Posts Tagged 'geboortemoeders'

Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!

In 1989 ben ik voor het eerst aan het werk gegaan in de adoptiesector. Ik kwam al heel snel terecht bij adoptiegezinnen en geadopteerden die mij hun verhaal deden en mij “de stiel” leerden (mocht dit oneerbiedig klinken, het is niet zo bedoeld). Nog steeds ben ik dankbaar dat mensen mij hun verhaal, hun gedachten, hun ideeën rond adoptie willen geven. Maar vrouwen en mannen die hun kind moesten afstaan ontmoeten, dat was minder evident. Dus ben ik er zelf naar op zoek gegaan, nog steeds trouwens.
Het is allerminst gemakkelijk om afstandsmoeders (en al helemaal afstandsvaders) te vinden die mij genoeg vertrouwen, die uit het taboe kunnen treden, en hun verhaal doen. Maar ik heb ze wel gevonden, de laatste jaren vinden ze mij gelukkig ook.

Ondertussen moet ik al die jaren (aan)horen: “Maar die afstandsmoeders uit herkomstlanden (zeg maar arme landen), dat is toch helemaal anders dan hier in België.”
Nog steeds word ik daar boos om, ik kan het niet laten.
Mijn vraag is dan:“Heb jij ooit met moeders van hier en daar gesproken?” – Neen dus, maar het is van horen zeggen. Zo was het onlangs weer ‘prijs’ en :niet van een buitenstaander, maar iemand die in de adoptiesector werkt.
En dan schrijf ik daar maar eens een blogje over, het help om mijn energie kwijt te spelen. Want ik (en ik niet alleen gelukkig), ik heb wel met vrouwen die hun kind moesten afstaan hier en daar gesproken. Ik heb de moeite gedaan ze te vinden en naar hen te luisteren, zonder (voor)oordeel.

Verder lezen ‘Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!’

Advertenties

Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.

Eerder schreef ik al over R., een moeder die haar tweede kindje – onder zware druk en de dag van de geboorte – moest afstaan. Nu ja, afstaan is een groot woord natuurlijk.

Vorige week belde ze me na een jaar onderbreking terug op.
Hoe het met haar gaat? Schoorvoetend komt er een : alle omstandigheden in acht genomen.. het gaat.
Ze heeft een jaar geleden een dubbele en erg zware operatie ondergaan. Een poging om haar leven te redden, ze windt er geen doekjes om. Dat ze nog leeft is goed nieuws, dat is zeker. Maar is haar vreselijke ziekte onder controle ? Er komt een zucht, ik stel geen vragen meer.
Of haar dochter nog geen teken van leven heeft gegeven, nadat ik haar – in naam van R.- vorig jaar heb gecontacteerd (discreet)? Neen. Stilte.
Ik weet dat ze denkt ‘zou ik het durven vragen om het nog eens te proberen?’, ik ben haar voor.
‘Je weet dat het daar voor mij is gestopt helaas.’ stilte.
‘ Je dochter is de aangetekende zending gaan ophalen in de post, dat kon ik zien via de website van de Post. Daarna is er geen reactie gekomen en heeft ze alle sporen op het internet gewist. Dat is voor mij meer dan genoeg om te weten dat ze het nu niet aankan, wilt om met jou contact te hebben. Hoe jammer ook.’

 

 

 

 

 

Ze zegt weer even niets en dan:
‘Het is maar dat de klok al 30 jaar tikt en nu wel heel snel’

Verder lezen ‘Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.’

Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?

Dat was de eindpassage van een email die ik deze week kreeg. Ze zit vol in de puberteit en is geadopteerd van het andere kant van deze aardbol.
Moeilijke leeftijd en dat bovenop de ‘bonus’ die adoptie ook al geeft , niet evident.
Maar nadat ze op heel eerlijke wijze haar vragen, gevoelens en zelfs haar moeilijke gedrag toevertrouwt in de mail, besluit ze dus met : “maar ja , de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld!’

En dat is toch weer typisch adoptiekinderen : ik voel me schuldig want ik heb toch wel geluk gehad dat ik hier ben en nu doe ik zo lastig.
De pubers die niet lastig zijn , zijn dun bezaaid. Zo ook bij adoptiekinderen; Alleen wordt het dan zo dubbel op: twee paar ouders, twee landen/culturen/gemeenschappen waar je verbonden mee bent, je andere uiterlijk, de reacties van de omgeving daarop… noem maar op.
En dat allemaal in een ontwikkelingsfase waar je vooral op zoek moet naar het antwoord wie ben ik? Wie wil ik worden? Een niet te onderschatten scharnierfase, ook voor de niet geadopteerde.Deze ontwikkelingsfase is noodzakelijk, daar zijn alle ontwikkelingspsychologen en pedagogen het over eens. Dus wie ben ik om dat tegen te spreken. Ze zijn het ook eens over het feit dat dit vaak via conflicten en grenzen opzoeken / overschrijden gebeurt. Wie herinnert er zich niet de eigen puberteit en de aanvaringen op school, thuis en het gevoel van voor de spiegels staan en zuchten.
Maar dit meisje concludeert dus dat de meeste dingen haar schuld zijn. Ik heb gereageerd dat ze welkom is , maar dat wat mij betreft haar eindconclusie wat kort door de bocht is.

Verder lezen ‘Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?’

Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits