Posts Tagged 'geadopteerd'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

Vlak voor ik naar India vertrok stuurde mijn tweelingzus me deze uitspraak/wens:
Wanneer het verleden je heeft getekend – laat het heden je dan kleuren “.
Ik vond dat heel mooi.
Tot die conclusie was ik zelf ook gekomen. Denkende dat wat ik daar ook zou vinden, dat ik met mijn leven hier heel gelukkig ben. Ik ging op zoek naar mijn wortels, mijn origine, mijn verhaal zonder te denken dat die me als persoon zouden definiëren.
En indien het mijn biologische ouders interesseerde, wou ik hun ook graag laten weten hoe het met me gaat.  Verder lezen ‘‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!’

Advertenties

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’ ( Deel 1)

Ik geef met ontzettend veel plezier het woord (de pen) in deze blog door aan een jonge vrouw, moeder van een zoon, en onlangs terug in India op (be)zoek naar haar biologische familie. Haar tweelingzus bleef hier in België en hield me ook op de hoogte. Een bevoorrechte positie, zeker weten. Hieronder het (ingekorte) en anoniem gemaakte verhaal .
In naam van alle lezers hier: bedankt dames!
Pia
pia.dejonckheere@steunpuntadoptie.be

Ik vond hier in India een heel Indiaas boekje met een verhaal over een verhaal dat verteld werd aan een vrouw. Zij moest dit verder vertellen maar vergat het. Het verhaal was dit beu en besloot dan maar uit de vrouw te ontsnappen. Ze werd er depressief en ongelukkig van. Tot anderen het verhaal konden overtuigen terug naar die vrouw te gaan en toen ze haar verhaal terug had besloot ze het verder te vertellen. 

het verhaal

Mijn zus en ik werden direct na onze geboorte naar een weeshuis gebracht. Na elf maanden werden we geadopteerd door Belgische ouders.
Ondanks dat ik nu wel tevreden ben met mijn leven en mijn adoptie, heb ik me altijd wel afgevraagd waarom ik dan was afgestaan en ik wou daar graag info over. Om het duidelijker te stellen ik wou altijd al heel het verhaal weten achter de adoptie en ben daar op bepaalde momenten in mijn leven naar op zoek gegaan.
Toen we 14 jaar waren hebben mijn tweelingzus en ik naar het weeshuis in India geschreven met de vraag of er meer info was. Ze hebben ons toen geantwoord dat we door een man naar het weeshuis werden gebracht, maar dat zij daar geen contact meer mee hadden gehad.
Toen ik 27 jaar was, had ik het gevoel helemaal vast te zitten in mijn leven. Ik ben toen in psychoanalyse gegaan en stap per stap kwam daar ook het thema adoptie naar boven. Voor de eerste keer kon ik daar iets over uitspreken en bleek het toch een diepgaande verlieservaring te zijn geweest, die ik niet had verwerkt. En vooral  ook het gevoel dat ik geen verhaal had en de vraag wie ik nu eigenlijk was. Ook kwam naar boven dat ik het toch aanvoelde als  “verworpen geweest zijn”. Pas stilletjes aan kwam er plaats voor een andere visie. Bijvoorbeeld dat mijn biologische moeder ons toch wel niet vermoord had  – wat in die periode veel gebeurde met meisjesbaby’s in India. Bovendien ben ik een deel van een meisjestweeling. In ieder geval, wat belangrijk voor mij was, was dat er ook eens naar het verlies gekeken kon worden, ipv het algemene discours dat me steeds voorgehouden werd :  wees maar gelukkig en dankbaar dat je naar hier bent kunnen komen.

In die tijd ging een goeie vriendin van mij op reis naar India. Ze maakte ook een tussenstop in ons tehuis en kon een foto nemen van een aantal documenten. Op één daarvan stond de naam van onze biologische moeder.
Nu kan ik zeggen dat het deel dat zij me verteld heeft over het vinden van de naam van mijn biologische moeder, dat ik heel dat deel gewoon niet gehoord heb. Net zoals ik jaren naar die foto’s gekeken heb, en telkens mijn blik voorbij die foto’s van het registratieboek is gegaan.
Hoewel ik dus bewust wel zei dat ik wou zoeken, was er onbewust toch iets in mij dat er niet klaar voor was.
De analysesessies hielpen me mijn leven hier op te bouwen op een manier dat ik zonder dat begin te weten, toch verder kon. Een leven uitbouwen dat ik zelf wilde, dat overeenkwam met de persoon die ik wilde zijn en worden.
Via een intense therapie zag ik in  dat wie ik ben, niet enkel afhangt van die geschiedenis.
Dat er, door de mogelijkheid om te praten over het verlies, ook plaats kwam in mijn hoofd om te denken over mijn huidige leven en hoe ik dat wilde hebben. Daarvoor kon ik namelijk niets echt realiseren, of slechts met veel vallen en opstaan.
Dankzij mijn analyse begon mijn leven vorm te krijgen. In de volgende jaren leerde ik mijn huidige man kennen, begon terug te studeren : psychologie en psychoanalytische therapie (mijn interesse ging uit naar een therapie die oog had voor de oorsprong/wortels) en we verhuisden naar de andere kant van de wereld voor mijn man zijn werk.
Ook daar vervolgde ik mijn therapiesessies en het thema adoptie, afgestaan zijn kwam geregeld terug; bijvoorbeeld tijdens heel de periode dat ik zwanger was en mijn eerste zoon geboren werd.  Niet makkelijk allemaal, maar ook daar veranderde iets. Het besef dat moeder worden niet alleen iemand op de wereld zetten is, maar dat het een functie is die je opneemt. Dat mijn biologische ouders die om een of andere reden niet konden opnemen en dat het weeshuis dat gedaan heeft en daarna mijn adoptieouders.

Enkele maanden na de geboorte van mijn zoon bekeek ik  opnieuw de foto’s van de documenten uit het tehuis. En plots  zie ik  daar de foto van het registratieboek van het weeshuis  met vermelding van de naam van onze biologische moeder. Een hele grote schok was dat. Dat kan je je wel voorstellen. Al die jaren had ik gewoon over die foto heen gekeken, terwijl die er al die tijd was.
En toen wou ik wel gaan zoeken in India, want ik dacht: ze heeft haar naam achtergelaten, misschien wil ze wel gevonden worden!
Mijn plan was dus te gaan zoeken:  niet naar andere ouders maar naar het begin van mijn verhaal.  Bovendien leek me dit het goede moment , ik was gelukkig in mijn huidige leven dus ik dacht dat ik er ook wel tegen zou kunnen als het een negatief of triestig verhaal zou zijn. Ik dacht dat ik voldoende voor mezelf had opgebouwd waarop ik kon terugvallen.  Ik had voldoende fundamenten.

volgende keer , deel 2:

Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

 

Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.

Waarom zijn onze adoptiekinderen niet gelukkig?” Dat vraagt de zuster in India zich af!
Deze week was het weer zover, ik stond tussen de geadopteerde en diegene die de adoptie bemiddeld had en probeerde bruggen te bouwen.
Wat veel geadopteerden voelen/willen en wat de zusters in India denken/ willen, daar ligt nog vaak een heel diep water tussen.
Na jaren van zoeken en niet vinden, nadat ze in de paar weken in India alleen maar het gevoel kreeg dat de deuren dicht gingen ipv open, brak ze emotioneel in stukken.
Tijdens een skypegesprek zag ik het ook. Bij ons was het avond, in India nacht.
Het is teveel (emotie)en tegelijk te weinig(informatie).
“Wie ben ik?” schreeuwt ze in de webcam. “Ik weet nu zelfs niet meer zeker hoe oud ik ben, of ik wel het kind van het adoptiedossier ben en zeker al niet in welk deel van India ik geboren ben? En dan heb ik nog niet eens een spoor naar die moeder , daar waar het me ook om te doen is . Hoe kan ik nu verder?” Verder lezen ‘Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.’

Misschien woont er een ook een broer of zus van mij in België.

Inderdaad, hij heeft gelijk. Hij weet weinig of niets van zijn prille begin. Er waren zeker al twee ‘homes’ nadat hij niet bij zijn biologische moeder kon blijven. Het waarom en hoe, dat wil hij – nog eens – proberen boven water te krijgen.
Hoe komt het dat hij van de ene kant van India naar de andere is gebracht? Wie heeft dat beslist en waarom? En hoe is dat gelopen: met de bus, de trein, het vliegtuig? Niets maar dan ook niet weet hij . Hij heeft wel een herinnering aan een moeder(?), vrouw , die hij in zijn emotionele geheugen heeft opgeslagen.
Hij kijkt liefdevol zijn vrouw aan en zij zegt: ‘Ja, dat zeg jij altijd he, dat je je iets herinnert’
Maar ook dat weet hij niet zeker, is het een herinnering of niet. Verder lezen ‘Misschien woont er een ook een broer of zus van mij in België.’

Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar. Verder lezen ‘Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.’

Ik ga ooit nog eens terug naar mijn geboorteland, maar voor langere tijd en dan om vrijwilligerswerk te doen!

Ze is net terug van een rootsreis naar haar geboorteland en komt erover vertellen. Ze straalt en heeft duidelijk alleen maar mooie en warme herinneringen aan haar reis. Ja, natuurlijk, de zoektocht naar haar biologische mama, die loopt jammer genoeg minder vlot. Ze weet echter dat haar adoptieouders en ikzelf verder zoeken, het niet opgeven. Maar ze wil nog terug, zeker weten, maar dan om vrijwilligerswerk te doen en voor langere tijd.

Waar heb ik dat nog gehoord? Het is een retorische vraag voor alle duidelijkheid! Heel veel geadopteerden gaan terug naar hun geboorteland om daar een tijdje te wonen, te reizen, te werken (al dan niet in ene tehuis).

Tijd dacht ik om één van hen hier het woord te geven.
Ik vond het een heel boeiende bijdrage aan deze blog, hopelijk jullie ook!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Verder lezen ‘Ik ga ooit nog eens terug naar mijn geboorteland, maar voor langere tijd en dan om vrijwilligerswerk te doen!’

Mama, heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?

Hij is nog maar 8 en toch kan hij zo goed verwoorden wat hem dwars zit.  In die zin zit zowel zijn grote verdriet als zijn, af en toe oplaaiende, worsteling met zijn adoptie.
Een jaar geleden zat hij, op vraag van mama en papa, voor mij op de grond in het salonnetje.
Op een stoel zitten is voor Bimal (ik zal hem hier zo noemen , Bimal staat in India voor puur) niet altijd zo gemakkelijk. Op de grond heeft hij blijkbaar meer ‘voeling’; uiteraard is dat geen probleem. Hij zit me daar aan te kijken met zijn grote donkerbruine grote ogen , hij kijkt me voluit aan.Hoe zou het met zijn mama en papa in India zijn? En hoe kan hij daar met zijn mama en papa hier over praten? Dat was waar we het over hadden hij en ik. En we vonden de woorden, want hij kon thuis wel verdergaan met wat we samen begonnen waren. Dat was alvast wat mama me later mailde.

Maar toch bleef hij worstelen.
En dan kwam die ene zin: ‘mama heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?’

Nu weten mama en papa dat ze misschien iemand moeten zoeken om heel intens met Bimal aan de slag te gaan. Dit om te werken aan rust, veiligheid en heling. Zo klein als hij is, zo intens kan hij zijn gevoelens uiten. Het gaat niet zo goed met hem, dat is wat hij op meer dan 1 manier duidelijk maakt.
Natuurlijk kan ik hen helpen zoeken naar een therapeut die adoptiealert is, zoals dat heden ten dage heet. In het nieuwe Steunpunt Adoptie waar ik nu werk is er zelfs een adoptie sociale kaart waarin gericht kan gezocht worden.
Maar mama denkt dat het niet eenvoudig gaat zijn hem te overtuigen weer eens naar een andere plek te gaan om zich toe te vertrouwen. Dus vraagt ze of ik samen met haar, Bimal kan overtuigen om iemand anders te vertrouwen en daar heel regelmatig heen gaan, want snel zal dit niet werken.

Hij heeft geslapen in de auto, hij wrijft zijn ogen  uit als hij voor mij staat. Raar is dat , vroeger zat jij  in Kortrijk en nu in Gent. Hij herkent meteen hetzelfde salon en er ligt ook een tapijt.
Hij kijkt me weer voluit aan en volgt het gesprek zeer alert. Hij stelt me zeer slimme vragen en gaat niet over 1 nacht ijs voor hij voluit ja zegt op het aanbod van mama en ik.
Wat ik ook zie is dat hij het hele gesprek aan de voeten van zijn mama kronkelt als een poesje dat aandacht zoekt. Hij klimt als het ware langs haar benen omhoog tot hij zich op haar buik nestelt en met een liefdevolle oogopslag in haar ogen kijkt. Mama kent dat duidelijk en koestert haar kleine jongen op alle manieren, met haar stem en met haar lichaam. Dat voelt veilig, duidelijk.

Ik vraag hem of we het ook even kunnen hebben over die zin die zijn mama mij heeft vertelt, dat hij graag normaal zou zijn? Ja zegt hij . Ik vraag hoe dat voelt, hij antwoordt meteen: ik ben bang.
Weet hij ook waarom of waarvoor?
‘Niet echt , maar ik ben ook vaak verdrietig!’
Mama zegt:’ ja dat weten we.’
En in een beweging zegt hij ook: ‘ de kinderen pesten me op school’.
‘Wat doen ze dan? ‘
‘Ze zeggen dat ik een sjokoladen peetie ben.’
‘Wat zeg jij dan?’
‘Niets ik loop weg, ze zijn ouder en groter.’

Hoe slim kan een kind van 8 zijn? Hoe goed kan een kind van 8 weergeven wat er omgaat in zijn hoofd?

Maar dan blijft zijn dringende vraag, dat hij zou willen normaal zijn, hangen.
Mama vertelde me dat ze als eerste reactie op deze zin is beginnen inpraten op hem om aan te geven dat hij wel normaal is.Waarom hij wel dacht dat hij dat niet was en ze gaf hem 1000 en 1 argumenten om hem te overtuigen dat hij voor hen het grootste geschenk ooit is en zeker niet abnormaal is.
Natuurlijk, elke ouder zou hetzelfde doen denk ik. We proberen het intense verdriet van ons kind weg te nemen.

Maar hij heeft natuurlijk ook wel gelijk: hij voelt zich niet normaal omdat de anderen zo verschillen van hem.
De andere kinderen, zo voelt hij aan, zijn wel normaal .
Zij zijn niet zo donderbruin als hij. Zij komen uit de buik van hun mama en lijken op mama  en /of papa. Die “normale” kinderen hebben geen mama en papa in India die ze niet kennen en zijn dus ook niet soms erg verdrietig daarom. Die ‘normale’ kinderen, zij worden niet gepest omwille van hun huidskleur en zij moeten , alweer volgens zijn perceptie, niet van de een hulpverlener naar de andere om zich beter in hun vel te voelen.
Die andere kinderen krijgen een broer en/of een zus die ook uit de buik van hun mama komt en (een beetje) op hen gelijkt. Hij is zijn broer , al een kleuter, mee gaan ophalen in zijn land. Maar die broer is ook een beetje niet zijn broer, want die heeft ook weer een andere papa en mama in India.

Allemaal zo ingewikkeld als je op je 8ste al beschikt over een goed ontwikkeld ‘‘verstand’ dat jou alle knooppunten in je leventje toont en je verwart. Maar je bent nog wel te jong om dat alleen te ontwarren , te plaatsen en te verwerken.
Is Bimal abnormaal dan? Wij vinden met zijn allen van niet, proberen hem te overtuigen dat hij vooral een bonus heeft in het leven. Maar wat hij daar zelf over vindt, die weg moet hij wel eerst zelf afwandelen. Hopelijk komt hij ook op die bonus uit.

Soms moet hij  een tussenstop maken bij mensen die hem kunnen helpen overtuigen dat “anders zijn”  iets anders is dan “niet normaal” zijn.
Maar hoe moeilijk is dat niet om te geloven als je nog maar 8 bent.
Bimal is sterk, heeft een warm nest en komt er zeker!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits