Posts Tagged 'biologische moeder zoeken'

Woorden vinden voor wat je voelt is niet altijd gemakkelijk, ook niet als je geadopteerd bent!

Ik had een bezorgde vader aan de lijn: ‘Het gaat niet goed met onze adoptiezoon, het is heel snel van goed naar slecht omgeslagen. We hebben er begrip voor, willen hem helpen, maar als we vragen om er met iemand (ons of een hulpverlener) over te spreken, dan klapt hij dicht’.

Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor, heel vaak proberen wij te helpen door jullie te vragen ‘uitleg te geven’- ‘je gevoel  te verwoorden’. Maar waar vind je de woorden om je gevoel mee te benoemen, laat staan dat je weet wat het precies is wat je voelt.
Het is soms wel te zien aan het gedrag, aan de non-verbale communicatie … eerder aan wat niet, dan wel gezegd wordt. Meer nog, niet zelden is wat iemand zegt, eigenlijk niet wat hij/zij voelt, maar ook een beetje bedoelt om de toehoorder (ouder, vriend, lief, hulpverlener – you name it) uit zijn of haar kot te lokken of toch reactie los te weken.

Een paar voorbeelden?
‘je bent toch mijn vader niet! Jij hebt niets aan mij te zeggen’
‘ik wil terug naar …(geboorteland)’
‘Het kan me absoluut NIET schelen wie mijn biologische ouders zijn’
Ik laat het aan mijn lezers over om in te vullen, wat het ook zou kunnen betekenen. Maar vaak zijn er geen woorden voor, zijn deze misschien niet eens voorradig is een gesproken taal, of dekt geen enkele vlag de lading?

Hij is een twintiger en zit voor me starend naar de grond. Zijn ouders hebben hem naar mij gestuurd. Ik ken zijn ouders vrij goed. Zij zaten met hun handen in het haar, hij was de laatste tijd heel agressief, in tegenstelling tot de rustige jongen die hij altijd geweest was.“We geven hem Valium Pia, anders wordt het gevaarlijk voor hem en zijn omgeving”. Ik vraag hen om hem geen medicatie te geven, ja ik zal het wel aankunnen, heb er vertrouwen in.

Eerst wordt er eigenlijk weinig gezegd, een heel klein beetje aftasten of hij hier wel wilt zitten, wiens idee het was enz.
Hij weet het niet. Ok, dat is duidelijk.
Of hij denkt dat hij een probleem heeft, of is het misschien gewoon iets waar je ouders zich onnodig zorgen in maken?
Hij weet het niet.
Je hebt jezelf pijn gedaan aan je polsen? Ja, de salontafel aan diggelen geslagen. Wauw, dat zal spectaculair geweest zijn, ik ken je ouders en ze hebben altijd al sterke salontafels gehad. Er sluipt een glimlach op zijn gezicht, een flauwe, maar hij is er wel.
We zitten gewoon een tas koffie te drinken, stil maar niet gênant. En dan is het er, of beter zijn ze er:de tranen, heel veel en heel lang… het snikken als een kind, een peuter zelfs. Een volwassen, mooie man zit voor me te snikken. En dan doe ik iets waarvan in alle ‘boekjes’ staat dat ik het als hulpverlener best niet doe: ik pak hem vast en het snikken wordt erger. Minutenlang,  hij huilt uit op mijn schouder.
Als het meeste verdriet eruit is, bied ik hem een doos zakdoeken van de HEMA aan: laat je maar eens gaan man, het is op kosten van de staat. We lachen hartelijk.
En dan zegt hij met open vizier: ‘Pia ik weet niet wat ik moet zeggen als mensen mij vuile makak noemen? Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze vragen ‘van waar ben je? En ze me niet geloven als ik mijn dorp vernoem Ze spreken Turks tegen mij in Turkije, Italiaans in Italië, Spaans in Spanje en ik begrijp er niets van! Ik weet niet wat ik moet zeggen aan mijn ouders, ik voel me zo kwaad en schuldig tegelijk. Als ik kwaad ben, de boel aan diggelen sla, dan nog, zeggen ze dat ze me begrijpen. Maar hoe kunnen ze? Ik begrijp mezelf niet eens, laat staan dat ik kan zeggen wat ik voel en waarom?’

En daar kunnen we wel weer iets mee doen.
Dat van die racistische scheldpartijen, daar hebben we samen een ‘zin’ voor gezocht . Een zin waarmee hij zichzelf kon verweren zonder agressief te worden; Zijn adoptieouders hadden hem zo overbeschermd dat ze altijd vertelden : ‘als iemand lelijke dingen zegt, doe je maar alsof er niets gebeurd is’- Hij had hier dus geen verweer tegen gevonden, noodzakelijk toch om je machteloosheid om te zetten in weerbaarheid. Maar niet voor we samen op zoek waren gegaan naar het waarom van zijn mooie bleekbruine tint. Ook dat hadden zijn ouders nooit gezegd, hij had er nooit durven naar vragen. Dus daar waren woorden wel op hun plaats geweest. We hebben samen naar muziek geluisterd van dat mooie prachtige Noord-Afrikaanse land. Hij voelde voor het eerst enige trots en kon zelf de woorden vinden om te reageren op racistische opmerkingen.
Maar het vele verdriet dat daar nog zat kreeg niet meteen een naam, maar moet dat? Ik heb samen met hem gezocht naar een manier om het niet onder water te houden, het te laten vrijkomen bij mensen di e hij vertrouwt.
Het was alsof hij moest  leren stappen, hij was het niet gewoon, maar het is hem gelukt.

Woorden, ze zijn niet altijd voorradig, ook niet altijd nodig. Wat wel nodig is dat wat je voelt niet mag verrotten, niet mag vacuüm verpakt worden.Want dan is de kans groot dat de verpakking onverwacht ontploft en veel te heftig naar buiten komt om mee om te gaan. Op dat moment moet je misschien professionele hulp zoeken,

De adoptiecoach

Advertenties

RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 108.548 hits
Advertenties