Posts Tagged 'afstandsouders'

EEN MOOI ADOPTIE-KERSTVERHAAL

Het is tijd dat de adoptiecoach even een stapje achteruit  zet en zich volledig onderdompelt in vrije tijd, familietijd en een uitstapje naar haar geliefkoosde stad Parijs! Maar net voor ik de 2011 adoptiecoach-boeken toedoe, kwam dit mooie kerstverhaal binnen via een adoptiemama, die mij nauw aan het hart ligt. Ik heb haar gevraagd of ik dit voor jullie op mijn blog mocht publiceren. Voor alle duidelijkheid : het adoptiegezin bestaat uit mama en papa en 4 kinderen , waaronder 3 uit hetzelfde Afrikaans land zijn geadopteerd op oudere leeftijd.

 

 

Een kerstavond in het land van onze kinderen !
Nu de voorbereidingen hier op volle toeren draaien (ik ben helaas een mens van ‘de laatste knip’) heb ik nog even tijd om je op de hoogte te brengen van onze ervaringen, net voor het afreizen naar het land van 3 van onze vier kinderen….
Het is hier al een bewogen tijd geweest en we schommelen hier tussen verlangen, vrees, wanhoop, positieve spanning .
De stress is niet te vergelijken met deze die we hadden toen we onze kids voor het eerst in onze armen mochten gaan sluiten; dit is veel helser, intenser… een afreis om adoptiemama en papa te gaan worden lijkt ons nu peanuts in vergelijking met onze onderneming.
Ik begin dit keer van onder naar boven, met de kleinste man dus :

D. kijkt vol spanning uit naar het warme land van de kapotte auto’s die veel toeteren. Van de vele bruine mensen, en de kindjes die geen Nederlands zullen spreken. Hij wil ook wel op het vliegtuig, om schuin omhoog te gaan, en niet zoals een raket recht omhoog… Hij vertelt aan zijn vriendje op school dat hij naar Afrika gaat en als hij terugkeert zal hij bruin zijn… We hebben het er dan toch niet helemaal uitgekregen, die idee fix van hem. We denken dat hij schrikken zal, van de geuren en geluiden, de drukte van de grootstad en de vele mensen die voor het eerst een blank kind zullen zien. We zullen hem dicht bij ons houden om hem het land van broer en zussen te leren kennen.

F. weet het eigenlijk niet zo goed, ze wou zo graag ook haar mama zien, om haar eindelijk te kunnen zeggen hoeveel ze van haar houdt en hoeveel ze haar mist… We kunnen haar helaas niet helpen. Mama is reeds heel lang uit haar leven verdwenen. Maar we speuren verder, naar een papa eventueel. Volgens A., die een onfeilbaar geheugen heeft, is de papa F. nog komen bezoeken in het weeshuis. Maar papa moest terug weg, mocht F. niet zien. A. weet niet waarom, maar hij weet wel dat het F.’s papa was want ze hebben dezelfde oren…
Het wordt voor haar een confronterende reis, zeker weten… We zullen haar dicht bij ons houden om haar de geborgenheid te geven om haar verdriet te kunnen delen.

A. is een bijzonder verhaal, van een bijzondere jongen, met een heel bijzonder hoofdje. Hij zal emotioneel zijn, zegt hij, als hij zijn mama zal zien. Het idee dat zij hem niet meer heeft gezien van toen hij klein was tot de knaap die hij nu is geworden maakt dat hij denkt dat zij daar verdriet om zal hebben. Dat ze zovéél heeft gemist uit zijn leven. Emotioneel worden is voor A iets ongekends. In de 6 jaar dat we hem nu kennen, hebben we hem niet 1 keer overstuur, boos of verdrietig gezien. Deze ontmoeting zal nieuwe, ongekende gevoelens in hem wakker maken, gevoelens die hij nu wel kan voorspellen, maar nog nooit heeft ervaren.
Mama werd reeds ingelicht over onze komst, en vooral over de komst van haar zoon A.. Hem heb ik uitgelegd dat mama mogelijks niet zal reageren zoals hij in zijn dromen voorstelt, dat ze misschien wel niét zal reageren, of boos zijn, of bang, … Hij snapt het zegt hij en is blij dat hij het weet op voorhand, dan zal hij ook geen te hoge verwachtingen hebben zegt hij. Het is zo’n schat van een kerel die zoon van ons, hopelijk helpt zijn mathematische ingesteldheid hem ook hier om de realiteit wat gedoseerd te kunnen toelaten in zijn leven. We zullen hem dicht bij ons houden, om hem een cocon te bieden waar hij zijn eerste tranen kan doen vloeien, en waar hij ons zijn vragen over het leven kan stellen.

D. heeft het de laatste weken bijzonder moeilijk. Ze glijdt terug langzaam weg van onze aardbol lijkt het wel. Ze geeft het ook zo aan… Moeilijke jaren en een moeilijk verleden met een moeilijk heden en moeilijke toekomst, maar ze komt er wel!. De spanning en de stress voor het afreizen, in combinatie met de examens maakt dat ze er weer een moeilijke periode heeft opzitten. Maar ze wil terug, om papa te omhelzen, om hem te ruiken en te voelen om om om… We hopen dat deze reis voor haar helend zal zijn, dat ze rust kan vinden en er nog een paar jaar tegenaan kan gaan vooraleer ze zelfstandig genoeg is om haar vleugels uit te slaan zonder al te veel risico’s te lopen. Ze wil later voor een Ngo gaan werken, in Afrika, maar niet in haar geboorteland, want daar gaat ze naar toe op vakantie en op familiebezoek… Ik hoop dat ze haar droom kan waarmaken en ik zal reuzetrots zijn op haar. We zullen haar dicht bij ons houden, om haar te laten weten dat we er zijn, altijd, veraf of dichtbij, in goede en zeker ook in slechte tijden… en dat we dankbaar zijn dat zij haar leven met ons wil delen.

In hun geboorteland is het intussen niet zo veilig, verkiezingskoorts en gisteren vielen nog 2 doden tijdens een demonstratie. Dit bezorgt ons extra stress, uiteraard. Gelukkig hebben we doorheen de jaren al wat contacten weten op te bouwen die ons een eind op weg kunnen helpen ter plaatse.

Als ik kan, dan mail ik je nog wel eens van daaruit in een cyber, als het veilig genoeg is om zonder escorte op straat te komen en als de generatoren werken om de computers in gang te houden. Zoniet, dan geef ik je zeker bij thuiskomst een verslagje door van onze reis…

Ik wens je in elk geval prettige feesten !!

tot hoors,  c.

 

Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.

Het is een vraag die vaak gesteld wordt aan geadopteerden: heb je ‘iets’ mee van je adoptieouders? Het debat ‘nature- nurture’ of zijn we vooral het product van onze genetica of opvoeding. Daarover zijn bibliotheken vol geschreven. Ik ga me hier uiteraard niet aan wagen. Maar in adoptie komt het debat vaak te pas en te onpas opduiken.Na een panelavond bij TRIOBLA waarop steeds  de 3 betrokkenen in adoptie getuigen, kregen we van een alerte kandidaat adoptieouder nog een vraag op de mail.Of zij alle drie iets herkenden in de ander: de afstandsmoeder M-H in haar, bij de geboorte afgestane, dochter E.? De adoptievader J; in zijn 2 dochters? En de geadopteerde M. in haar adoptieouders.

Ze stuurden  alle drie een boeiend antwoord. Lees je even mee?

M-H:
Zij willen graag weten of ik dingen terugvind bij E. Begrijp ik de vraag goed of ik dingen van mezelf terugvind in haar ? Het antwoord hierop is heel erg ja … We praten alletwee heel snel  ; )Een ander voorbeeld is dat ze al van vòòr wij elkaar kennen heel veel zin heeft om te reizen, de wereld te verkennen, andere culturen, … Ik ben op haar leeftijd de wereld beginnen afreizen…Ik denk dat wat we het meest gemeenschappelijk hebben is hoe we de wereld bekijken, de omgang met mensen.

J.:
Interessante vraag (waarbij ik meteen naar verduidelijking zou vragen : waarom stelt iemand die vraag, vanuit welke interesse?). We kennen de biologische familie niet goed genoeg om naar hen te verwijzen i.v.m. karaktertrekken…    Ja, samenleven in een gezin, met z’n vieren (huisdieren nu niet inbegrepen) betekent veel interactie en dus veel beïnvloeding. Bekend is dat een persoonlijkheid een mix is van veel elementen – van genetisch elementen, aangeboren karaktertrekken, van gedragingen die men overneemt… En volgens mijn vrouw en ik zijn er veel houdingen en gedragingen die kinderen overnemen (of uit loyauteit helemaal anders doen). Dochter E. verwijst graag naar haar papa als men opmerkt dat ze veel babbelt… En H. heeft de humor van de familie DC. En E. is als opvoedster zeer zorgend voor de groep (mensen met een zware fysieke en mentale beperking)- haar adoptiemoeder is verpleegster… En H. houdt, zoals haar adoptiemoeder van een fijn en verzorgde gedekte tafel…  En kinderen oefenen zelf ook invloed uit – we zien dat we hier in huis ook bepaalde uitdrukkingen overnemen waarmee zij thuis komen (halen ze uit contacten met derden). Zoals : ‘dat laatste wat je zegt, is super’… Een kleine en beknopte aanzet tot een antwoord…  

M.:
Ik kreeg uw vraag van Pia. Graag maak ik er even de tijd voor om te antwoorden. Als ik enkel naar mijn uiterlijk kijk en naar dat van mijn ouders, is er niets gemeenschappelijk dus daar ben ik vlug over uitgepraat. Qua karaktertrekken ligt dit heel anders. Ik was 2,5jaar, dus dat is relatief jong. Toen ik hier aankwam sprak ik hoogstens wat engels en wat gebarentaal. Het enige wat ik heb ‘meegenomen’ van India is dat ik niet houd van affectie en het daar nog steeds heel moeilijk mee heb. Ik denk dat dit te wijten is aan mijn tijd in het weeshuis. De eerste jaren zijn cruciaal. Zoiets zal ik heel mijn leven meedragen.
Ik heb hier de waarden en normen meegekregen die mijn ouders belangrijk achten. Ik ben vrij streng opgevoed. Zeker over beleefdheid en manieren was het soms in het extreme. Dat vond ik toen erg, nu niet. Nu ben ik daar blij om want ik hecht daar zelf heel erg veel belang aan. Ook naar mijn leerlingen toe. Elementaire beleefdheid en manieren zijn basisbegrippen waar jongeren de dag van vandaag veel te weinig aandacht aan schenken. In dat opzicht lijk ik zeer sterk op mijn ouders. De zaken die zij mij hebben geleerd hanteer ik de dag van vandaag nog. Je ouders leren je zaken waarvan je weet dat het goed is voor een kind. Daar ga ik vanuit. Uiteraard zijn er discussies maar over mijn opvoeding kan ik weinig slecht zeggen. Nu toch, vroeger als puber vond ik die zaken allesbehalve leuk. Ik heb zeker zaken van mijn ouders meegenomen, karaktertrekken. Hoewel dat ik dat meer in kleine dingen zie. Mijn vader bv is een zeer rustig man, totaal niet ik :-) Mijn moeder kan bv zeer goed en lekker koken, zeker totaal niet ik :-) Maar toch merk je vaak dat ik hetzelfde denk, zelfde antwoorden geef, over dezelfde zaken nadenk of struikel enz…
Maar het is logisch dat ik zaken meeneem en overneem. Zij zijn mijn ouders en hebben mij opgevoed, niemand anders. Bij je eigen kind is dat net hetzelfde. Ik heb een bagage mee van in het weeshuis maar dat geeft geen doorslag op wie ik nu geworden ben. Enkel over het aspect affectie heb ik het moeilijk. Maar daar maakt mijn omgeving meer een probleem van dan ik :-)

 

Aan jullie om dit boeiende debat verder te zetten… of niet.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits