Posts Tagged 'geadopteerden rouwen'

Waarom begrijpt er niemand dat ik (ook) kwaad ben op de moeder die mij heeft afgestaan?

Is dat zo vraag ik?
Ja, zegt ze, als ik vertel dat ik met zeer gemengde gevoelens kijk naar de ontmoeting met de moeder in mijn geboorteland, dan begint “men” mij te overtuigen om heel enthousiast te zijn.
Er verschijnen tranen.

Binnen precies 1 maand staat ze voor het eerst bewust voor die moeder in een ver land, haar geboorteland.
Ze heeft gemengde gevoelens en dat is dan weer een understatement om U tegen te zeggen. We bereiden dit al anderhalf jaar voor, heel intensief.
Ik heb dit keer gevraagd of ze een brief aan haar moeder wil schrijven, niet om af te geven, maar om een poging te doen om te zeggen- schrijven, wat ze echt zou willen zeggen.

Ze ziet het wel zitten om deze brief voor te lezen, zo zullen we misschien samen voelen waar de grootste knopen nog zitten.
Twee volle bladzijden zijn het geworden. Een indrukwekkende open brief aan die moeder.

 

Ik probeer te volgen terwijl ze voorleest. En weer word ik stil, heel stil.
Ik voel de open wonde van de afstand in de brief, telkens weer. Nancy Verrier beschreef het in haar boek ‘ primal wound” ook al. Afgestaan zijn , laat een pijnlijke wonde achter.
En ja, ook hier bij haar weer het balanceren tussen wat het verstand je ingeeft en wat je voelt.
Aan geadopteerden moet ik dit niet uitleggen.

Natuurlijk begrijpt ze dat het moeilijk zal geweest zijn om als alleenstaande jonge vrouw haar kind te houden. Maar er zijn nog 3 kinderen na haar geboren en die mochten wel bij haar blijven.
Natuurlijk zegt het verstand dat daar nu wel een verantwoordelijke vader zal zijn.
Maar toch, waarom kon zij alleen niet blijven?
Weet die moeder wel hoe het voelt om afgestaan te zijn?
Boosheid die in tekst van de brief geweven is als een rode draad  .

Iedereen zegt steeds hetzelfde: dat die moeder geen keuze had, dat die moeder elke dag aan haar heeft gedacht , dat die moeder op haar verjaardag extra aan haar heeft gedacht, dat die moeder afstand heeft gedaan om haar een beter leven te geven, dat de ontmoeting mooi gaat zijn.
Plots lijkt iedereen wel een adoptie expert.
Zij wordt ook daar boos om:
“Hoe weten ze dat? Hoe kunnen ze dat weten dat die moeder elke dag aan mij heeft gedacht? Hoe kon die moeder trouwens weten dat ze het beter zou hebben? Heeft ze niet een enorm risico genomen, want het kon net zo goed , goed fout zijn gelopen! Weet die moeder trouwens hoe moeilijk de weg als geadopteerd soms is? “
Gelijk heeft ze als ze al die ‘adoptie experts’ terecht  wijst.

Maar de goedbedoelde adviezen en de ‘uitleg’ die ze van haar omgeving krijgt kwetsen haar.
Hoe komt dat toch dat niemand mij begrijpt en dit keer GAAT HET OVER MIJ EN DE GROTE BEHOEFTE OM BEGREPEN TE WORDEN.”

Het is niet anders zeg ik haar, als het over adoptie gaat lijkt iedereen wel een expert en dat in combinatie met gratis adviezen. Ook adoptieouders moeten dit vaak ondergaan.
Het troost haar niet. Zij wil NU begrip, NU heeft ZIJ steun nodig.
I rest my case ! Ze heeft weer gelijk.

En dan is er toch dat lichtje in haar ogen als ze zegt:
“het enige wat ik al gedaan heb als voorbereiding op de ontmoeting is : ik heb een mooi lang kleed gekocht dat ik ga dragen tijdens de ontmoeting met mijn moeder.”

Het komt goed denk ik dan.
Ik wens je veel moed en een warme ontmoeting!

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

BERICHT AAN EEN AFSTANDSMOEDER: Ik heb nog altijd dat kleine kistje met dat deel van mijn hart dat altijd zo hevig naar jou verlangt!

Ze droeg deze tekst voor met kwetsbaarheid en kracht. Iedereen had de krop in de keel. De tranen in haar ogen wijzen erop dat zij dit heel diep van binnenin heeft gehaald, vanuit een buikgevoel heeft opgehaald.
Deze geadopteerde jonge vrouw  wil liever niet dat haar naam vermeld wordt, maar het mag wel op de blog. Dankjewel!

Op een dag loop ik weg….
dat was zoveel jaren geleden.
Op een dag loop ik weg en ga naar mijn mama….
Dat was lang geleden,
toen mijn tranen mij vertelden wat ik moest doen.
Op een dag loop ik weg… helemaal naar India….
Ja, dat zou ik doen… maar de wereldbol in mijn hart bleek
veel kleiner dan hij in werkelijkheid was.
Op een dag loop ik weg, naar daar, ik wist het niet goed…
want ze lijken daar allemaal op mij en ik wil één van hen zijn?
Op een dag loop ik weg,
het maakt mij niet uit naar waar…
Niet hier ergens in België, maar ook niet naar haar.
Op een dag liep ik weg…
en vond de weg niet meer naar huis
omdat in alle eenzaamheid ik niet meer wist
of mijn huis wel ergens stond…en er ook niemand
niemand  was die mij dit vertellen kon.
Op een dag vloog ik weg.
Het deed raar, maar de jaren hadden besloten:
nu ben je er klaar voor, dus deed ik dat maar.
Op een dag vloog ik heen en weer,
geslingerd tussen wat gebeurde en wat komen zal
twijfelend aan waarheid en leugen.
De enige die het me vertellen kon… toen…was het
vage spiegelbeeld van een meisje die ik misschien wel kennen zou.
Na al het lopen en vliegen
was ik heel erg moe… rust in mijn hoofd… dat was mijn doel!
Ik had het in een kistje geborgen, dat deel van mijn hart.
omdat ik tijd en energie aan iemand anders heb verpand.
Nu kijk ik terug naar het verleden, soms met een vertroebelde blik.
Ja, de tranen zijn gebleven…
ondanks de mooie geschenken dat het leven mij ook heeft gegeven.

Nu loop ik niet meer weg.
Ik heb mijn huis gevonden.
Klein en gezellig, warm en vol liefde, met kinderverdriet en veel schatergelach,
eerlijk en spontaan…
En weet je? Ik weet ook terug het huis van mijn mama en papa staan.
Maar ooit… ga ik weer vliegen!
En misschien kom ik naar je toe

En mocht het niet meer kunnen zijn,
ik heb nog altijd dat kleine kistje met dat deel van mijn hart,
Dat deel dat altijd en voor altijd zo hevig naar jou verlangt!

Maart 2011

 


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits