Posts Tagged 'hechting'

Ik wil wel wat minder liegen. Maar eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!

Ze was hartverwarmend eerlijk en dat voor de eerste keer dat ze op bezoek kwam.
Ja ze loog wel veel, teveel en wilde ermee stoppen. Maar in één adem geeft ze ook aan: ”Eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!”

Ze had me gemaild met de vraag ‘of ik haar wilde coachen’, ook heel direct en duidelijk. We hadden een paar introducerende e-mails met vraag en antwoord gestuurd naar elkaar en er werd een afspraak gemaakt.
Ik liet ze vertellen wat ze precies bedoelde met haar vraag, tegen wie ze dan wel zoveel loog en vooral  waarom ze dacht er niet te kunnen mee stoppen.
Als je 17 bent dan heb je vaak het gevoel dat je niets, maar dan niets mag van je ouders.
Zij ook. En dat het haar adoptieouders waren speelde ook een rol, want in haar cultuur ging het er toch wel anders aan toe dan in de Belgische. Zij was geen Belgische, zoveel is duidelijk zei ze.
Ook dat vroeg om een woordje uitleg.

Maar waarom lieg je en zoveel blijkbaar?
Wel omdat ze graag haar eigen “ding’ deed. Dat ze het niet nam dat ze niet mocht uitgaan wanneer en met wie ze wilde. Dat ze vond dat de spelregels door haar werden vastgelegd, een paar uitzonderingen niet te na gesproken.
Voor iemand die aangeeft veel te liegen, was ze wel heel eerlijk bezig zeg ik.

En dan zijn we terug wij het doel en nut van liegen.
Ik vertel haar dat iedereen liegt, meer zelfs , dat we kinderen al op heel jonge leeftijd leren liegen.
Ja? Ze kijkt me met haar  grote mooie ogen aan.
Ja. Als je naar oma gaat en iedereen weet dat oma niet echt goed kan koken, maar wel heel graag kookt voor haar kleinkinderen, dan vragen we als ouders soms om te liegen ‘niet zeggen aan oma dat haar spaghetti niet lekker is he, weet je, ze doet zo haar best oma’ Kinderen snappen al heel snel dat het een leugentje om bestwil is en doen graag mee (een uitzondering niet te na gesproken).
Of je rijdt met de fiets naar de kinderopvang, de dochter achteraan op de fiets. Tijd heb je tekort, altijd als jonge ouder, en net als je door een rood licht fiets om snel snel over te steken, houdt een politieagent je aan: “mevrouw u bent door het rood gereden”… “neen, echt waar, het was oranje net oranje”.
Tja, wie heeft dat niet op zijn kerfstok?

En dan moeten we onze kinderen opvoeden, en dan komen de grenzen in zicht. Begrenzing zeg maar. Niet liegen is er een van, eerlijk zijn dus.

Ik herinner mij dat toen ik net in de adoptiesector aan het werk was, er heel veel te doen was om ‘adoptiekinderen die liegen’. Dat de vormingsavonden, praatgroepen vol liepen als het over dat thema ging.
Want zoveel was duidelijk, adoptiekinderen leken meer te liegen dan niet geadopteerde kinderen. Of dat ooit wetenschappelijk is vastgelegd weet ik niet, maar wel dat vele adoptieouders ermee wortelden.
Het liegen, chronisch en soms pathologische liegen van de adoptiekinderen, wat is dat toch? Wat doen we fout?
En vooral, het voelt aan als een regelrechte aanval op je ouderschap, zo vertellen adoptieouders mij. Het lijkt alsof ze ons niet graag zien.
We kunnen ze niet opvoeden, ze laten zich niet opvoeden, wat doen we hier dan? Dat liegen dat is eigenlijk TEGEN ons gericht lijkt het wel, alsof wij er niets toe doen en nog een klap extra krijgen toebedeeld. Waarom en vooral wat moeten we daar tegen doen?

Deze jonge dame was dus zo eerlijk om toe te geven dat dit liegen van haar een groot probleem is voor iedereen en nu dus ook voor haar.
Ze wilde ermee stoppen, maar hoe?

Ik vertel haar het verhaal van de kleine matroos. Hij komt in zijn korte leventje al meerdere keren in een orkaan terecht. Daardoor valt hij telkens overboord en komt in het koude water terecht. Weg de boot die veilig voelde, weg de kapiteins die betrouwbaar leken en dat gemiddeld drie keer, voor je als kleine matroos  in een adoptieboot terecht komt. Weer een andere boot, weer nieuwe kapiteins. Maar neen, vertrouwen op nieuwe kapiteins :dat niet meer! Daarvoor is het vertrouwen teveel zoek, teveel  kapiteins die verdwenen zijn in je korte leventje. Ik neem het roer in handen.
IK bepaal waar die boot heen gaat en NEEN zij zullen het niet van mij overnemen: NO WAY!
En dan is dat liegen handig, dan laat je ze niet toe om jou boot  te besturen, dan sta je zelf aan het roer.

Ja, zegt ze, ja dat is het!
Dat is het OOK, want in je puberteit is het natuurlijk niet alleen je hechting als adoptiekind die opspeelt. Maar ook dat je op zoek gaat naar heel veel antwoorden en dat niet zelden in conflict met je omgeving. Dat is nu eenmaal vaak inbegrepen in de puberteitsprijs.

Ja, dat is het ook, zegt ze.
Maar dat van de kleine matroos, daar wil ze wel iets mee doen.
“Want Pia, ik zie mijn ouders heel graag, echt graag.”

Wel meid, dan hebben we een goeie start genomen om samen te zoeken naar een manier om te veranderen zeker? Wat denk je? Gaan we ervoor?
“Ja, ik probeer, maar het zal niet gemakkelijk zijn, ik ben niet gemakkelijk.”

Weer zo eerlijk en hopelijk een mooie start van een waarschijnlijk ingewikkeld veranderingsverhaal.
Bij mij heeft ze niet gelogen, wel integendeel, dus dat moet lukken.

Pia

Advertenties

Zwart wit gevoel bij geadopteerden.

Als adoptiecoach probeer ik ook met mijn tijd mee te zijn en  maak ik dankbaar en graag gebruik van skype, email en ja, zelf de chat (op FB of de site van geadopteerd.be). Deze week kreeg ik een vraagje op FB chat: “wanneer Pia ga ik eindelijk eens goed genoeg zijn voor de anderen? “Ik ben het moe: ik ga mijn vrienden ‘opkuisen’ gedaan om met mijn gevoelens te spelen, al die mij niet wil zoals ik ben gaat eruit!”

 

Daar gaan we weer, dacht de adoptiecoach. Het is blijkbaar niet gemakkelijk als geadopteerde om weg te groeien van zwart of wit in gevoelen in relaties.

Natuurlijk, we hebben er allemaal wel eens last van. Iemand geeft kritiek op wat je doet en we voelen het aan als een persoonlijke aanval. Het is voor niemand gemakkelijk om dat van elkaar te (onder)scheiden. Toch heb ik de indruk dat geadopteerden het vaker hebben: dit  zwart of wit gevoel/denken. Misschien hebben mensen in hun omgeving het wel meer in de gaten dan zij zelf?

Eind de jaren 90 leer ik haar kennen D., een mooie jonge vrouw, moeder van 2 en geadopteerd . Officieel op haar 5de, maar blijkt later dat ze een stuk ouder is. Verwarrend voor het meisje zelf en natuurlijk ook voor haar adoptieouders die haar aanvankelijk als  kleuter behandelden, terwijl ze waarschijnlijk al in de pre puberteit zat. Nog verwarrender (en dat is een understatement) is het wanneer niemand haar gelooft als ze haar broertje en zusje terugziet op een adoptiebijeenkomst van de  adoptiedienst . ‘Een kind van fantasie’, dat herinnert ze zich nog goed, was wat men over haar zei. Bovenop alle verwarring in haar leven gelooft niemand haar en werd ze dus ook nog eens als leugenaar bestempeld.   Zij was haar jonger broertje en zusje  ‘kwijtgespeeld’ in het tehuis waar men had beslist de drie kinderen elk naar een ander gezin te sturen en niets op de documenten te zetten, laat staan de adoptieouders te verwittigen.

Na een heftige en doortastende zoektocht vindt ze, veel te laat, haar roots terug. Ze  wordt met haar broer en zus herenigd en in haar geboorteland krijgt ze het hele verhaal van haar biologische ouders, die haar nooit hadden afgestaan, te horen van ooms en tantes.

D. had dus al heel  verlies en scheidingen meegemaakt als ik haar leerde kennen. Ze was noodgedwongen overgeschakeld op ‘survival mode’ om het allemaal nog te bolwerken.

In de eerste – aftastende fase- van onze samenwerking kreeg ik van D. heel veel positieve respons, ook cadeautjes. Toen ik er haar op wees dat ik gewoon mijn werk deed en daarvan genoot, en dus geen cadeau moest in ruil, wuifde zie dit weg. Ze beweerde dat ik haar ‘alles’ had gegeven wat de andere mensen inde adoptiewereld nooit hadden gedaan: dat kon – volgens D.- nooit genoeg gezegd en getoond worden.
Maar toen onze samenwerking in een andere fase terecht kwam en ik al eens moest zeggen, dat dit of dat niet zo goed was en best veranderd werd… sloeg het gevoel die ze bij mij en mijn inbreng had helemaal om. Inderdaad, de spreekwoordelijke zwart-wit ommezwaai.

in geen tijd werd ik totaal van de samenwerkingskaart geveegd: ik had het recht niet, wat dacht ik wel, ze was al genoeg tegengewerkt… enz.

Ik begreep aanvankelijk niet waarom ze dat  zo persoonlijk kon nemen? Ik probeerde een open gesprek hierover te hebben, maar wat ik ook deed en zei om dit recht te zetten, niets hielp. Ze verdween uit mijn leven, de samenwerking werd abrupt beëindigd.

Ik denk nog vaak met een warm gevoel  aan D terug, dat is nooit veranderd.
Ik heb veel geleerd over deze misgelopen samenwerking. Ik probeer de fouten niet meer te maken. Ik probeer rekening te houden met de eventuele zwart-wit gevoelens van sommige geadopteerden en zo ongewild op hun hart  te trappen. Jullie  hebben een rugzak vol verlies, scheiding en overleven. Dan moet je het soms doen met zwart OF wit. Niemand heeft je de kans gegeven  grijze (gevoels)tinten te leren kennen

Maar dan komen jullie ( hopelijk) in  veiliger relaties  waar grijs mag en kan en nodig is. Niet evident want  dat moet vaak nog ‘aangeleerd’ worden.  Jullie moeten eerst volledig kunnen vertrouwen op de andere om ook het grijs in je gevoel te vertrouwen;

Ik ben alleen nog steeds spijtig dat het toen met D. zo slecht is gelopen en daar zit ik (mijn verkeerd inscannen) ook voor iets tussen.

De adoptiecoach

 

 

 

Kom niet (te) dichtbij maar hou me vast!

(Goya, the dog)

“Kom niet dichtbij , maar hou me vast!” dat is wat heel veel geadopteerden voelen, onbewust vaak.
Als adoptiecoach heb ik dit zoveel gezien, gehoord en door veel te luisteren, ben ik het gaan begrijpen. Meer nog, ik vind dit een heel slimme reactie op wat jullie geadopteerden is overkomen.
Moet nu lukken dat mijn medeblogster Aiko op deze site in haar recente stukje (zie hiernaast dus) ingaat op wat ik hier zo graag even zou zeggen. Aiko was me dus voor.

Een klein fragment:
We hebben als het ware onze wortels niet kunnen spreiden in de grond, met als gevolg dat we ont-worteld zijn. We hebben wel geleerd om ons snel aan te passen aan iedere nieuwe situatie die zich voordeed, om ons te ont-hechten van alles wat ons dierbaar was en om ergens anders weer wortel te schieten. Om erna nog eens en nog eens hetzelfde te ondergaan…We hebben van de dag dat we geboren zijn geleerd om te òver-leven en om emotioneel verwaarloosd, verdoofd en afgestompt van de ene situatie in de andere te belanden. Met als gevolg dat adoptie een ‘emotioneel tekort’ met zich meebracht, een inwendige leegte staan opvullen. Verder lezen ‘Kom niet (te) dichtbij maar hou me vast!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,357 hits