Posts Tagged 'biologische ouders zoeken en vinden'

De adoptiecoach maakt een deal!

Hij zat voor mij tegen zijn zin. Dat was duidelijk en ook heel begrijpelijk. We hebben ze samen geteld de hulpverleners die momenteel rond hem cirkelen, zich met hem ‘bemoeien’, goedbedoeld, maar toch. 5 instanties (en soms wisselende hulpverleners)en dan laten  we nog de school buiten beschouwing, waar ze ook ‘een oogje in het zeil houden’. Zijn adoptieouders  kwamen al naar de coach en vonden het een kans voor hem om ook eens langs te komen. Ik had hen op het hart gedrukt hem zeker niet te verplichten, dat heeft geen zin. Een kans, dat was het.
Wat vooraf ging , las je eerder al in deze blog: En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
Maar hij zat dus wel voor mij, dat wel. Of hij wist wie ik was? Neen, niet echt. Dus dat even toegelicht. En dan had ik een gesprekje. Ik had alle mensen die belangrijk waren in zijn leven op een kaartje gezet en legde ze op tafel rond hem: liggen ze daar goed? Niet te dicht niet te ver? Er werd wat verschoven. Dan de hulpverleners: groen voor de ‘ondersteunende’ en rood voor jeugdrechtbank-CBJ.
En dan was daar dus de adoptiecoaching – ook nog. Maar daar had ik een vraagteken bij gezet. Dat is helemaal zijn beslissing. Ok, hij kijkt me aan en ik krijg zijn volledige aandacht. Waarschijnlijk denkt de 15 jarige jongeman: dat is nieuw= ik mag kiezen of ik deze hulpverlener aan mijn zijde wil of niet!
En dan was er nog een kaartje met de vlag van zijn geboorteland: waar ligt dat in je leven? Zonder twijfelen legt hij het bovenop zijn naam. Dat is heel belangrijk? Ja, zeker weten. En dan een foto van een familie met kinderen uit zijn land. Waar leg je dat? Weeral zonder twijfelen: hier bovenop de vlag bovenop zijn naam.
Denk je daar veel aan? Hij kijkt me opnieuw volop aan ‘ja, heel veel’. Wil je hen leren kennen, weten wie ze zijn, of je op hen gelijkt? Is dat het? Nu komt er naast aandacht ook licht in zijn ogen. Weg de gesloten blik, weg de stilte.
We praten verder en maken een deal. Hij houdt zich buiten  alles wat rood is op tafel: geen strafbare feiten dus. Ik vertel erbij dat hij als 15 jarige nu ook weer niet helemaal binnen de lijntjes moet kleuren, dat de verwarring en het experimenteren ook bij zijn leeftijd horen, maar.. als hij uit de rode- gevaarlijke zone blijft, dan wil ik op zoek naar zijn roots, iets waar hij recht opheeft.
Ok, zegt hij, ik begrijp het.
We gaan er wel alles aan doen om te vinden, zonder beloftes, en het kan lang of net niet lang duren. Maar zoeken gaan we, jouw wortels zijn van jou. Maar we moeten ervoor zorgen dat je geboortefamilie geen extra schuldgevoelens krijgt als ze horen wat jou allemaal overkomt. Hij knikt. We gaan ervoor zorgen dat je trots kan zijn omdat je je eigen demonen hebt overwonnen man, akkoord? Een volle ja.
Als afsluiter vraag ik  wat hij van het gesprek vond? Goed. Wat had je gedacht toen je aankwam? Dat het ging saai zijn en dat was het niet!
Kijk daarmee kan een adoptiecoach weer een tijdje weg. Misschien zelfs een viertal weken onderduiken in een tent, koersfiets in aanslag om een paar colletjes te beklimmen en dan uitgerust en afgetraind (hum) terug te keren nadat de zomer het beste heeft gehad. En dan maar hopen dat onze vriend zich niet opnieuw in nesten heeft gewerkt, maar ik heb er alle vertrouwen in.

De adoptiecoach

Wenst iedereen een spetterende zomer!

Advertenties

Een bijzonder verhaal van lang (tevergeefs) zoeken en dan eindelijk terugvinden!

Ze is een pracht van een vrouw. Ik leerde haar kennen toen ze hoogzwanger was van haar tweede kindje. Ze was op zoek naar alles en iedereen die haar kon helpen bij de zoektocht naar haar biologische familie, mama in India. Ze was al zo lang op zoek, was al in zoveel doodlopende straatjes beland, maar ze gaf niet op.
Ik zie het altijd en overal als ik geadopteerden ontmoet – ook  deze keer –  zowel de kwetsbaarheid als de  sterkte! Als hulpverlener probeer je dan op alle 2 in te zoemen!
Nu bijna 2 jaar later heeft ze via geadopteerd.be en de adoptiecoaching de weg naar haar roots gevonden. En hoe?

Ik kan en wil haar verhaal hier niet uit de doeken doen, het is HAAR verhaal; ze geeft ook telkens aan wat zij ermee wilt doen en hoe, dat is nu waar ik als adoptiecoach en mens heel veel aan heb en graag heb.Ik kon het niet laten, toen we net even aan het skypen waren, heb ik haar gevraagd, mag ik aub een stukje van jouw verhaal delen met mijn lezers van de blog? Maar wees aub eerlijk, ook al is dat laatste overbodig bij haar.Ik wil graag doorgeven aan alle geadopteerden dat ze moeten blijven hopen, realistisch  blijven natuurlijk, maar zeker durven hopen dat wat je zoekt ooit gevonden kan worden. Dat ze niet moeten afgaan op 1 bron, dat ze zelf – liefst via deskundige tussenpersonen- moeten blijven zoeken naar waar ze recht op hebben: hun verleden, de waarheid en het weten waar ze vandaan komen.
Ja, zegt ze, misschien kan dat wel. Ik beloof dat ik eerst de tekst aan haar voorleg en dan zal zij –finaal- bepalen of dit (nu al) mag verteld worden aan anderen.

Ze is dus blijven zoeken, blijven proberen en dan kwam de dag waarop het bericht binnenliep uit India: “we have found your parents and brothers!They are so happy that you are alive!”
Wat doet dat met een mens, een moeder van 2 , een geadopteerde vrouw?Wat ik zag was heel veel geluk, ook verdriet en verwarring en dat éne zinnetje: “Pia , ik wil ze nu zien mijn moeder! Niets rootsreis naar India, ik wil naar mijn moeder, ik wil haar vastpakken en met mijn eigen ogen zien dat ze het goed maakt en haar vertellen dat ik het goed maak en nu , niet als het juiste seizoen er is, of in combinatie met een reis naar de cultuur.. mijn moeder: het heeft nu lang genoeg geduurd zonder elkaar!.” In 1 keer kwam het eruit, zonder leestekens dus.
Kijk, daar krijgt een mens de krop van in de keel. Dat is de essentie van wat zij voelde en het is ook de enige en goeie weg: luisteren naar jullie en daar niet teveel zelf invullen.
En??? vragen jullie zich af, is ze er al geweest?
Wel, je zal me niet geloven en ooit moet iemand daar een spannende ingrijpende film van kunnen maken , maar op Pasen zou ze samen met haar man vertrekken. Helaas, door een administratieve vergetelheid, kon ze niet vertrekken. Ze moest in plaats van op het vliegtuig richting India, in de auto richting thuis! Een tweede en ongetwijfeld goeie poging, komt op 1 mei.
Maar ook hier zie ik de sterke madam die , samen met haar man, deze opdoffer verwerkt en haar hele organisatie herorganiseert en terug kan lachen (eerste groen, maar nu weer voluit). De foto’s zijn er al, de life ontmoeting heeft ze tegoed, ik duim!!!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits