Posts Tagged 'geboorteouders'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’ ( Deel 1)

Ik geef met ontzettend veel plezier het woord (de pen) in deze blog door aan een jonge vrouw, moeder van een zoon, en onlangs terug in India op (be)zoek naar haar biologische familie. Haar tweelingzus bleef hier in België en hield me ook op de hoogte. Een bevoorrechte positie, zeker weten. Hieronder het (ingekorte) en anoniem gemaakte verhaal .
In naam van alle lezers hier: bedankt dames!
Pia
pia.dejonckheere@steunpuntadoptie.be

Ik vond hier in India een heel Indiaas boekje met een verhaal over een verhaal dat verteld werd aan een vrouw. Zij moest dit verder vertellen maar vergat het. Het verhaal was dit beu en besloot dan maar uit de vrouw te ontsnappen. Ze werd er depressief en ongelukkig van. Tot anderen het verhaal konden overtuigen terug naar die vrouw te gaan en toen ze haar verhaal terug had besloot ze het verder te vertellen. 

het verhaal

Mijn zus en ik werden direct na onze geboorte naar een weeshuis gebracht. Na elf maanden werden we geadopteerd door Belgische ouders.
Ondanks dat ik nu wel tevreden ben met mijn leven en mijn adoptie, heb ik me altijd wel afgevraagd waarom ik dan was afgestaan en ik wou daar graag info over. Om het duidelijker te stellen ik wou altijd al heel het verhaal weten achter de adoptie en ben daar op bepaalde momenten in mijn leven naar op zoek gegaan.
Toen we 14 jaar waren hebben mijn tweelingzus en ik naar het weeshuis in India geschreven met de vraag of er meer info was. Ze hebben ons toen geantwoord dat we door een man naar het weeshuis werden gebracht, maar dat zij daar geen contact meer mee hadden gehad.
Toen ik 27 jaar was, had ik het gevoel helemaal vast te zitten in mijn leven. Ik ben toen in psychoanalyse gegaan en stap per stap kwam daar ook het thema adoptie naar boven. Voor de eerste keer kon ik daar iets over uitspreken en bleek het toch een diepgaande verlieservaring te zijn geweest, die ik niet had verwerkt. En vooral  ook het gevoel dat ik geen verhaal had en de vraag wie ik nu eigenlijk was. Ook kwam naar boven dat ik het toch aanvoelde als  “verworpen geweest zijn”. Pas stilletjes aan kwam er plaats voor een andere visie. Bijvoorbeeld dat mijn biologische moeder ons toch wel niet vermoord had  – wat in die periode veel gebeurde met meisjesbaby’s in India. Bovendien ben ik een deel van een meisjestweeling. In ieder geval, wat belangrijk voor mij was, was dat er ook eens naar het verlies gekeken kon worden, ipv het algemene discours dat me steeds voorgehouden werd :  wees maar gelukkig en dankbaar dat je naar hier bent kunnen komen.

In die tijd ging een goeie vriendin van mij op reis naar India. Ze maakte ook een tussenstop in ons tehuis en kon een foto nemen van een aantal documenten. Op één daarvan stond de naam van onze biologische moeder.
Nu kan ik zeggen dat het deel dat zij me verteld heeft over het vinden van de naam van mijn biologische moeder, dat ik heel dat deel gewoon niet gehoord heb. Net zoals ik jaren naar die foto’s gekeken heb, en telkens mijn blik voorbij die foto’s van het registratieboek is gegaan.
Hoewel ik dus bewust wel zei dat ik wou zoeken, was er onbewust toch iets in mij dat er niet klaar voor was.
De analysesessies hielpen me mijn leven hier op te bouwen op een manier dat ik zonder dat begin te weten, toch verder kon. Een leven uitbouwen dat ik zelf wilde, dat overeenkwam met de persoon die ik wilde zijn en worden.
Via een intense therapie zag ik in  dat wie ik ben, niet enkel afhangt van die geschiedenis.
Dat er, door de mogelijkheid om te praten over het verlies, ook plaats kwam in mijn hoofd om te denken over mijn huidige leven en hoe ik dat wilde hebben. Daarvoor kon ik namelijk niets echt realiseren, of slechts met veel vallen en opstaan.
Dankzij mijn analyse begon mijn leven vorm te krijgen. In de volgende jaren leerde ik mijn huidige man kennen, begon terug te studeren : psychologie en psychoanalytische therapie (mijn interesse ging uit naar een therapie die oog had voor de oorsprong/wortels) en we verhuisden naar de andere kant van de wereld voor mijn man zijn werk.
Ook daar vervolgde ik mijn therapiesessies en het thema adoptie, afgestaan zijn kwam geregeld terug; bijvoorbeeld tijdens heel de periode dat ik zwanger was en mijn eerste zoon geboren werd.  Niet makkelijk allemaal, maar ook daar veranderde iets. Het besef dat moeder worden niet alleen iemand op de wereld zetten is, maar dat het een functie is die je opneemt. Dat mijn biologische ouders die om een of andere reden niet konden opnemen en dat het weeshuis dat gedaan heeft en daarna mijn adoptieouders.

Enkele maanden na de geboorte van mijn zoon bekeek ik  opnieuw de foto’s van de documenten uit het tehuis. En plots  zie ik  daar de foto van het registratieboek van het weeshuis  met vermelding van de naam van onze biologische moeder. Een hele grote schok was dat. Dat kan je je wel voorstellen. Al die jaren had ik gewoon over die foto heen gekeken, terwijl die er al die tijd was.
En toen wou ik wel gaan zoeken in India, want ik dacht: ze heeft haar naam achtergelaten, misschien wil ze wel gevonden worden!
Mijn plan was dus te gaan zoeken:  niet naar andere ouders maar naar het begin van mijn verhaal.  Bovendien leek me dit het goede moment , ik was gelukkig in mijn huidige leven dus ik dacht dat ik er ook wel tegen zou kunnen als het een negatief of triestig verhaal zou zijn. Ik dacht dat ik voldoende voor mezelf had opgebouwd waarop ik kon terugvallen.  Ik had voldoende fundamenten.

volgende keer , deel 2:

Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

 


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits