Posts Tagged 'geadopteerden'

Er staat een foto van mijn adoptiemoeder op het aanrecht bij mijn geboortemoeder! Ik vind dat precies niet ok.

 

Het is altijd dubbel voor mij als ze langskomt; Ze heeft het vermogen om diep, heel diep te gaan in haar gevoel en daardoor ben ik een bevoorrechte getuige.
Maar als ze komt, dan zit ze in de knoop en dan zijn daar ook die ongelofelijke mooie grote ogen die zich vullen met tranen. Dit keer ook weer af en toe veel te veel pijn.

Ze had mijn goede raad aan haar laars gelapt. Maar dat is helemaal niet erg, want je eigen weg zoeken is veel belangrijker.
Maar toch, toch weet ze nu dat ze misschien naar die raad wel had moeten luisteren: ga niet alleen op bezoek naar je biologische mama en broer in dat verre , mooie land. Neem iemand mee om je te steunen.

De drang om de emotionele knoop uit haar leven te halen was te groot, het leek wel, een overlevingsdrang.
Ze is toch (voor de derde keer) richting geboorteland, geboortefamilie getrokken. Alleen!
Sterk, maar niet evident.
Heeft het geholpen? Aanvankelijk zegt ze van niet, maar ik denk dat het ook geen schade heeft aangebracht. Is dat zo?
Ze denkt na en zegt ‘ik weet het zo niet’.
We zoeken, wroeten, verder naar een manier om die knoop die er al zo lang zit  wat minder strak te maken.

“Wat wilde je toch bereiken met die reis alleen, 2 weken samen met je mama en broer op de kamer slapen?”
“Ik wilde weten hoe het nu verder kan en moet. Ik wil verder met mijn leven, ik wil ten volle kunnen genieten en mij ergens thuis voelen. Ik dacht dat deze reis uitsluitsel zou brengen.”
“Oei , dat is veel in 1 keer. “
Ze lacht door haar tranen heen, en zegt dat ze dat ook weet . Maar ze wil het zo graag, weten waar haar thuis is.
Ik heb twee levens zegt ze, ééntje daar en eentje hier.
Ik vraag haar te vertellen waarom ze dat zo voelt.

“Als ik daar in de deuropening in de zon zat , dan voelde ik dat ik daar hoorde. Maar dat gevoel was van korte duur. Meteen daarna wilde ik naar België terug. Ik heb mij blauw betaald aan telefoonkosten naar mijn adoptiemama, mijn vriend, mijn beste vriendin. Zonder die gesprekken zou ik het daar nooit hebben uitgehouden.
Maar ik was daar de dochter van mijn mama daar, de zus van mijn broer daar.. ze werden daar zo gelukkig van.”
Het is mijn beurt om te zuchten.
“We zijn daar weer aanbeland? “
“Ja ,zegt ze , ik zorg altijd voor iedereen he? “

We zoeken en vinden een plekje op de pechstrook en ze vindt een andere weg, niet helemaal , maar toch vrij duidelijk een antwoord op:
wat wil ik , wat wil ik niet? Dat leidt dan weer tot een aantal heel moeilijke, maar noodzakelijke beslissingen.
Ze wil ze vandaag nog nemen, organiseren. Ik vraag haar 1 week te wachten om te zien of het echt haar beslissingen zijn en of ze er na een week nog achter staat.
Je kent me te goed Pia, ik zou het nu en meteen al weer doen.
We lachen samen, ja, je eigen bijsluiter kennen is een heel goeie zaak.

Net voor ze vertrekt vertelt ze me dit:
‘Toen ik daar in de keuken stond met mijn mama, herkende ik meteen dat ik de slordigheid van haar had. Ik moest erom lachen. Maar toen zag ik (voor het eerst) een foto van mijn adoptiemama op het aanrecht van mijn biologische mama staan. Ik vind dat precies niet ok. Raar he?”

Ik vertel haar dat de meeste (volwassen) geadopteerden me vertellen dat de twee paar ouders, twee moeders samen te verwarrend, moeilijk is. Dat zij vragende partij zijn om dat uit elkaar te houden, zoveel mogelijk.
Dat ze het wel erg waarderen dat ze met hun éne mama over de ander kunnen en mogen praten, maar ze samen brengen en hen een persoonlijke band te zien hebben, dat is te moeilijk.
A  ja, zegt ze, dan is dat normaal? We lachen nog , want wat is nu normaal he?

Maar ze kan verder, kleine stapjes , in de hoop dat ze te weten komt waar ‘thuis’ is.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Het is niet meer tegen te houden, ook al is niet iedereen er gelukkig mee: meer en meer adopties hebben een openheid die 20 -30 jaar geleden niet denkbaar was.
Als adoptiecoach zoek ik , samen met vele van mijn collega’s, naar nieuwe wegenkaarten om in dat verhaal van openheid te helpen wegwijs geraken.

‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke biologische moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Verder lezen ‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”’

Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.

Het was februari 1997. Rond de tafel zaten Mariel, een afstandsmoeder, Tania , geadopteerd en Diane, adoptiemoeder. Samen met een aantal andere mensen richtten we een vzw op.
Een vzw waar ik al langer van droomde, eentje die werkzaam is op het adoptieterrein en die de drie betrokkenen evenwaardig betrekt in de beslissingen, de visie, de missie.
Iedereen is enthousiast , maar ook realistisch. Zal Kind & Gezin onze vzw erkennen als één van de twee voorbereidingscentra in Vlaanderen? De kans leek ons klein, om allerlei redenen. Maar we gingen ervoor.Een naam en een logo kiezen. Het was een boeiende oefening.De naam moest internationaal klinken en geen afkorting van letters zijn. Het werd TRIOBLA, een Esperanto woord voor drie.
Het logo werd samen bedacht en ontworpen door een expert.                       

Neen, geen driehoek, daar zijn hoeken aan en dat wilden ze niet. Drie zilveren schakels van een ketting en daartussen wilden we een draad weven, de drie partijen als dusdanig verbinden. Iedereen was het erover eens dat dit onze ‘core’ business moest worden. Waarom? Om veel redenen, maar vooral omdat de geadopteerden op alle mogelijke manieren duidelijk maken dat evenwicht tussen de drie betrokkenen helend werkt. Een proces van heling dat bij alle geadopteerden moet gebeuren vanwege die eerste,  primal wound, zoals Nancy Verrier zo goed beschrijft in haar boek.
En vanaf die dag werd het TRIOBLA verhaal geschreven. Principieel werd beslist en verankerd dat er steeds een geadopteerde voorzitter moest zijn. Zij krijgen het stuur in handen, zo hoort het. Mensen zijn vervangen, maar er zitten nog steeds 2 afstandsmoeders, een adoptieouder en een geadopteerde in de Raad van Bestuur.

Verder lezen ‘Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.’

Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.

Eerder schreef ik al over R., een moeder die haar tweede kindje – onder zware druk en de dag van de geboorte – moest afstaan. Nu ja, afstaan is een groot woord natuurlijk.

Vorige week belde ze me na een jaar onderbreking terug op.
Hoe het met haar gaat? Schoorvoetend komt er een : alle omstandigheden in acht genomen.. het gaat.
Ze heeft een jaar geleden een dubbele en erg zware operatie ondergaan. Een poging om haar leven te redden, ze windt er geen doekjes om. Dat ze nog leeft is goed nieuws, dat is zeker. Maar is haar vreselijke ziekte onder controle ? Er komt een zucht, ik stel geen vragen meer.
Of haar dochter nog geen teken van leven heeft gegeven, nadat ik haar – in naam van R.- vorig jaar heb gecontacteerd (discreet)? Neen. Stilte.
Ik weet dat ze denkt ‘zou ik het durven vragen om het nog eens te proberen?’, ik ben haar voor.
‘Je weet dat het daar voor mij is gestopt helaas.’ stilte.
‘ Je dochter is de aangetekende zending gaan ophalen in de post, dat kon ik zien via de website van de Post. Daarna is er geen reactie gekomen en heeft ze alle sporen op het internet gewist. Dat is voor mij meer dan genoeg om te weten dat ze het nu niet aankan, wilt om met jou contact te hebben. Hoe jammer ook.’

 

 

 

 

 

Ze zegt weer even niets en dan:
‘Het is maar dat de klok al 30 jaar tikt en nu wel heel snel’

Verder lezen ‘Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.’

Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?

Dat was de eindpassage van een email die ik deze week kreeg. Ze zit vol in de puberteit en is geadopteerd van het andere kant van deze aardbol.
Moeilijke leeftijd en dat bovenop de ‘bonus’ die adoptie ook al geeft , niet evident.
Maar nadat ze op heel eerlijke wijze haar vragen, gevoelens en zelfs haar moeilijke gedrag toevertrouwt in de mail, besluit ze dus met : “maar ja , de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld!’

En dat is toch weer typisch adoptiekinderen : ik voel me schuldig want ik heb toch wel geluk gehad dat ik hier ben en nu doe ik zo lastig.
De pubers die niet lastig zijn , zijn dun bezaaid. Zo ook bij adoptiekinderen; Alleen wordt het dan zo dubbel op: twee paar ouders, twee landen/culturen/gemeenschappen waar je verbonden mee bent, je andere uiterlijk, de reacties van de omgeving daarop… noem maar op.
En dat allemaal in een ontwikkelingsfase waar je vooral op zoek moet naar het antwoord wie ben ik? Wie wil ik worden? Een niet te onderschatten scharnierfase, ook voor de niet geadopteerde.Deze ontwikkelingsfase is noodzakelijk, daar zijn alle ontwikkelingspsychologen en pedagogen het over eens. Dus wie ben ik om dat tegen te spreken. Ze zijn het ook eens over het feit dat dit vaak via conflicten en grenzen opzoeken / overschrijden gebeurt. Wie herinnert er zich niet de eigen puberteit en de aanvaringen op school, thuis en het gevoel van voor de spiegels staan en zuchten.
Maar dit meisje concludeert dus dat de meeste dingen haar schuld zijn. Ik heb gereageerd dat ze welkom is , maar dat wat mij betreft haar eindconclusie wat kort door de bocht is.

Verder lezen ‘Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?’

Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!

Een mens is gelukkig nooit te oud om te leren, ook na meer dan 23 jaar in adoptie.Ik ben de laatste maanden tegen een blinde vlek aangelopen: ik dacht dat bijna alle geboortemoeders het contact met hun afgestane kinderen omarmden.

Niet zo. Ik had het wel al moeten en kunnen weten, maar toch. Nu ik geadopteerden voor mij zie, hun mails met vragen en reacties op mijn blog krijg, weet ik het wel: er zijn ook geboortemoeders die geen contact willen ( kunnen? ) hebben.

Verder lezen ‘Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!’

Als ik je vraag: wie is je moeder, wat is dan je antwoord?

Het was al ruim half tien . Ik had om 9u afgesproken met W. maar ze was er (nog ) niet. Ik bel haar op.” Oei oei, ik ben zo lang aan het werk gebleven vannacht dat ik nog in mijn bed ligt. Ja, 9u dat is vanmorgen zeker?”
Ik lach hartelijk” ja iets anders kan ik niet bedenken hoor. Maar weet je laten we de afspraak verplaatsen. “
“Neen, zeker niet “zegt ze, “ik wil met je praten. Kan het straks via Skype? “
“Ja, goed idee. “
We spreken een half uur later af. Webcam en microfoon in aanslag.

(noot: dit is NIET W., maar een anoniem persoon, gewoon een leuk fotootje dat ik gebruik op mijn skypeaccount piatriobla.
De persoon met dat belachelijk gezicht, dat ben ik dus – helaas- wel )

Het gesprek verloopt open en eerlijk. Ze is een fantastische madam, zo eentje waar je blij om bent dat je haar kent en vooral dat ze je toevertrouwt hoe ze zich voelt.

 

Ik vraag haar naar het gewicht in haar rugzak: is die nog loodzwaar? Ben je erin geslaagd het een en ander uit te halen nav ons vorige coachinggesprek?
“Ik wou dat ik mijn rugzak bij iemand kon afzetten” en er verschijnen grote tranen in haar prachtige grote donkere ogen.
Ik gooi mijn armen in de lucht en zeg “Dat is iets voor Lourdes , voor de mirakels hoor. Ik kan dat niet”
Ze lacht tussen haar tranen door.
“Ja, natuurlijk niet, dat weet ik eigenlijk zelf wel, maar ik wou dat IK eens van iemand advies kreeg hoe ik me beter zou kunnen voelen. Ik heb de indruk dat ik altijd de mensen help, adviseer, maar wie helpt mij, wie geeft mij eens raad?’

“Mag ik proberen W.?”
Ze legt haar kin op haar mooie slanke handen en zegt:
“Ja”
Oei, ik krijg meteen koudwatervrees, maar spring toch in het water.
Na een tijdje vraag ik haar:
“Vertel me eens waarom jij denkt dat je je nog steeds zo geblokkeerd voelt?’
W. denkt na.
“Mijn moeder” zegt ze,” ik wil dat mijn moeder….. ” en begint ze een lange verlanglijst op te sommen. Ze legt de lat hoog, zeer hoog (maar dat is nu iets wat ik heel vaak meemaak met geadopteerden, ze leggen de lat zo hoog, ze willen voor iedereen zo goed doen, helaas is dit geen haalbare kaart, ook niet voor niet-geadopteerden trouwens).

Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat ze het over haar biologische moeder heeft, terwijl ik dacht dat ze het over haar adoptiemoeder had.
“Stop” zeg ik “dit is verwarrend.”
“Als ik je nu vraag, op de vrouw af, wie is je moeder? Wat is dan je antwoord?’

Weer verschijnen er grote tranen, ze zucht.

“ik weet het niet… ik zou het niet weten Pia”

Kijk als iemand mij die vraag stelt, dan moet ik geen seconde nadenken. Ik kan beginnen vertellen wie ze is , wat we samen hebben ‘doorgemaakt’ en heb zelfs een foto van mijn ouders in de gsm. Als ik die – ter ondersteuning van mijn verhaal – toon, zeggen de mensen mooie zaken over mijn hoogbejaarde ouders en ben ik ook wel trots.
W. heeft er twee, moeders dus, en een antwoord op de vraag’ wie is je moeder? ‘  is eigenlijk binnenkomen in de verwarring, het verdriet, het anders zijn van geadopteerden. Dat is hier ook weer duidelijk.

We zitten een poosje te denken.Dan vraagt ze:
“Moet je eens mijn altaar zien?”
“Ja graag”

Ze loopt met haar webcam naar een hoekje van haar kamer en stelt op scherp.
Ik krijg de krop in de keel, zij vertelt.
De mama’s, de papa, de broers ( zowel aan deze als aan de andere kant van de wereld) – er is een onderscheid gemaakt tussen de levenden en diegene die dood zijn. De mensen die voor haar belangrijk zijn, de twee landen, culturen in haar leven, in haar ziel zijn zo mooi uitgewerkt. Een prachtige madonna met kind -beeldje heeft ze bruin geschilderd en Madonna getooid in een exotisch kleed. Voor het Boeddhabeeld staat suiker geofferd…

Ik ben helemaal stil gevallen. Ik mag dat van haar zien.Ik krijg er nog net uit:
“’Mooi W. , heel mooi”

Ze loopt terug naar de computer, monteert de webcam en kijkt vertederd naast haar, richting HAAR altaar. Het lijkt wel een kersverse mama die naar haar baby buiten beeld kijkt, zoveel warmte en tederheid straalt ze uit.
“Ja, ik ben er wel blij mee” zegt ze “ ik kan daar troost vinden, zaken offeren, dit is van mij”

Voor het eerst in het gesprek kijkt ze me glimlachend aan.Ik weet zeker het komt goed met haar.

Er is nog veel werk aan de winkel, maar W. , I am a believer wat haar betreft!

En…

Bedankt he meid , tot volgende week!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits