Posts Tagged 'geboortemoeder'

Mijn mama in India zou zo trots zijn op ons!

Dat stond in een smsbericht van een geadopteerde nav van de geboorte van haar derde kindje. Een dubbel gevoel, natuurlijk dat. Moeder worden en twee moeders hebben, en bovendien diegene die je op de wereld heeft gezet zelfs niet kennen.
Maar ook op dat laatste werd ik ooit aangesproken.

Toen ik jaren geleden een gesprek had met een slimme jongedame van 7, geadopteerd, en bij wijlen erg verward over het feit dat ze afgestaan was . Ze is afgestaan door een mama hier in België.
“Dit zijn toch niet arm Pia? Waarom moest ze me dan niet hebben?” .
En dan probeer je samen met haar ouders uit te leggen dat het niet gaat over ‘niet willen’ maar ‘niet kunnen’. En ergens in het gesprek zeg ik :
‘Dat moet raar zijn als je die mama niet kent, toch?’ . Ze kijkt me met grote ogen aan, kwaad en ze zegt:
’ik ken ze wel he Pia, ik heb ze alleen nog nooit gezien’.
Daar moet een volwassen mens ook eens over nadenken, zo slim is dat.

Twee moeders hebben en dan ook moeder worden. Denken alle geadopteerde dan aan hun geboortemoeder? Zijn ze dan kwaad? Worden ze door de geboorte van hun eigen kind getriggerd in hun rouw? Of net niet en komt er dan rust , meer begrip?
Ik zou het niet weten, er zal wel ergens onderzoek gebeurd zijn rond dat thema. Maar los daarvan zie ik wel dat het een life event is die veel emoties losmaakt.
Intense gevoelens die we als kersverse ouder (en grootouder)allemaal in een ‘pakket’ bij de geboorte van ons (klein) kind krijgen. Geadopteerden (en hun adoptieouders) krijgen daar nog een bonus bij, vaak toch.

Een adoptiemoeder vertelde me ooit dat ze trots als een gieter binnenstapte in de kamer van haar net bevallen dochter. Ze had een bos rode rozen mee. En dat was blijkbaar verkeerd. De kleur, de soort bloemen en nog zoveel meer. De volle laag kreeg ze. En de adoptiemama begreep het, het was op dat moment TE dubbel voor haar dochter. Ze nam het haar niet kwalijk, ging niet in de  strijd en voelde zich niet gekwetst.
Maar ze was er wel verdrietig om, omdat haar dochter het nu even moeilijk had met het moederschap en twee moeders, waarvan ze er eentje niet kende.
Het kwam goed, zeker weten. Maar iedereen moest even emotioneel een veilige plek zoeken.

Dat is ook wat een verjaardag kan losmaken: verwarring. Ik wenste onlangs een geadopteerde gelukkige verjaardag. Ze is dit jaar naar haar geboorteland getrokken om haar biologische moeder te ontmoeten. Een paar maanden later is ze jarig. Ik wens haar een gelukkige verjaardag via de mail en schrijf dat ik hoop dat het niet te verwarrend is voor haar vandaag. Ze mailt terug:
” jij bent de enige die dat nu aanvoelt, de rest denkt dat ik alleen maar in feeststemming ben.”

Een verjaardag: ook dubbel dus, soms toch, voor geadopteerde en hun adoptieouders.
Ze vieren een geboorte, maar niemand weet hoe het was, vaak ook niet wie de moeder was en waar ze nu is.
Veel adoptiegezinnen vieren een aankomstdag, als extra feest. Dan kwam het kind in hun leven. Ook dat was een heel bijzondere en blije dag.
Zo werkt het vaak wel. Aandacht voor alle gevoelens en alle ‘feest’dagen.

En van feesten gesproken: ik wens jullie allen een heel prettig feest, vandaag op Kerstdag en later als we het einde van het oude en de start van het nieuwe jaar vieren!

Tot volgend jaar !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?

Ze heeft al een hele weg afgelegd in het zoeken en vinden van antwoorden. Ze heeft haar moeder (en een deel van haar familie) in een Zuid Amerikaans land gezocht en bezocht. Ze heeft haar herkomstland leren kennen door er langere tijd in rond te reizen.
Ze kreeg het verhaal , haar verhaal, van haar geboortemoeder. Waarom is ze afgestaan?
Maar ze zit voor mij met grote scepsis :
“Ik denk niet dat ik DE waarheid heb gehoord. Waarom houdt mijn natuurlijke moeder de waarheid achter? Waarom liegt ze?” Verder lezen ‘Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?’

Waarom begrijpt er niemand dat ik (ook) kwaad ben op de moeder die mij heeft afgestaan?

Is dat zo vraag ik?
Ja, zegt ze, als ik vertel dat ik met zeer gemengde gevoelens kijk naar de ontmoeting met de moeder in mijn geboorteland, dan begint “men” mij te overtuigen om heel enthousiast te zijn.
Er verschijnen tranen.

Binnen precies 1 maand staat ze voor het eerst bewust voor die moeder in een ver land, haar geboorteland.
Ze heeft gemengde gevoelens en dat is dan weer een understatement om U tegen te zeggen. We bereiden dit al anderhalf jaar voor, heel intensief.
Ik heb dit keer gevraagd of ze een brief aan haar moeder wil schrijven, niet om af te geven, maar om een poging te doen om te zeggen- schrijven, wat ze echt zou willen zeggen.

Ze ziet het wel zitten om deze brief voor te lezen, zo zullen we misschien samen voelen waar de grootste knopen nog zitten.
Twee volle bladzijden zijn het geworden. Een indrukwekkende open brief aan die moeder.

 

Ik probeer te volgen terwijl ze voorleest. En weer word ik stil, heel stil.
Ik voel de open wonde van de afstand in de brief, telkens weer. Nancy Verrier beschreef het in haar boek ‘ primal wound” ook al. Afgestaan zijn , laat een pijnlijke wonde achter.
En ja, ook hier bij haar weer het balanceren tussen wat het verstand je ingeeft en wat je voelt.
Aan geadopteerden moet ik dit niet uitleggen.

Natuurlijk begrijpt ze dat het moeilijk zal geweest zijn om als alleenstaande jonge vrouw haar kind te houden. Maar er zijn nog 3 kinderen na haar geboren en die mochten wel bij haar blijven.
Natuurlijk zegt het verstand dat daar nu wel een verantwoordelijke vader zal zijn.
Maar toch, waarom kon zij alleen niet blijven?
Weet die moeder wel hoe het voelt om afgestaan te zijn?
Boosheid die in tekst van de brief geweven is als een rode draad  .

Iedereen zegt steeds hetzelfde: dat die moeder geen keuze had, dat die moeder elke dag aan haar heeft gedacht , dat die moeder op haar verjaardag extra aan haar heeft gedacht, dat die moeder afstand heeft gedaan om haar een beter leven te geven, dat de ontmoeting mooi gaat zijn.
Plots lijkt iedereen wel een adoptie expert.
Zij wordt ook daar boos om:
“Hoe weten ze dat? Hoe kunnen ze dat weten dat die moeder elke dag aan mij heeft gedacht? Hoe kon die moeder trouwens weten dat ze het beter zou hebben? Heeft ze niet een enorm risico genomen, want het kon net zo goed , goed fout zijn gelopen! Weet die moeder trouwens hoe moeilijk de weg als geadopteerd soms is? “
Gelijk heeft ze als ze al die ‘adoptie experts’ terecht  wijst.

Maar de goedbedoelde adviezen en de ‘uitleg’ die ze van haar omgeving krijgt kwetsen haar.
Hoe komt dat toch dat niemand mij begrijpt en dit keer GAAT HET OVER MIJ EN DE GROTE BEHOEFTE OM BEGREPEN TE WORDEN.”

Het is niet anders zeg ik haar, als het over adoptie gaat lijkt iedereen wel een expert en dat in combinatie met gratis adviezen. Ook adoptieouders moeten dit vaak ondergaan.
Het troost haar niet. Zij wil NU begrip, NU heeft ZIJ steun nodig.
I rest my case ! Ze heeft weer gelijk.

En dan is er toch dat lichtje in haar ogen als ze zegt:
“het enige wat ik al gedaan heb als voorbereiding op de ontmoeting is : ik heb een mooi lang kleed gekocht dat ik ga dragen tijdens de ontmoeting met mijn moeder.”

Het komt goed denk ik dan.
Ik wens je veel moed en een warme ontmoeting!

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!

“Ik ga terug naar mijn land, maar dan ga jij verdrietig zijn”
Ze kijkt haar papa met grote ogen aan. Ze is pas 7 maar heeft al zoveel in haar hoofdje en hartje om mee om te gaan. De bonus van adoptie zeg maar.
MIJN land, dat is waar de meeste geadopteerde hun geboorteland mee bedoelen. Gelukkig voelen de adoptieouders van vandaag zich daar niet door tekort gedaan. Ook zij nemen graag het land van hun kind mee op in het familieverhaal.
Maar hoe mooi , boeiend het ook is om twee landen te hebben, twee families te hebben, het is niet eenvoudig om dat allemaal een veilige plek in je leven te geven.

Rond de leeftijd van 7 begint het grote werk pas goed en het stopt niet wanneer een geadopteerde volwassen is.
Ik ga naar mijn land terug”  is ook de vraag ‘Moet ik ooit terug?’ of ‘Mag ik hier blijven voorgoed?’  en ik test dit even uit door (heel) stout te zijn en dan af te toetsen of ze mij gaan terugbrengen.
Slim en niet evident om mee om te gaan.
Zeggen ‘ja je mag terug als je wilt ‘ geeft vaak het omgekeerde effect: ‘dus ik mag terug als ik wil, zo belangrijk ben ik hier dus ook niet’ . Het  vraagt van adoptieouders een bijzondere sensitiviteit om hierop te reageren, wat wil mijn kind eigenlijk zeggen, vragen. Verder lezen ‘‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!’

Er staat een foto van mijn adoptiemoeder op het aanrecht bij mijn geboortemoeder! Ik vind dat precies niet ok.

 

Het is altijd dubbel voor mij als ze langskomt; Ze heeft het vermogen om diep, heel diep te gaan in haar gevoel en daardoor ben ik een bevoorrechte getuige.
Maar als ze komt, dan zit ze in de knoop en dan zijn daar ook die ongelofelijke mooie grote ogen die zich vullen met tranen. Dit keer ook weer af en toe veel te veel pijn.

Ze had mijn goede raad aan haar laars gelapt. Maar dat is helemaal niet erg, want je eigen weg zoeken is veel belangrijker.
Maar toch, toch weet ze nu dat ze misschien naar die raad wel had moeten luisteren: ga niet alleen op bezoek naar je biologische mama en broer in dat verre , mooie land. Neem iemand mee om je te steunen.

De drang om de emotionele knoop uit haar leven te halen was te groot, het leek wel, een overlevingsdrang.
Ze is toch (voor de derde keer) richting geboorteland, geboortefamilie getrokken. Alleen!
Sterk, maar niet evident.
Heeft het geholpen? Aanvankelijk zegt ze van niet, maar ik denk dat het ook geen schade heeft aangebracht. Is dat zo?
Ze denkt na en zegt ‘ik weet het zo niet’.
We zoeken, wroeten, verder naar een manier om die knoop die er al zo lang zit  wat minder strak te maken.

“Wat wilde je toch bereiken met die reis alleen, 2 weken samen met je mama en broer op de kamer slapen?”
“Ik wilde weten hoe het nu verder kan en moet. Ik wil verder met mijn leven, ik wil ten volle kunnen genieten en mij ergens thuis voelen. Ik dacht dat deze reis uitsluitsel zou brengen.”
“Oei , dat is veel in 1 keer. “
Ze lacht door haar tranen heen, en zegt dat ze dat ook weet . Maar ze wil het zo graag, weten waar haar thuis is.
Ik heb twee levens zegt ze, ééntje daar en eentje hier.
Ik vraag haar te vertellen waarom ze dat zo voelt.

“Als ik daar in de deuropening in de zon zat , dan voelde ik dat ik daar hoorde. Maar dat gevoel was van korte duur. Meteen daarna wilde ik naar België terug. Ik heb mij blauw betaald aan telefoonkosten naar mijn adoptiemama, mijn vriend, mijn beste vriendin. Zonder die gesprekken zou ik het daar nooit hebben uitgehouden.
Maar ik was daar de dochter van mijn mama daar, de zus van mijn broer daar.. ze werden daar zo gelukkig van.”
Het is mijn beurt om te zuchten.
“We zijn daar weer aanbeland? “
“Ja ,zegt ze , ik zorg altijd voor iedereen he? “

We zoeken en vinden een plekje op de pechstrook en ze vindt een andere weg, niet helemaal , maar toch vrij duidelijk een antwoord op:
wat wil ik , wat wil ik niet? Dat leidt dan weer tot een aantal heel moeilijke, maar noodzakelijke beslissingen.
Ze wil ze vandaag nog nemen, organiseren. Ik vraag haar 1 week te wachten om te zien of het echt haar beslissingen zijn en of ze er na een week nog achter staat.
Je kent me te goed Pia, ik zou het nu en meteen al weer doen.
We lachen samen, ja, je eigen bijsluiter kennen is een heel goeie zaak.

Net voor ze vertrekt vertelt ze me dit:
‘Toen ik daar in de keuken stond met mijn mama, herkende ik meteen dat ik de slordigheid van haar had. Ik moest erom lachen. Maar toen zag ik (voor het eerst) een foto van mijn adoptiemama op het aanrecht van mijn biologische mama staan. Ik vind dat precies niet ok. Raar he?”

Ik vertel haar dat de meeste (volwassen) geadopteerden me vertellen dat de twee paar ouders, twee moeders samen te verwarrend, moeilijk is. Dat zij vragende partij zijn om dat uit elkaar te houden, zoveel mogelijk.
Dat ze het wel erg waarderen dat ze met hun éne mama over de ander kunnen en mogen praten, maar ze samen brengen en hen een persoonlijke band te zien hebben, dat is te moeilijk.
A  ja, zegt ze, dan is dat normaal? We lachen nog , want wat is nu normaal he?

Maar ze kan verder, kleine stapjes , in de hoop dat ze te weten komt waar ‘thuis’ is.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!

Het was in 2004, ergens in het zuiden van India tijdens een adoptie reis en op bezoek in een kindertehuis. Vanuit  dat tehuis vonden vroeger ook adopties plaats naar ons land. Nu niet meer, maar in de ‘booming adoptie’  jaren tachtig en negentig.Een vriendelijke zuster was onze gids. Na afloop van de rondleiding nodigde ze ons uit voor de thee in de woonkamer. Daar werden we bediend door  een Indiase vrouw , zij gaf ons de typisch Indiase thee (met veel melk erin).
We hadden het over de vragen die  geadopteerden vaak hebben wanneer ze opgroeien in ons deel van de wereld. “Wie ik ben ik? En aangezien ik weet niets weet over mijn verleden, niet  weet wie mijn moeder, mijn vader is, op  wie ik lijk, hoe kan ik een antwoord vinden op de vraag ‘wie ben ik?’ ”
Ik hoeft niet uit te leggen aan jullie geadopteerden, hoe essentieel de antwoorden op deze vragen kunnen zijn en hoe moeilijk het is als niemand je kan of wil helpen zoeken.  Verder lezen ‘O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits