groot stuk van mijn identiteit, ook al heeft er ééntje al het huis verlaten en zit de ander op kot.

Maar dan, dan moest ik toch hard gaan nadenken en schrappen en zoeken. Vrouw van… adoptie….vriendin van.. wielertoerist… dochter van…Vlaming… Belg…Europeaan???? ik kom er niet met 4 en toch lijkt het me een goeie oefening om het  eens met max 4 te doen en een orde van belangrijkheid te zoeken.
Maar hoe zit dat dan met jullie geadopteerden: waar staat dat geadopteerd zijn? Waar staat jullie land (cultuur)van herkomst? Staat je andere huidskleur erin? Jullie hebben nog zoveel meer om uit te kiezen.
Ik ben benieuwd naar jullie wapenschild!

De adoptiecoach

 

Advertenties

Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.

Het is een vraag die vaak gesteld wordt aan geadopteerden: heb je ‘iets’ mee van je adoptieouders? Het debat ‘nature- nurture’ of zijn we vooral het product van onze genetica of opvoeding. Daarover zijn bibliotheken vol geschreven. Ik ga me hier uiteraard niet aan wagen. Maar in adoptie komt het debat vaak te pas en te onpas opduiken.Na een panelavond bij TRIOBLA waarop steeds  de 3 betrokkenen in adoptie getuigen, kregen we van een alerte kandidaat adoptieouder nog een vraag op de mail.Of zij alle drie iets herkenden in de ander: de afstandsmoeder M-H in haar, bij de geboorte afgestane, dochter E.? De adoptievader J; in zijn 2 dochters? En de geadopteerde M. in haar adoptieouders.

Ze stuurden  alle drie een boeiend antwoord. Lees je even mee?

M-H:
Zij willen graag weten of ik dingen terugvind bij E. Begrijp ik de vraag goed of ik dingen van mezelf terugvind in haar ? Het antwoord hierop is heel erg ja … We praten alletwee heel snel  ; )Een ander voorbeeld is dat ze al van vòòr wij elkaar kennen heel veel zin heeft om te reizen, de wereld te verkennen, andere culturen, … Ik ben op haar leeftijd de wereld beginnen afreizen…Ik denk dat wat we het meest gemeenschappelijk hebben is hoe we de wereld bekijken, de omgang met mensen.

J.:
Interessante vraag (waarbij ik meteen naar verduidelijking zou vragen : waarom stelt iemand die vraag, vanuit welke interesse?). We kennen de biologische familie niet goed genoeg om naar hen te verwijzen i.v.m. karaktertrekken…    Ja, samenleven in een gezin, met z’n vieren (huisdieren nu niet inbegrepen) betekent veel interactie en dus veel beïnvloeding. Bekend is dat een persoonlijkheid een mix is van veel elementen – van genetisch elementen, aangeboren karaktertrekken, van gedragingen die men overneemt… En volgens mijn vrouw en ik zijn er veel houdingen en gedragingen die kinderen overnemen (of uit loyauteit helemaal anders doen). Dochter E. verwijst graag naar haar papa als men opmerkt dat ze veel babbelt… En H. heeft de humor van de familie DC. En E. is als opvoedster zeer zorgend voor de groep (mensen met een zware fysieke en mentale beperking)- haar adoptiemoeder is verpleegster… En H. houdt, zoals haar adoptiemoeder van een fijn en verzorgde gedekte tafel…  En kinderen oefenen zelf ook invloed uit – we zien dat we hier in huis ook bepaalde uitdrukkingen overnemen waarmee zij thuis komen (halen ze uit contacten met derden). Zoals : ‘dat laatste wat je zegt, is super’… Een kleine en beknopte aanzet tot een antwoord…  

M.:
Ik kreeg uw vraag van Pia. Graag maak ik er even de tijd voor om te antwoorden. Als ik enkel naar mijn uiterlijk kijk en naar dat van mijn ouders, is er niets gemeenschappelijk dus daar ben ik vlug over uitgepraat. Qua karaktertrekken ligt dit heel anders. Ik was 2,5jaar, dus dat is relatief jong. Toen ik hier aankwam sprak ik hoogstens wat engels en wat gebarentaal. Het enige wat ik heb ‘meegenomen’ van India is dat ik niet houd van affectie en het daar nog steeds heel moeilijk mee heb. Ik denk dat dit te wijten is aan mijn tijd in het weeshuis. De eerste jaren zijn cruciaal. Zoiets zal ik heel mijn leven meedragen.
Ik heb hier de waarden en normen meegekregen die mijn ouders belangrijk achten. Ik ben vrij streng opgevoed. Zeker over beleefdheid en manieren was het soms in het extreme. Dat vond ik toen erg, nu niet. Nu ben ik daar blij om want ik hecht daar zelf heel erg veel belang aan. Ook naar mijn leerlingen toe. Elementaire beleefdheid en manieren zijn basisbegrippen waar jongeren de dag van vandaag veel te weinig aandacht aan schenken. In dat opzicht lijk ik zeer sterk op mijn ouders. De zaken die zij mij hebben geleerd hanteer ik de dag van vandaag nog. Je ouders leren je zaken waarvan je weet dat het goed is voor een kind. Daar ga ik vanuit. Uiteraard zijn er discussies maar over mijn opvoeding kan ik weinig slecht zeggen. Nu toch, vroeger als puber vond ik die zaken allesbehalve leuk. Ik heb zeker zaken van mijn ouders meegenomen, karaktertrekken. Hoewel dat ik dat meer in kleine dingen zie. Mijn vader bv is een zeer rustig man, totaal niet ik :-) Mijn moeder kan bv zeer goed en lekker koken, zeker totaal niet ik :-) Maar toch merk je vaak dat ik hetzelfde denk, zelfde antwoorden geef, over dezelfde zaken nadenk of struikel enz…
Maar het is logisch dat ik zaken meeneem en overneem. Zij zijn mijn ouders en hebben mij opgevoed, niemand anders. Bij je eigen kind is dat net hetzelfde. Ik heb een bagage mee van in het weeshuis maar dat geeft geen doorslag op wie ik nu geworden ben. Enkel over het aspect affectie heb ik het moeilijk. Maar daar maakt mijn omgeving meer een probleem van dan ik :-)

 

Aan jullie om dit boeiende debat verder te zetten… of niet.

De adoptiecoach

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits