Posts Tagged 'geadopteerd zijn'

Mijn mama in India zou zo trots zijn op ons!

Dat stond in een smsbericht van een geadopteerde nav van de geboorte van haar derde kindje. Een dubbel gevoel, natuurlijk dat. Moeder worden en twee moeders hebben, en bovendien diegene die je op de wereld heeft gezet zelfs niet kennen.
Maar ook op dat laatste werd ik ooit aangesproken.

Toen ik jaren geleden een gesprek had met een slimme jongedame van 7, geadopteerd, en bij wijlen erg verward over het feit dat ze afgestaan was . Ze is afgestaan door een mama hier in België.
“Dit zijn toch niet arm Pia? Waarom moest ze me dan niet hebben?” .
En dan probeer je samen met haar ouders uit te leggen dat het niet gaat over ‘niet willen’ maar ‘niet kunnen’. En ergens in het gesprek zeg ik :
‘Dat moet raar zijn als je die mama niet kent, toch?’ . Ze kijkt me met grote ogen aan, kwaad en ze zegt:
’ik ken ze wel he Pia, ik heb ze alleen nog nooit gezien’.
Daar moet een volwassen mens ook eens over nadenken, zo slim is dat.

Twee moeders hebben en dan ook moeder worden. Denken alle geadopteerde dan aan hun geboortemoeder? Zijn ze dan kwaad? Worden ze door de geboorte van hun eigen kind getriggerd in hun rouw? Of net niet en komt er dan rust , meer begrip?
Ik zou het niet weten, er zal wel ergens onderzoek gebeurd zijn rond dat thema. Maar los daarvan zie ik wel dat het een life event is die veel emoties losmaakt.
Intense gevoelens die we als kersverse ouder (en grootouder)allemaal in een ‘pakket’ bij de geboorte van ons (klein) kind krijgen. Geadopteerden (en hun adoptieouders) krijgen daar nog een bonus bij, vaak toch.

Een adoptiemoeder vertelde me ooit dat ze trots als een gieter binnenstapte in de kamer van haar net bevallen dochter. Ze had een bos rode rozen mee. En dat was blijkbaar verkeerd. De kleur, de soort bloemen en nog zoveel meer. De volle laag kreeg ze. En de adoptiemama begreep het, het was op dat moment TE dubbel voor haar dochter. Ze nam het haar niet kwalijk, ging niet in de  strijd en voelde zich niet gekwetst.
Maar ze was er wel verdrietig om, omdat haar dochter het nu even moeilijk had met het moederschap en twee moeders, waarvan ze er eentje niet kende.
Het kwam goed, zeker weten. Maar iedereen moest even emotioneel een veilige plek zoeken.

Dat is ook wat een verjaardag kan losmaken: verwarring. Ik wenste onlangs een geadopteerde gelukkige verjaardag. Ze is dit jaar naar haar geboorteland getrokken om haar biologische moeder te ontmoeten. Een paar maanden later is ze jarig. Ik wens haar een gelukkige verjaardag via de mail en schrijf dat ik hoop dat het niet te verwarrend is voor haar vandaag. Ze mailt terug:
” jij bent de enige die dat nu aanvoelt, de rest denkt dat ik alleen maar in feeststemming ben.”

Een verjaardag: ook dubbel dus, soms toch, voor geadopteerde en hun adoptieouders.
Ze vieren een geboorte, maar niemand weet hoe het was, vaak ook niet wie de moeder was en waar ze nu is.
Veel adoptiegezinnen vieren een aankomstdag, als extra feest. Dan kwam het kind in hun leven. Ook dat was een heel bijzondere en blije dag.
Zo werkt het vaak wel. Aandacht voor alle gevoelens en alle ‘feest’dagen.

En van feesten gesproken: ik wens jullie allen een heel prettig feest, vandaag op Kerstdag en later als we het einde van het oude en de start van het nieuwe jaar vieren!

Tot volgend jaar !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

Soms is zoeken, vinden, verbinden in adoptie heel simpel en mooi…

Er was eens een familie in Haïti, Port au Prince, nu al weer 10jaar geleden…

Moeder en vader zijn van 4 kinderen in dit straatarme deel van onze wereld is al niet simpel .
En dan slaat het noodlot toe, mama overlijdt en papa staat er alleen voor met zijn twee dochters en twee zonen. Hij brengt de jongste drie naar een crèche. Er is alleen nog maar overleven, en zelfs dat komt in het gedrang.
Het oudste meisje blijft bij papa, de twee middelste ( de jongens D. En B.) en het kleine meisje S. van 3 worden dus naar een crèche- home gebracht. Vandaar worden ze geadopteerd.
Helaas niet in dezelfde familie, zelfs niet in hetzelfde land. Verder lezen ‘Soms is zoeken, vinden, verbinden in adoptie heel simpel en mooi…’

Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?

Een moeder stond onder zware druk haar dochter af, meer dan 30 jaar geleden. Ze vraagt de hulp van de adoptiecoach om deze dochter te zoeken en een ontmoeting voor te bereiden.De moeder is ernstig ziek en vreest voor haar leven.
De dochter geeft aan geen contact te willen.
Je zou kunnen zeggen dat ze liever niet gevonden werd en haar privacy wilt.
De zoeker, in dit geval de geboortemoeder, blijft met lege handen achter. Ze is er het hart van in en probeert me te overtuigen en nog eens aan te dringen bij de dochter en te zeggen dat ze niet lang meer te leven heeft.
Ik pas, de dochter , de geadopteerde, heeft mijn gegevens en mag haar tempo volgen, hoe jammer ik dit ook voor de moeder vind. Verder lezen ‘Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?’

Twee keer twee meisjes….

twee-meisjes-op-het-strand-bij-zonsondergang

Ze doen me denken aan het warme en wondermooie liedje van Raymond ‘Twee meisjes…..’, waarom weet ik niet, maar ik denk er meteen aan als ze plaats nemen in de zetel tegenover mij.

Ze zijn zussen van elkaar, in alle betekenissen van dat woord; maar ook weer niet. De ene is geboren in India, de ander in Sri Lanka. De eerste werd als peuter , de andere als baby geadopteerd in hetzelfde gezin. Ze zijn sterk verbonden met elkaar en hebben ook al vaak ‘vlammende’ ruzies gehad die ze ook erg goed weer kunnen achter zich laten. Zussen, zoals ik al aangaf, zussen in al zijn aspecten.

Hun adoptieverhaal is echter heel anders. Geadopteerd zijn uit India betekent al te vaak : geen identificeerbare informatie over je biologische ouders en reden van afstand algemeen, of nietszeggend.

Geadopteerd zijn uit Sri Lanka staat aan de ander kant van de openheid: daar is het meestal (zo niet altijd) de biologische moeder die persoonlijk haar kind afgeeft aan de adoptieouders op de rechtbank. Er is dus een foto , een verhaal en een ontmoeting tussen twee moeders , één vader en het kind.

En nu zit zus Sri Lanka voor mij , samen met zus India. Ze gaan samen op reis naar de (ontmoeting met) biologische mama in Sri Lanka. Heel bijzonder en niet zonder slag of stoot beslist, laat me dat duidelijk stellen. Zus Sri Lanka bereidt al meer dan een jaar samen met mij haar rootsreis voor. ‘Wie ze zou meenemen?’ was één van de moeilijke beslissingen, alleen gaan is geen optie.
Ik vraag hen om beurt hun grootste hoop en grootste vrees uit te spreken aan elkaar.

Zus Sri Lanka begint. Ze moet niet nadenken : ‘ik ben bang dat ik mijn zus teveel emotioneel ga belasten door haar mee te nemen. Zij gaat /wil niet op zoek gaan, maar gaat wel mee met mij om me te steunen. Wat gaat dat met haar doen?’

Zus India wil meteen inbreken in dat verhaal, ik leg haar stil. Ik probeer de angst te identificeren:
Ben je bang dat door het feit dat jij wel je mama kent, gaat ontmoeten, je zus gaat gekwetst worden, jaloers worden..?’
Ja’

 

Het is de beurt aan zus India, ook zij moet niet nadenken:
‘ik ben bang dat mijn zus er niet beter maar emotioneel slechter van terugkomt. ‘

Ik herformuleer
‘Ben je bang dat zij niet zal krijgen wat ze hoopt, rust?’

‘Ja’

Ik ben getuige van een heel mooie, warme band tussen de zussen. Ze gaan voor elkaar door het vuur, komen daardoor ook vaak in het vuur terecht… maar ze kijken ook in hun eigen spiegel(angsten) als ze naar de ander kijken en meevoelen.
Mooie  meiden die ‘Twee meisjes….’

“Twee meisjes….’ Twee andere meisjes….

Ze zijn verbonden door het leven, voor het leven, of ze dat nu willen of niet. Ze zouden elkaar nooit herkennen als ze elkaar tegen het lijf zouden lopen. Hoe bizar, hoe vreemd kan het lopen …

Meisje A en meisje C worden allebei geboren in Mumbai, India. Beiden komen ze met een paar weken verschil terecht in een tehuis. Er worden adoptiedossiers opgemaakt, kandidaat adoptieouders worden aangeschreven, krijgen een foto en alles gaat snel, te snel blijkt later. De dossiers van de kinderen zijn verwisseld, de fotograaf of de zusters, wie zal het zeggen, maar meisje C komt terecht bij (op papier) ouders van meisje A en vise versa.

De adoptieouders werden snel op de hoogte gebracht van de “wissel’ en mochten ‘kiezen’ of ze dossiers nog wisselden of het kind van de foto die ze kregen wilden met het foute dossier.
De keuze was snel gemaakt…. De kinderen die in hun hart zaten, waren de kinderen van de foto. Welk dossier er in hun rugzak zat tijdens hun reis naar hier, op dat moment was dat geen thema.
Kort daarna worden ze samen op het vliegtuig gezet richting België. Of de twee meisjes naast elkaar zaten/lagen in het vliegtuig? Wie zal het zeggen? Maar de kans is groot. Ze kwamen in elk geval samen aan in de aankomsthal van het vliegveld.

Nu meer dan 30 jaar later probeert meisje A haar dossier terug te krijgen van meisje C. Ze schrijft daartoe een mooie brief met haar vraag. Ze moet de brief in het Frans schrijven, meisje C. is in Wallonië terecht gekomen. Een kort fragment (vrij vertaald)….

(…) Het is een beetje raar, zoals ons  leven verbonden is , buiten onze keuze, is het niet? Ik had een gelukkig leven met mijn ouders, ik hoop dat je had dezelfde kans had.
(…)
Kussen voor jou,

Mooie verhalen, warme verhalen, boeiende verhalen

Pia Dejonckheere

 

adoptiecoaching@skynet.be

Namen krijgen, namen geven, namen kwijtspelen in adoptie.

namen

Lang geleden zag ik een prachtige Nederlandse film met als titel “Dit is nooit mijn naam geweest”, een verhaal over een adoptiegezin met drie adoptiekinderen (tieners) . De enige die dezelfde huidskleur van zijn ouders heeft, krijgt het wel erg moeilijk en hij is het die deze uitspraak doet. Hij zoekt en vindt zijn biologische ouders (in België ) en die vertellen hem dat zij hem een andere naam gaven bij zijn geboorte. En daar begint zijn heling, bij zijn eerste naam. (De film is trouwens nog te koop via internet.) 

Namen geven, krijgen en soms ook kwijtspelen in adoptie. Het thema zorgt niet zelden voor verhitte discussies , zo ook onlangs op de facebookgroep adoptiecoach. Een steeds terugkerend ingrediënt in deze discussies is dat adoptieouders , die de naam van hun kind veranderden, zich snel aangevallen voelen en wie de naam gehouden heeft de steun krijgt van sommige geadopteerden. Wat dan weer de eerste groep in de verdediging dwingt. HET argument om de naam te behouden is dat dit het enige is wat de biologische ouders, moeder heeft kunnen meegeven aan haar kind en dat dit gerespecteerd wordt.

Laat ons duidelijk zijn, iedereen heeft de beste bedoeling, namen houden, namen veranderen of een combinatie van beiden (door de oorspronkelijke naam als tweede naam te houden). Dat zou wel een dialoog maar geen veroordeling mogen opleveren .

Maar  zelfs als de naam niet door de biologische ouders is gegeven , moeten we deze dialoog misschien toch voeren.

Verder lezen ‘Namen krijgen, namen geven, namen kwijtspelen in adoptie.’

Onze zoon bleef maar rondlopen met het idee dat zijn adoptiezusje in een weeshuis moest opgroeien en daar treurde hij om.

lost-and-found-300x225

Onze zoon, waarover zijn mama het heeft, heeft al een hele rugzak vol als hij hier bij een adoptiegezin aankomt. Hij heeft een bijzonder goed ontwikkeld overlevingsmechanisme. Dat moet ook , want het tehuis waar hij verbleef in zijn eerste levensjaren was niet van die aard dat een kind veiligheid opbouwde.
Hij moest zich bijvoorbeeld vaak doorheen de grote groep kinderen bijten, letterlijk, om toch nog aan eten te komen.Dat hij zich hier na aankomst vaak doorheen zijn crisissen ‘beet’ vonden de ouders lastig, maar ze leerden te kijken naar het waarom en via de inhaalstrategie slaagden ze erin hem meer en meer in de rust te krijgen, zonder dat vervelende bijten.

Hij was daar zelf heel ongelukkig om, maar ja, als je al die jaren hebt overleefd, ook, door te bijten, dan is het niet eenvoudig om dat niet meer te doen.
Een tijd later was het tijd om af te reizen naar zijn herkomstland om zijn (adoptie)zusje op te halen. Drie maanden verbleef het gezin samen met kleine zus (in spé) op een flatje in dat land. Dat was ingeschreven in de wetgeving: ouders gaan eerst drie maanden naar dat land en verblijven er samen met het kind, nog voor de adoptie is uitgesproken. Pas nadien wordt de adoptiebeslissing definitief genomen.
Maar iedereen was vol vertrouwen, deze kleine mooie meid, dat was hun dochter en zus. Ze had een handicap, maar met een aantal operaties en goeie revalidatie zou dat vrijwel volledig kunnen opgelost worden. De behandeling wordt gestart, op kosten van de adoptieouders (in spé);

En dan gebeurt wat niemand had verwacht: de rechter beslist dat dit kind niet in aanmerking komt voor buitenlandse adoptie. PUNT.

Het gezin moet terug naar België, zonder dochter, zonder zus. Waar is ze nu? vraagt haar broer vaak.  Zit ze in de instelling? Hij wordt er verdrietig, erg verdrietig van.
Ik zie in huis vele foto’s hangen, ook van zijn zus (in spé). Hij kan er niet over praten zonder te wenen, jaren aan een stuk. Ook nadat, kort nadien, een ander ‘voorstel’ komt, een broertje.
Dit keer vertrekken mama en papa alleen, hij kan het niet aan om nogmaals hetzelfde te moeten meemaken.

Ondertussen zijn de vele waaroms niet beantwoord, niemand kan hen blijkbaar helpen. Waar is ze? Is ze geadopteerd of moet ze opgroeien in een tehuis? Dit laatste is geen goed nieuws  , dat is het minste wat er kan gezegd worden.
De ouders worstelen zich moedig en sterk doorheen deze moeilijke periode, ze helpen hem met het zoeken naar een plekje voor dit verlies . Dat in een periode waar iedereen alleen maar dolgelukkig zou moeten zijn met broertje.
Weinig mensen begrijpen waarom het gezin dit als een verlies ervaart. Dat maakt het nog moeilijker.

Mama en papa blijven niet bij de pakken zitten, en zoeken verder naar deze kleine meid in dat grote land. Ook en vooral omdat ze weten dat ze hun zoon moeten gerust stellen om die vele en grote tranen uit zijn ogen te krijgen als hij over haar praat.

En dan komt er dat goeie nieuws: ze is geadopteerd in eigen land! Ze heeft een gezin gevonden. Waar weten ze niet,  privacy natuurlijk, maar hoogstwaarschijnlijk heeft de rechter het kind uit het buitenlands adoptiecircuit getrokken omdat ze niet meer gehandicapt was. Dat haar operaties en revalidatie betaald zijn door de buitenlandse adoptieouders in spé en daardoor hun eigen ‘neen’ vonnis tekenden, daar maalt niemand blijkbaar om.
Maar iedereen kan eindelijk na zoveel jaren, het verlies van het meisje een plekje geven. Ze zijn gerustgesteld, mama, papa en hun zoon.
Broer heeft geen tranen meer in zijn ogen als hij over haar praat. Toch zal het altijd zijn zusje blijven, een plaats in zijn hart heeft ze voor de rest van  zijn leven.

Pia

adoptie kleur nederl.

Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.

Ik weet – uit de vele reacties van lezers van deze blog- dat mensen soms met de krop in de keel de verhalen hier lezen. Ik weet ook dat dit niet is omwille van de literaire kwaliteiten van deze blog (om van een understatement te spreken) , maar omwille van de verhalen die ik jullie mag vertellen.
Deze krop zat dus in mijn keel, nadat een kleine ‘grote’ jongen van 9, mij gisteren zei:
‘ik denk dat mijn mama mij naar een weeshuis bracht omdat ze me niet graag zag’

Hij vertelde het, het was geen vraag. Het werd mij als het ware meegedeeld nadat hij amper 10 minuten in het salon van de coach zat. Ik , wildvreemde, kreeg meteen hetgeen het diepst van binnen in zijn hart zit.
Ik ben hem daar zo dankbaar voor, ook omdat ik en zoveel mensen van hem kunnen leren, ook zijn adoptieouders zie ik als ze terug komen.
Ik vraag hem na afloop of ik dat mag delen met andere kinderen en adoptieouders, want dat hij zoveel mooie dingen heeft gezegd en gedaan.
Hij aarzelt niet, kijkt me open aan en knikt heftig.
Dus, als u dit stukje blog leest , dan kreeg ik een JA woord om dit te publiceren. Natuurlijk moeten hij en zijn adoptieouders dit eerst lezen en pas dan kan zijn jawoord ook resulteren in deze impressie van deze bijzondere ontmoeting met dit prachtig kind.
Ik hou dit, naar goeie gewoonte, niet identificeerbaar. Vandaar dat het herkomstland, noch zijn naam , worden vermeld.

Verder lezen ‘Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits