Posts Tagged 'afstandsmoeders'

Zijn de afstandsmoeders in ( levens) gevaar als hun kinderen op zoek gaan?

Er valt niet meer aan te ontkomen: geadopteerden gaan massaal op zoek naar identificeerbare informatie omtrent hun biologische familie. Een groot aantal van hen zoekt  in eerste instantie hun biologische moeder en hopen op een ontmoeting.
Wie het boek van Nancy Verrier ‘ the primal wound’ gelezen heeft  zou moeten weten waarom.

Ook ik ben als adoptiecoach, samen met vele andere adoptiewerkers, betrokken bij rootsvragen, rootszoektochten. Al sinds ik in de adoptiesector werk ( 1989) komen die vragen op mij af. De laatste jaren zijn ze echter exponentieel toegenomen.
Waar we ook op zoek gaan, hier in ons land of in de herkomstlanden aan de andere kant van de wereld, we moeten aan de voordeur van de bemiddelende organisaties en personen passeren.

In vele landen komen geadopteerden met hun rootsvragen niet veel verder dan een bezoek, rondleiding in het laatste tehuis waar ze verbleven. Soms hebben ze de kans om de zuster, verzorgster die hen heeft ‘gekend’ te ontmoeten.
Dat ook dit heel waardevol is zal niemand ontkennen.
Maar geadopteerden willen verder , veel verder gaan.

 

Er is de laatste 30 jaar heel veel veranderd in de adoptiewereld.Volwassen geadopteerden weten ondertussen ook dat er verdragen zijn die hun vraag, naar identificeerbare informatie omtrent hun ouders, legitiem maken.
Er zijn er twee die erg cruciaal zijn in deze : het Kinderrechtenverdrag en het Haags Adoptieverdrag.

Daar sta je dan als geadopteerde aan de voordeur en die gaat op een kier open. Vrijwel altijd komt  de volgende argumentatie om je niet binnen te laten:
“ We hebben absolute geheimhouding beloofd aan je moeder en bovendien als wij , als jij, ze nu gaat zoeken kom ze in gevaar, in levensgevaar zelfs”

Zo word je als geadopteerde terug naar af gestuurd, want wie zal dat risico nu nemen? Dat is wel teveel verantwoordelijkheid.
Maar velen maken zich de bedenking: is het chantage, zijn er beloftes gemaakt die niemand mocht en kon maken, of is dit echt zo? Worden geboortemoeders uitgestoten of erger nog vermoord,  als ze discreet en professioneel benaderd worden door een tussenpersoon die hen vraagt of ze ‘iets’ willen doen met de vraag van hun afgestane kinderen naar informatie, een ontmoeting?
Zijn daar bewijzen van?
Ik heb ze nergens gezien noch gelezen, maar het zou natuurlijk kunnen?

Ik las jaren terug het schitterend onderzoek van de Nederlandse Pien Bos rond afstandsmoeders in Zuid India “Once a mother” . Uit niets blijkt dat de vrouwen een levenslange geheimhouding eisen en nooit contact willen met hun kinderen, integendeel.

Maar dat is maar 1 onderzoek in 1 deel van 1 land natuurlijk. Aan de andere kant hebben we ook geen bewijzen dat de adoptiebemiddelaars gelijk hebben en hun angst , dat moeders in levensgevaar zijn, terecht is. Of wel?

We moeten dringend op zoek naar en een goed en professioneel roots-serach ondersteunend netwerk in alle herkomstlanden!
We moeten dringend op zoek naar feiten omtrent het effect van het  zoeken en vinden van biologische moeders in herkomstlanden!

We weten dat vele  geadopteerden op ons rekenen in deze zeer delicate zoektocht, en dan kunnen we toch niet blijven toekijken en er zomaar vanuit gaan dat elke zoektocht gevaar voor de moeder oplevert en dus niet van start gaan.

adoptie kleur nederl.

 

 

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

 

 

 

Advertenties

Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!

In 1989 ben ik voor het eerst aan het werk gegaan in de adoptiesector. Ik kwam al heel snel terecht bij adoptiegezinnen en geadopteerden die mij hun verhaal deden en mij “de stiel” leerden (mocht dit oneerbiedig klinken, het is niet zo bedoeld). Nog steeds ben ik dankbaar dat mensen mij hun verhaal, hun gedachten, hun ideeën rond adoptie willen geven. Maar vrouwen en mannen die hun kind moesten afstaan ontmoeten, dat was minder evident. Dus ben ik er zelf naar op zoek gegaan, nog steeds trouwens.
Het is allerminst gemakkelijk om afstandsmoeders (en al helemaal afstandsvaders) te vinden die mij genoeg vertrouwen, die uit het taboe kunnen treden, en hun verhaal doen. Maar ik heb ze wel gevonden, de laatste jaren vinden ze mij gelukkig ook.

Ondertussen moet ik al die jaren (aan)horen: “Maar die afstandsmoeders uit herkomstlanden (zeg maar arme landen), dat is toch helemaal anders dan hier in België.”
Nog steeds word ik daar boos om, ik kan het niet laten.
Mijn vraag is dan:“Heb jij ooit met moeders van hier en daar gesproken?” – Neen dus, maar het is van horen zeggen. Zo was het onlangs weer ‘prijs’ en :niet van een buitenstaander, maar iemand die in de adoptiesector werkt.
En dan schrijf ik daar maar eens een blogje over, het help om mijn energie kwijt te spelen. Want ik (en ik niet alleen gelukkig), ik heb wel met vrouwen die hun kind moesten afstaan hier en daar gesproken. Ik heb de moeite gedaan ze te vinden en naar hen te luisteren, zonder (voor)oordeel.

Verder lezen ‘Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!’

Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach

De media is de adoptiecoach op het spoor!

Ja inderdaad, de media heeft een – bescheiden- weg naar de adoptiecoach gevonden.

Eerst waren het de medewerkers van het progamma “all you need is love” een VTM programma dat ik niet ken, maar dat blijkbaar mensen wereldwijd terug met elkaar in contact brengt. Ze vroegen me of de adoptiecoach een ondersteuning wilde bieden aan een geadopteerde die in één van de eerste uitzendingen dit jaar terug gaat naar Haïti om haar familie terug te ontmoeten.

Goed dacht ik, niet omdat ze mij contacteerden, maar omdat ze een hulpverlener inschakelen met ervaring in adoptie. Ik stelde voor dat mijn de gegevens door zouden spelen aan de geadopteerde vrouw en dat het uiteraard aan haar was om al dan niet een  hulpvraag  te stellen.
Deze week is er al contact geweest en er wordt samen bekeken wat er aan ondersteuning kan geboden worden. Ik kijk ernaar uit. Misschien kunnen jullie kijken naar de uitzending (ik vermoed ergens in maart) en dan jullie reflecties op mijn blog plaatsen?

Kort daarna een telefoon van een maakster van een documentaire over afstandsmoeders die ook ergens in het voorjaar – dit keer op canvas – wordt uitgezonden. Er zou een website worden aangemaakt met een forum waarop de afstandsmoeders kunnen chatten – reageren na de uitzending. Er zou ook een boek worden uitgegeven rond datzelfde thema en tegelijk op de markt komen. Of de adoptiecoach hieraan wilde meewerken? Jazeker, een prachtig initiatief.

Laten we hopen dat beide uitzendingen de betrokkenen met respect in beeld brengen en dat taboes kunnen worden doorbroken en mensen hulp vinden als ze die nodig hebben maar niet durven vragen.

2 uitzendingen waar ik naar uitkijk en graag in de marge aan meewerkt, zoveel is zeker.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits