Posts Tagged 'biologische moeder'

Mama, heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?

Hij is nog maar 8 en toch kan hij zo goed verwoorden wat hem dwars zit.  In die zin zit zowel zijn grote verdriet als zijn, af en toe oplaaiende, worsteling met zijn adoptie.
Een jaar geleden zat hij, op vraag van mama en papa, voor mij op de grond in het salonnetje.
Op een stoel zitten is voor Bimal (ik zal hem hier zo noemen , Bimal staat in India voor puur) niet altijd zo gemakkelijk. Op de grond heeft hij blijkbaar meer ‘voeling’; uiteraard is dat geen probleem. Hij zit me daar aan te kijken met zijn grote donkerbruine grote ogen , hij kijkt me voluit aan.Hoe zou het met zijn mama en papa in India zijn? En hoe kan hij daar met zijn mama en papa hier over praten? Dat was waar we het over hadden hij en ik. En we vonden de woorden, want hij kon thuis wel verdergaan met wat we samen begonnen waren. Dat was alvast wat mama me later mailde.

Maar toch bleef hij worstelen.
En dan kwam die ene zin: ‘mama heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?’

Nu weten mama en papa dat ze misschien iemand moeten zoeken om heel intens met Bimal aan de slag te gaan. Dit om te werken aan rust, veiligheid en heling. Zo klein als hij is, zo intens kan hij zijn gevoelens uiten. Het gaat niet zo goed met hem, dat is wat hij op meer dan 1 manier duidelijk maakt.
Natuurlijk kan ik hen helpen zoeken naar een therapeut die adoptiealert is, zoals dat heden ten dage heet. In het nieuwe Steunpunt Adoptie waar ik nu werk is er zelfs een adoptie sociale kaart waarin gericht kan gezocht worden.
Maar mama denkt dat het niet eenvoudig gaat zijn hem te overtuigen weer eens naar een andere plek te gaan om zich toe te vertrouwen. Dus vraagt ze of ik samen met haar, Bimal kan overtuigen om iemand anders te vertrouwen en daar heel regelmatig heen gaan, want snel zal dit niet werken.

Hij heeft geslapen in de auto, hij wrijft zijn ogen  uit als hij voor mij staat. Raar is dat , vroeger zat jij  in Kortrijk en nu in Gent. Hij herkent meteen hetzelfde salon en er ligt ook een tapijt.
Hij kijkt me weer voluit aan en volgt het gesprek zeer alert. Hij stelt me zeer slimme vragen en gaat niet over 1 nacht ijs voor hij voluit ja zegt op het aanbod van mama en ik.
Wat ik ook zie is dat hij het hele gesprek aan de voeten van zijn mama kronkelt als een poesje dat aandacht zoekt. Hij klimt als het ware langs haar benen omhoog tot hij zich op haar buik nestelt en met een liefdevolle oogopslag in haar ogen kijkt. Mama kent dat duidelijk en koestert haar kleine jongen op alle manieren, met haar stem en met haar lichaam. Dat voelt veilig, duidelijk.

Ik vraag hem of we het ook even kunnen hebben over die zin die zijn mama mij heeft vertelt, dat hij graag normaal zou zijn? Ja zegt hij . Ik vraag hoe dat voelt, hij antwoordt meteen: ik ben bang.
Weet hij ook waarom of waarvoor?
‘Niet echt , maar ik ben ook vaak verdrietig!’
Mama zegt:’ ja dat weten we.’
En in een beweging zegt hij ook: ‘ de kinderen pesten me op school’.
‘Wat doen ze dan? ‘
‘Ze zeggen dat ik een sjokoladen peetie ben.’
‘Wat zeg jij dan?’
‘Niets ik loop weg, ze zijn ouder en groter.’

Hoe slim kan een kind van 8 zijn? Hoe goed kan een kind van 8 weergeven wat er omgaat in zijn hoofd?

Maar dan blijft zijn dringende vraag, dat hij zou willen normaal zijn, hangen.
Mama vertelde me dat ze als eerste reactie op deze zin is beginnen inpraten op hem om aan te geven dat hij wel normaal is.Waarom hij wel dacht dat hij dat niet was en ze gaf hem 1000 en 1 argumenten om hem te overtuigen dat hij voor hen het grootste geschenk ooit is en zeker niet abnormaal is.
Natuurlijk, elke ouder zou hetzelfde doen denk ik. We proberen het intense verdriet van ons kind weg te nemen.

Maar hij heeft natuurlijk ook wel gelijk: hij voelt zich niet normaal omdat de anderen zo verschillen van hem.
De andere kinderen, zo voelt hij aan, zijn wel normaal .
Zij zijn niet zo donderbruin als hij. Zij komen uit de buik van hun mama en lijken op mama  en /of papa. Die “normale” kinderen hebben geen mama en papa in India die ze niet kennen en zijn dus ook niet soms erg verdrietig daarom. Die ‘normale’ kinderen, zij worden niet gepest omwille van hun huidskleur en zij moeten , alweer volgens zijn perceptie, niet van de een hulpverlener naar de andere om zich beter in hun vel te voelen.
Die andere kinderen krijgen een broer en/of een zus die ook uit de buik van hun mama komt en (een beetje) op hen gelijkt. Hij is zijn broer , al een kleuter, mee gaan ophalen in zijn land. Maar die broer is ook een beetje niet zijn broer, want die heeft ook weer een andere papa en mama in India.

Allemaal zo ingewikkeld als je op je 8ste al beschikt over een goed ontwikkeld ‘‘verstand’ dat jou alle knooppunten in je leventje toont en je verwart. Maar je bent nog wel te jong om dat alleen te ontwarren , te plaatsen en te verwerken.
Is Bimal abnormaal dan? Wij vinden met zijn allen van niet, proberen hem te overtuigen dat hij vooral een bonus heeft in het leven. Maar wat hij daar zelf over vindt, die weg moet hij wel eerst zelf afwandelen. Hopelijk komt hij ook op die bonus uit.

Soms moet hij  een tussenstop maken bij mensen die hem kunnen helpen overtuigen dat “anders zijn”  iets anders is dan “niet normaal” zijn.
Maar hoe moeilijk is dat niet om te geloven als je nog maar 8 bent.
Bimal is sterk, heeft een warm nest en komt er zeker!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Advertenties

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits