Posts Tagged 'biologische ouders'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’ ( Deel 1)

Ik geef met ontzettend veel plezier het woord (de pen) in deze blog door aan een jonge vrouw, moeder van een zoon, en onlangs terug in India op (be)zoek naar haar biologische familie. Haar tweelingzus bleef hier in België en hield me ook op de hoogte. Een bevoorrechte positie, zeker weten. Hieronder het (ingekorte) en anoniem gemaakte verhaal .
In naam van alle lezers hier: bedankt dames!
Pia
pia.dejonckheere@steunpuntadoptie.be

Ik vond hier in India een heel Indiaas boekje met een verhaal over een verhaal dat verteld werd aan een vrouw. Zij moest dit verder vertellen maar vergat het. Het verhaal was dit beu en besloot dan maar uit de vrouw te ontsnappen. Ze werd er depressief en ongelukkig van. Tot anderen het verhaal konden overtuigen terug naar die vrouw te gaan en toen ze haar verhaal terug had besloot ze het verder te vertellen. 

het verhaal

Mijn zus en ik werden direct na onze geboorte naar een weeshuis gebracht. Na elf maanden werden we geadopteerd door Belgische ouders.
Ondanks dat ik nu wel tevreden ben met mijn leven en mijn adoptie, heb ik me altijd wel afgevraagd waarom ik dan was afgestaan en ik wou daar graag info over. Om het duidelijker te stellen ik wou altijd al heel het verhaal weten achter de adoptie en ben daar op bepaalde momenten in mijn leven naar op zoek gegaan.
Toen we 14 jaar waren hebben mijn tweelingzus en ik naar het weeshuis in India geschreven met de vraag of er meer info was. Ze hebben ons toen geantwoord dat we door een man naar het weeshuis werden gebracht, maar dat zij daar geen contact meer mee hadden gehad.
Toen ik 27 jaar was, had ik het gevoel helemaal vast te zitten in mijn leven. Ik ben toen in psychoanalyse gegaan en stap per stap kwam daar ook het thema adoptie naar boven. Voor de eerste keer kon ik daar iets over uitspreken en bleek het toch een diepgaande verlieservaring te zijn geweest, die ik niet had verwerkt. En vooral  ook het gevoel dat ik geen verhaal had en de vraag wie ik nu eigenlijk was. Ook kwam naar boven dat ik het toch aanvoelde als  “verworpen geweest zijn”. Pas stilletjes aan kwam er plaats voor een andere visie. Bijvoorbeeld dat mijn biologische moeder ons toch wel niet vermoord had  – wat in die periode veel gebeurde met meisjesbaby’s in India. Bovendien ben ik een deel van een meisjestweeling. In ieder geval, wat belangrijk voor mij was, was dat er ook eens naar het verlies gekeken kon worden, ipv het algemene discours dat me steeds voorgehouden werd :  wees maar gelukkig en dankbaar dat je naar hier bent kunnen komen.

In die tijd ging een goeie vriendin van mij op reis naar India. Ze maakte ook een tussenstop in ons tehuis en kon een foto nemen van een aantal documenten. Op één daarvan stond de naam van onze biologische moeder.
Nu kan ik zeggen dat het deel dat zij me verteld heeft over het vinden van de naam van mijn biologische moeder, dat ik heel dat deel gewoon niet gehoord heb. Net zoals ik jaren naar die foto’s gekeken heb, en telkens mijn blik voorbij die foto’s van het registratieboek is gegaan.
Hoewel ik dus bewust wel zei dat ik wou zoeken, was er onbewust toch iets in mij dat er niet klaar voor was.
De analysesessies hielpen me mijn leven hier op te bouwen op een manier dat ik zonder dat begin te weten, toch verder kon. Een leven uitbouwen dat ik zelf wilde, dat overeenkwam met de persoon die ik wilde zijn en worden.
Via een intense therapie zag ik in  dat wie ik ben, niet enkel afhangt van die geschiedenis.
Dat er, door de mogelijkheid om te praten over het verlies, ook plaats kwam in mijn hoofd om te denken over mijn huidige leven en hoe ik dat wilde hebben. Daarvoor kon ik namelijk niets echt realiseren, of slechts met veel vallen en opstaan.
Dankzij mijn analyse begon mijn leven vorm te krijgen. In de volgende jaren leerde ik mijn huidige man kennen, begon terug te studeren : psychologie en psychoanalytische therapie (mijn interesse ging uit naar een therapie die oog had voor de oorsprong/wortels) en we verhuisden naar de andere kant van de wereld voor mijn man zijn werk.
Ook daar vervolgde ik mijn therapiesessies en het thema adoptie, afgestaan zijn kwam geregeld terug; bijvoorbeeld tijdens heel de periode dat ik zwanger was en mijn eerste zoon geboren werd.  Niet makkelijk allemaal, maar ook daar veranderde iets. Het besef dat moeder worden niet alleen iemand op de wereld zetten is, maar dat het een functie is die je opneemt. Dat mijn biologische ouders die om een of andere reden niet konden opnemen en dat het weeshuis dat gedaan heeft en daarna mijn adoptieouders.

Enkele maanden na de geboorte van mijn zoon bekeek ik  opnieuw de foto’s van de documenten uit het tehuis. En plots  zie ik  daar de foto van het registratieboek van het weeshuis  met vermelding van de naam van onze biologische moeder. Een hele grote schok was dat. Dat kan je je wel voorstellen. Al die jaren had ik gewoon over die foto heen gekeken, terwijl die er al die tijd was.
En toen wou ik wel gaan zoeken in India, want ik dacht: ze heeft haar naam achtergelaten, misschien wil ze wel gevonden worden!
Mijn plan was dus te gaan zoeken:  niet naar andere ouders maar naar het begin van mijn verhaal.  Bovendien leek me dit het goede moment , ik was gelukkig in mijn huidige leven dus ik dacht dat ik er ook wel tegen zou kunnen als het een negatief of triestig verhaal zou zijn. Ik dacht dat ik voldoende voor mezelf had opgebouwd waarop ik kon terugvallen.  Ik had voldoende fundamenten.

volgende keer , deel 2:

Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

 

‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Het is niet meer tegen te houden, ook al is niet iedereen er gelukkig mee: meer en meer adopties hebben een openheid die 20 -30 jaar geleden niet denkbaar was.
Als adoptiecoach zoek ik , samen met vele van mijn collega’s, naar nieuwe wegenkaarten om in dat verhaal van openheid te helpen wegwijs geraken.

‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke biologische moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Verder lezen ‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”’

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?

Dit las ik op de fbgroep Stichting Interlandelijk Geadopteerden (SIG) , uit Nederland.
Gepost door een geadopteerde.. .vandaar mijn extra aandacht.
Toch verbazingwekkend, dat adoptie altijd als iets positiefs en natuurlijk werd gezien  door de eeuwen heen, totdat er zo’n belachelijk groot belang aan afkomst werd gehecht. De kinderen van voor die tijd zijn ook aanmerkelijk gelukkiger. Dit is echt iets van de laatste jaren. Hierdoor zijn veel selffulfilling prophecy’s gecreëerd en is slachtofferschap tot de norm verheven. De wetenschap heeft hier niet in positieve zin aan bijgedragen. Logisch want ieder onderzoek gaat uit van een, jawel: een ‘probleemstelling’.”

Tja, daar zit je dan als – tussen aanhalingstekens- hulpverlener. Het is op zijn minst een stelling die we ook mee moeten nemen in de dialoog rond adoptie en nazorg .
Is het zo dat geadopteerden aanzienlijk gelukkiger waren voor we de nadruk op afkomst begonnen te leggen. Zijn “we” de professionelen,  de geadopteerden? Of de afstandsouders die ook (en gelukkig) al een decennia  aan het meedenken, meepraten zijn?
Heeft wetenschap hier iets losgemaakt dat er niet was?
Ik zou hier heel graag eens een open debat over zien met alle drie de betrokkenen, de wetenschappers en de adoptiespecifieke nazorg.Maar laten we teruggaan naar het moment waarop ik deze stelling las en even stil werd.
Is dat zo?

Misschien is er wel iets van aan, misschien worden problemen getriggerd door programma’s als spoorloos, door de vele vragen die geadopteerden krijgen rond hun afkomst? Ik zal jullie geadopteerden niet moeten uitleggen hoe lastig het kan zijn dat jan met de pet , totaal onbekende mensen, je de zeer persoonlijke vraag stellen ‘En? Heb je je biologische ouders al teruggevonden? Ben je al terug geweest?’ En alle variaties op dat thema. Misschien gaan geadopteerden dan wel denken: zou dat de oorzaak zijn van het feit dat ik me soms niet goed in mijn vel voel? Misschien moet ik wel op zoek en als ik vind, dan zal ik me wel beter voelen, is alles opgelost?
Maar ik vermoed dat hier geen eenduidig antwoord op is. Integendeel.
Adoptie is wat mij betreft trouwens geen problematiek. Het is een thematiek, met zijn eigenheden, boeiende aspecten en een aantal bonussen. Dat er extra opdrachten zijn voor alle betrokkenen , zoveel is duidelijk. Maar niet alle bonussen leiden tot problemen.
Maar wordt er nu belachelijk groot belang gehecht aan afkomst bij adoptie?
Laat ik naar goeie gewoonte de verhalen op mijn pad laten spreken. Misschien dit keer de allereerste hulpvraag die ik kreeg in 1989 en de meest recente, anno 2012?

Ik was nog maar net in de sector gestapt, in de vorige eeuw nog dus.
Ik kreeg een telefoon van een jonge moeder, geadopteerd, nav een artikel in Flair , waar men mij had geïnterviewd rond adoptie.
Ze kwam schoorvoetend over de brug: of we ook wel eens geadopteerden hielpen om hun biologische ouders te zoeken?
Ja.
Willen jullie me helpen?
Ik reageerde daar – wat mij betreft – heel gewoon op door te zeggen dat het normaal was dat mensen (geadopteerd of niet) soms willen weten wie hun biologische ouders zijn, op wie ze gelijken en waarom ze in zijn afgestaan , als je geadopteerd bent.
Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Ik dacht nog, oei ze is weg. Maar neen, met een krop in de keel zei ze dat het nu de eerste keer was dat iemand haar begreep, haar vertelde dat wat ze voelde ook normaal was en mocht.
Ik was verwonderd.
Klopt dat, de eerste keer?
Ja zegt ze: bedankt.
Zelf vind ik nog steeds dat ik niets bijzonder gezegd heb, maar blijkbaar had de erkenning van het feit dat ze het moeilijk had niet te weten wie haar biologische ouders zijn, heel wat in gang gezet.
Eerder had  haar adoptiedienst de vraag afgewezen omdat ze te labiel was na een traumatische ervaring in haar leven.
Ze is te weten gekomen wie ze zijn.
Het verhaal was ook weer niet van die aard dat alle verwachtingen werden ingelost, maar ze kreeg in elk geval de erkenning dat ze het recht had te zoeken, te weten. Veel puzzelstukken vielen op hun plaats en de heling kon beginnen.

Vorige week had ik een geadopteerde vrouw aan de lijn, nadat ze me een mailtje gestuurd had met een noodkreet: ik kan niet verder, ik heb dringend hulp nodig.Ze was al jaren op zoek naar antwoorden op haar vragen en had het gevoel dat de enige die haar dat kon geven, haar biologische moeder is. Maar die wil blijkbaar geen contact, geen antwoorden geven. Ze vertelt wat ze allemaal heeft geprobeerd, met en zonder professionele hulp. Verbijsterend hoe de ‘nood om contact te hebben’ haar al die jaren in haar greep heeft. Dat de moeder haar – door haar stilzwijgen en niet reageren – haar voor de tweede keer afstaat, dat is wat zij nu voelt . Het grijpt zo diep in dat ze niet meer verder kan, even niet meer.

Er zit bijna 22 jaar tussen en zeer veel verhalen, vragen, noodkreten.
Ik ben dus niet geneigd om te denken dat er een belachelijk groot belang aan gehecht wordt, neen.Maar ik ga ook een eind mee met deze geadopteerde op de fbgroep: laten we vooral kritisch blijven en er niet vanuit gaan dat alle geadopteerden problemen hebben en dat afkomst een core thema is bij iedereen. Er zijn inderdaad ook geadopteerden die weinig of geen belang hechten aan hun afkomst (vinden), dat zal wel.
Alleen komen die zelden op het pad van de adoptiecoach, om maar iets te zeggen.

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?
Ik ben nu echt benieuwd wat jullie, geadopteerden, zouden antwoorden : waar of niet waar?

De adoptiecoach

Een echte aanrader en  leestip hieromtrent is het recente uitgegeven boek:
“Geadopteerd en dan? – Persoonlijke verhalen van geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders” door Cornelie van Well
uitgegeven bij De Graaff

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits