Posts Tagged 'afstandsmoeder'

Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is. Deel 2

The_Truth

Ze had hier duidelijk goed over nagedacht, ze was niet over één nacht ijs gegaan. Ze wilde haar biologische moeder ontmoeten.  Ze was ondertussen midden de 30 , moeder van drie en al jaren werkzaam in het onderwijs.
Het beeld dat ze van haar moeder had en het verhaal rond de afstand was ook duidelijk. Ze had in haar (beperkte) adoptiedossier en via de extra informatie van haar adoptieouders opgemaakt dat haar moeder 15 was toen ze zwanger werd van een gehuwde leraar uit haar school. Het grote taboe, strafbaar ook. Als snel werd beslist dat het zwangere meisjes moest onderduiken en het kind niet kon/mocht houden. De gehuwde leraar ontkent alles.Ik probeer de moeder te benaderen zonder haar privacy te schenden. Aangezien de adoptie via een arts is ‘geregeld’ kan ik niet terugvallen op een begeleidend netwerk van de moeder. Korte tijd daarna vind ik de moeder. Meer nog, ze heeft al die tijd gewacht op een teken van leven van haar dochter en is dus blij en bereid om met mij te praten.

Haar eerste reactie is: ‘Hier heb ik 34 jaar , elk dag, naar verlangd en ben er elke dag bang voor geweest’. Na jaren therapie en een aantal opnames in psychiatrie , is ze hier ook klaar voor denkt ze.
En alsof ze dit gesprek in detail heeft voorbereid (misschien is dit zo), start ze haar verhaal.

Ze woonde aan de kust en liep van en naar school via de duinen. Op een dag wordt ze  van achter aangevallen en brutaal verkracht. Ze heeft ‘hem’ niet gezien, gehoord, alleen geroken. Daarna verdwijnt hij en verkeerd zij in shock. Ze stapt huiswaarts , het enige wat ze nog kan. Ze komt thuis, zegt niets , loopt langs haar moeder (die ook niets zegt , alleen kijkt) naar haar kamer. De periode daarna functioneert ze op automatische piloot. Haar ouders moeten zeker  iets gemerkt hebben (vermoed hebben?) en zwijgen ook. 
Na 4 maanden is er geen ontkomen meer aan, de zwangerschap is duidelijk. Het helaas klassieke en intens verdrietige verhaal van ongewenst zwangere meisjes die de kans ontzegd worden om zorg te krijgen.  Ver van huis (onze dochter moet uitzieken in een kuuroord nietwaar) maakt ze de rest van de zwangerschap door. Het trauma van de verkrachting houdt haar in shock, niet in staat tot praten, reageren, beslissen. Gemakkelijk voor iedereen rond haar, schuldig verzuim van de ‘hulpverleners’ ook.

Ze bevalt , nog steeds in shock, herinnert zich niets, werkelijk niets meer van de bevalling. Niet de datum, niet de plaats en al helemaal niet of ze haar baby heeft gezien of gehoord.
En dan,  zegt ze, dan begint het grote zwarte gat voor mij open te scheuren en val ik erin. Jaren lang, niet het vermogen te functioneren.

Het is helaas niet de eerste keer dat ik als sociaal werker dit verhaal hoor. Maar is daarom niet minder beschamend als maatschappij dat wij dat ‘onder de leden’ hebben.
Het is daarom niet minder indringend, beklijvend, verwarrend en zo veel meer om mee om te gaan als hulpverlener.
Maar deze vrouw heeft deze verwoesting overleefd en hoe! Ze kijkt me aan en vraagt : ‘Moet ik dat nu gaan vertellen aan mijn kind?’

Geadopteerden en hun verhaal, hun adviezen, hun inzichten hebben mij altijd sterk gestuurd . Ik weet dat geadopteerden veel meer aankunnen dan we denken, als er maar een aantal wegwijzers gevolgd worden.
We spreken af, op vraag van de moeder, dat ik het verhaal vertel aan de dochter en dat zij daarna beslist of ze toch nog een ontmoeting wil, aankan.

Ik stap opnieuw richting dochter en vertel eerlijk en rustig het  verhaal dat de moeder mij vertelde. En weer is daar de  krachtige reactie die ik ondertussen al (her)ken.
Toch verrast ze mij . Ze heeft geen enkele twijfel, ze wil haar moeder ontmoeten, zeker weten, hier verandert niets.
Maar ze wordt woest op haar adoptieouders. Hoe durven ze mij beliegen, wie zijn zij wel dat ze mijn biologische moeder beliegen, haar in de steek laten…

Ik ben even sprakeloos.
Ze vertelt me dat het veel en veel erger is te weten dat ze belogen is , dan te weten dat haar moeder verkracht is. Natuurlijk dat ze veel liever had gehad dat haar moeder dit vreselijk trauma was bespaard gebleven. Maar de leugen van haar adoptieouders voelt aan als een afwijzen van haar biologische moeder en haar trauma. Alsof ook haar adoptieouders verantwoordelijk zijn voor het feit dat ‘men’ haar moeder in de steek heeft gelaten .

De adoptiedriehoek is duidelijk verstoord, zeg maar. Werk aan de winkel voor iedereen. De adoptieouders geven toe dat hun arts dit wel had verteld, het verhaal van de verkrachting. Natuurlijk ziet ze wel dat haar adoptieouders het ‘mooie’ verhaal hebben verteld om haar de werkelijkheid te besparen . Hoe moet je als ouder je kind leren omgaan met het feit dat ze zijn geboren na een verkrachting? Wat niet weet wat niet deert? En zoveel meer argumenten die haar adoptieouders hadden om het verhaal van de leraar – leerling op te hangen.

De dochter vertelt me dat ze nu veel meer begrip heeft voor haar moeders beslissing om afstand te doen. Het is nooit een beslissing geweest, laat staan een afwijzing van haar kind. Ze zegt dat ze nu weet dat haar moeder geen schijn van kans had om haar te houden en dat het vreselijk moet zijn om al die jaren daarmee te leven. Ze had het veel moeilijker met het verhaal van een vader leraar die een jong meisje ‘misbruikte’. Ik schik van de woorden, maar het is haar verwerking, haar manier om in te vullen wat het met haar doet. Ze ontmoeten elkaar vrij snel, de moeder en de dochter.
Ze vertellen me nadien dat het rustig, mooi en in evenwicht was.
Later in de begeleiding vraag ik de dochter hoe ze nu aankijkt tegen de biologische vader.

Ze zegt me dat ze aan dat stuk nog niet toe is. Dat ze dat wel in de gaten houdt en als ze zover is daar misschien ook weer deskundige hulp zal inschakelen. Maar nu is ze even blij met het contact ,  de band met haar biologische mama en heeft  ‘werk’ genoeg aan het herstel van de band met haar adoptieouders.
Sterk verhaal, met sterke mensen. Maar is het hier ooit anders?

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Advertenties

Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.

Het verhaal situeert zich midden de jaren 90, maar ik herinner me er nog elk detail van.

Aline (fictieve naam) is geboren en geadopteerd in België. Ze had het al een tijdje moeilijk, zeker sinds ze zelf moeder geworden was. Wie ben ik? En hoe komt het toch dat een Belgische moeder haar kind afstaat? Dat kan toch geen materiele oorzaken hebben.
Zelf is ze terecht gekomen in een warm, hoog opgeleid gezin met 2 biologische dochters. Zij, als jongste, is de enige die geadopteerd is. Ze lijkt dan ook van geen kant op haar zussen en ouders. Terwijl zij worstelt met haar (over)gewicht, lijkt de rest van de familie een perfect BMI aan te houden, wat ze ook eten. Ook daar heeft ze het lastig mee, dat zal dan wel genetisch zijn, of niet?

We gaan op zoek naar  antwoorden en uiteindelijk ook naar een ontmoeting met haar biologische moeder. Ik ga haar voor, om deze belangrijke stap voor te bereiden . Verder lezen ‘Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.’

‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2

Zaterdagmorgen 11u, Leuven, Museum M.
De zaal zit barstensvol. Het openingsdebat van de schitterende tentoonstelling (met E-book als extraatje) kreeg gelukkig de belangstelling die het verdiende.
Ik zag ook drie – mij bekende – afstandsmoeders. Dat op zich is niet zo evident. Maar ze waren er. Eén van hen zat in het panel.
Ik zat in de zaal en kon als toeschouwer meegenieten. De moderator vroeg of ik als adoptiecoach a.u.b. wou meepraten vanuit de zaal. Neen, liever niet, geef a.u.b. het woord aan de geadopteerden. Zij zijn het die vandaag het speerpunt zijn en ook over nazorg kunnen zij, vooral zij, meespreken. Laten de professionals nu maar eens zwijgen en luisteren.

Ok, dan niet! Zeker?
Ja, zeker.
Ik heb geluisterd, en veel opgestoken.

Verder lezen ‘‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2’

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.

Mama, ik zou nog zo graag eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!

Een panelavond voor kandidaat-adoptieouders: een geadopteerde geflankeerd door een afstandsmoeder en een adoptievader. Elk van hen hun bijzonder verhaal! Zij neemt het woord als laatste van drie. Ze doet dit vaker, maar dit keer is bijzonder, moeilijker. Ze heeft het opgeschreven, leest voor. Als ze van start gaat is het muisstil, als ze stopt zo mogelijk nog stiller. Ik vraag of ik de tekst mag hebben voor jullie geadopteerden. Ja, zonder aarzelen. We houden het anoniem.

Na 34 jaren in het leven maak ik het testament op van mijn jeugd….in navolging van het liedje van Boudewijn De Groot.
Ik heb dit al zo vaak gedaan en het blijft altijd moeilijk om op te starten.Ik weet ook niet goed met wat ik moet beginnen. Je hebt de zaken die jullie als kandidaat-adoptieouders graag willen horen, je hebt de zaken die jullie weten en liever niet meer willen horen. Je  hebt de dingen die ik al duizend maal heb verteld en liever niet meer vertel. Je hebt ook de woorden die op mijn hart liggen, de woorden die uit mijn ziel komen en zorgen dat ik ben wie ik ben.
Maar dit is het nu net… wie BEN ik?

Ik ben …, geboren in India, grootgebracht in …
Ik ben opgegroeid in een gezin met mama, papa en een grote broer en zus. Kan niet idealer zijn zul je denken. Na mij hebben mijn ouders ook nog 3 pleegkinderen in huis genomen. Een groot gezin. Punt.

Ik kan je vanalles vertellen over hoe mijn jeugd gelopen is, alle heerlijke dingen en alle foute, pijnlijke zaken. Maar ik wil mijn verhaal echter beperken tot hoe mijn adoptie een invloed heeft gehad in wie ik nu ben als persoon.
Het is mijn perceptie en dan ook enkel de mijne.. dus liever wil ik niet meer horen achteraf dat ik een ondankbaar wicht ben.

Ik was een blije vrolijke meid, altijd al geweest en ik voel dat het een stuk van mijn karakter is. Want hoe diep ik ook gezeten heb, ik heb altijd wel positief kunnen zijn en mij kunnen focussen op de toekomst. Al wist ik heel vaak niet wat de toekomst zou brengen.
Ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst  de vraag stelde aan mijn ouders waarom ze me geadopteerd hadden, maar ik weet dat er al lang iets aan het broeden was.Ik weet dat ik vaak dingen opzocht of terloops iets vroeg aan mijn ouders of andere mensen. Ik weet dat ik altijd zei dat olifanten mijn lievelingsdieren waren, terwijl ik diep in mijn hart alleen maar ooit eens een pandabeer wilde ontmoeten. De mensen om mij heen interpreteerden het op hun manier. Ze vonden mij een ferme meid, die zich snel aangepast had, zich meester gemaakt had van de taal en de gewoontes en die een gezonde interesse had voor haar afkomst.
Maar er was eigenlijk nooit iemand die de kernvragen stelde: wat wil je weten?Ben je benieuwd naar je papa en mama? Wil je weten waarom ze je hebben afgestaan? Ect…. En dat heb ik als een groot gemis ervaren. Onduidelijkheid ook: enerzijds droegen ze mij op handen, anderzijds had ik het gevoel dat ik niet de juiste antwoorden op mijn vragen kreeg.
Maar hoe zeg je het in godsnaam aan 2 mensen die hemel en aarde hebben bewogen om mij hier te krijgen, hoe kan je dat op een manier verwoorden dat ze niet het gevoel hebben om afgewezen te worden? Hoe doe je dat als kind van 6-7-8-9 jaar? HOE?HOE?HOE???

Toen ik een tiener was is er veel gebeurd: liegen, stelen, weglopen… en ze namen een drastische beslissing.. de mensen waartegen ik niet durfde te zeggen hoe bang ik was dat ze me in de steek zouden laten. En dat deden ze: ze lieten me in de steek. Meer wil ik hierover niet kwijt.

En dan, opeens, zonder dat iemand het had gezien, was ik een jongvolwassen vrouw.. klaar om de wereld te veroveren, maar ik wist niet met wat.
Dus ging ik studeren in Gent, reisde ik wat rond, vond vertier met vriendinnen, leerde de liefde kennen het ging ook voor de eerste keer terug naar daar waar ik geboren ben. En het was een bitterzoete ervaring. Je hebt heel sterk het gevoel dat je thuis bent, dat je terug grond onder je voeten hebt…je beleeft het met elke vezel in je lichaam. Maar eens terug in België heb je het gevoel: waar is mijn hart? Waar is mijn ziel? Waar hoor ik thuis? Wat IS thuis?
Ik weet niet of ik er goed aan gedaan heb, maar spijt wil ik niet hebben over wat geweest is. Twee jaar later ben ik nog eens terug geweest: om mijn land te leren kennen, om mezelf de toestemming te geven om trots te zijn op mijn afkomst! En ja, dat was ik.. ben ik… soms. Alles is zo.. gekleurd.. tja, dat moet het juiste woord zijn.

Nu ben ik volwassen, getrouwd, mama van 2 heerlijke kinderen. Ik heb een tof leven, leuke man, een job die ervoor zorgt dat ik andere zaken kan doen, een nieuw huis in het vooruitzicht, luxe, geluk,liefde, geen tegenslagen, enz.
Maar dan zeg ik tegen mijn man dat ik op therapie moet. Ik voel dat het nu moet en ja, het komt ongelukkig uit ! Maar het moet nu, ik ben er klaar voor!
Ondertussen ben ik een tijdje bezig en het frustrerende is dat alles waar ik mee in mijn hoofd zit herleid wordt naar het feit dat ik geadopteerd ben.. what the f**ck!
Ik ben zo bang mensen teleur te stellen, ik wil boven alles geliefd zijn, ik ben bang om in de steek gelaten te worden,  ik kan niet genieten van een gewone  knuffel, ik voel me zo intens verdrietig en durf het bijna niet te zeggen aan hen die me dierbaar zijn, ik voel me alleen in gezelschap, ik kom zo stoer over maar ben soms echt een bang vogeltje.
IK WEET EVEN NIET WIE IK BEN, maar kan wel zeggen dat ik het graag zou willen weten!

Om jullie het even uit te leggen:
Mijn man is in het buitenland voor zijn werk. ’s Morgens komt mijn dochter, veel te vroeg, op mijn bed springen. Spraakwaterval en vrolijke meid als ze is zegt ze “mama, ik heb vannacht gedroomd over jouw buik.” Ik zeg “Alle jong, er zijn toch leukere dingen om van te dromen”. “Neen,neen” zegt ze” ik droomde dat ik graag nog eens in je buik zou zitten”. Ik zeg “je wilt gewoon nog eens in mama’s buik zitten'” ” Ja, ja, dat bedoel ik,” zegt ze”en hoe staat een baby daar recht in?” Ik zeg haar dat het zeer uitzonderlijk is, eigenlijk niet mogelijk is dat een baby recht kan staan in een buik. Ja, dat begreep ze wel. En dan zegt ze “maar mama, ik zou toch graag nog eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!”

Ik neem haar vast, een traan glijdt zacht over mijn gezicht en het enige wat ik kan denken is: ik wou dat ik dat ook nog eens kon doen…

Ik mis de wortel die zo essentieel is om een stabiele, intens gelukkige persoon te worden. Ik mis het gevoel van gewenst te zijn, ook al zijn er heel veel mensen die mij oprecht graag zien.  Ik wil het horen van zij die mij op de wereld gezet heeft: waarom kon ze niet anders? Ook al kan ik dat allemaal rationeel begrijpen, ik mis de basale lichamelijkheid die zo belangrijk is om te groeien in relaties. Ik mis heel veel. Zaken die mijn ouders op hun manier wilden geven, invullen… maar voor mij niet toereikend waren omdat het zich op een ander niveau afspeelde dan hetgeen ik wilde, voelde en dacht.
Het is zo verdomd moeilijk om het als adoptiekind te verwoorden,te laten blijken… maar ik deed het wel op mijn manier.. als kind , als tiener, als jongvolwassen, als volwassene.. als mama.

Inzage in je adoptiedossiers: doen!

Nog veel te weinig geadopteerden vragen inzage in hun adoptiedossier(s), dat is toch wat de adoptiecoach vindt!
Misschien hier nog een verhaal dat jullie kan overtuigen en een uitgestoken hand om jullie hierbij te helpen.
Een tijdje geleden leerde ik A. kennen. Hij was op zoek naar hulp bij zijn rootszoektocht, hij wilde eindelijk zijn biologische familie, moeder gaan bezoeken. De tijd was er rijp voor zeg maar. Hij zit voor mij, samen met zijn vriendin V. Zij is discreet maar erg betrokken.
Hij kijkt me meteen aan met zijn grote vriendelijke ogen. Als ik de adoptiedeskundigen en theorieën mag geloven: deze jongen is veilig gehecht. Maar dan moet ik er wel op wijzen dat er heel veel in zijn adoptiedossier staat wat menige deskundige de wenkbrauwen zou doen fronsen: risico’s alom! Gelukkig worden (adoptie)theorieën vaak tegengesproken.
Zonder zijn verhaal aan de  grote klok te hangen, neem het van mij aan: hij heeft een volle rugzak meegekregen vanuit Zuid-Amerika naar ons land. Hij werd hier geadopteerd door een kinderloos echtpaar en kwam in een warm nest terecht gelukkig maar.
Nu zit hij voor mij. Zijn vragen zijn duidelijk, hier is over nagedacht!
Naast de prachtige open blik , zie ik ook een ‘zorgertje’ voor mij zitten.
Waarom? Waarom nu? Wat zijn je verwachtingen?
Kortom, de weinig originele maar belangrijke vragen in de coaching. Hij weet wat hij wil, en bij de vragen waar hij nog wil over nadenken, denk ik dan: slimme jongeman.
Maar een zorgertje dus. Hij heeft eerst goed voor adoptiepapa gezorgd, en als deze zich weer goed in zijn vel voelde, dan  was het A zijn beurt om voor zichzelf te zorgen. ( waar heb ik dat nog gehoord? mmmmm..).

Hij wist via Benny (van geadopteerd.be )al waar er allemaal adoptiedossiers van hem lagen en waar hij recht op had. Hier in België vraagt hij mijn hulp om de dossiers in te zien, in zijn geboorteland gaat Benny op zoek. Hij heeft daar gewoond, kent de taal en is ervaren in zoektochten voor geadopteerden.
A. heeft onlangs zijn adoptiedossier van zijn adoptieouders gekregen. Hij had al lang vragen gesteld, maar kreeg daar maar een gedeeltelijk antwoord op. Wat hij al wist , dat … hoe zou ik zeggen.. dat was heftig.

We lezen samen in dat dossier, we interpreteren en brainstormen. Er staat heel veel in. Alle namen van de hele familie. Dat zal het Benny wel makkelijker maken hoop ik.
Maar ook het volledige verslag van het waarom en hoe hij als kleine kleuter van zijn moeder gescheiden is.
Het lijkt erger als je het luidop leest Pia”

“Stoppen we er mee”

“neen, ik moet hier toch door , als ik haar wil zoeken, moet ik hier door he’

“ik denk het wel, maar op jouw tempo’

En we gaan door. Ik word er zelf wat stil van. Hij blijft zeer betrokken recht in mijn ogen kijken, vragen stellen, samen zoeken we naar de interpretaties van de feiten.
Na een aantal uren, vraag ik of hij er wil over nadenken al dan niet nu verder te stappen in zijn zoeken, de weg naar ontmoeten verder wilt bewandelen.

“ik ga erover nadenken, maar denk nu: ja”

Goed zo!
Ik vertel hem dat er nog op 2 plaatsen in ons land dossiers over hem en zijn adoptie liggen: bij de adoptiedienst (op te vragen via K&G) en bij de jeugdrechtbank waar zijn adoptie in België gehomologeerd is( opvragen via de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg).

“Wil je die ook inzien?

“Graag, hoe doe ik dat?”

Ik geef hem via de mail door hoe hij de inzage in zijn dossier kan aanvragen en dat hij er RECHT op heeft!
Niet lang daarna belt hij op, hij mag naar de rechtbank van eerste aanleg van zijn woonplaats. De parketcriminologe Nathalie zal zijn dossier opzoeken en klaarleggen.
Ik ken haar nog van de vorige keer, toen was ik daar met Els-Pinki( zie vroeger in deze blog). Hij vraagt me om mee te gaan. Ik vind dat een eer, graag dus.
Het een koude weekdag , begin van dit jaar. Ik lig in de lappenmand met een virusje. Hij belt op om te vragen of ik meega. Het zou deze namiddag kunnen.
Ja, ik ga er zijn.
Weer die open blik, dat vrolijke enthousiasme. Het werkt aanstekelijk.

De parketcriminologe laat er geen twijfel over bestaan: dit is een uitzonderlijk dik dossier. En, zegt ze voorzichtig, er staan wel heel…ze vindt niet direct de woorden.
Ik stel haar gerust en zeg dat een groot deel van het dossier al bekend is en we er samen doorheen gaan. Hij heeft de ondersteuning als hij dat nodig zou hebben. Ja zegt A., ik weet al veel en het is moeilijk.

De volgende 2 uur zitten A en ik geconcentreerd te ‘werken’. We lijken wel acteurs uit een crimeserie. Maar natuurlijk gaat het over de realiteit.
Er staat, weer heel delicate, nieuwe informatie in. Nog meer.
Ik kan heel wat duiden . Waarom een familieraad? Waarom eerst een vrederechter, dan pas de jeugdrechter en wat is nu een Procureur des Konings en waarom is zijn advies hier heel belangrijk?
Tja, zegt de criminologe, hij was en is bekend als een heel contentieus man, hij heeft heel lang veel bijkomende informatie opgevraagd, ook in jouw geboorteland.

Ik kan opmaken uit al die documenten over en weer, dat hij er zeker van wilde zijn dat de moeder van A. wel akkoord was met de adoptie, zo ook de grootouders.
Ik vind dit goed, ook al was dit voor de adoptieouders wel lastig denk ik.Maar waren alle rechters hier en in de geboortelanden maar zo secuur.
Ja” zegt A. “ze hebben wel veel onderzoek gedaan. Maar ze hebben ze ook niet gevonden he Pia? “
Hij kijk me voor het eerst verdrietig aan. Ik zeg dat ik denk dat we nu meer mogelijkheden hebben dan toen, maar dat we inderdaad moeten realistisch zijn.
We waren helaas vergeten in de brief naar de Procureur Des Konings te vragen of we ook kopie van de documenten mochten nemen en dat moest!
Ik schrijf de nummers van de betreffende documenten op en beloof om samen de aanvraag te doen.
En nu heeft hij ook toestemming om in zijn adoptiedossier van de adoptiedienst te gaan kijken, bij K&G.

“Wil je weer meegaan Pia?”

“Wat denk je?”

“Graag, het is me een eer meneer!”

Word vervolgd.

De adoptiecoach

Ps. Wie hulp wilt bij het aanvragen van zijn of haar inzagerecht kan informatie vragen via:

Adoptiecoaching@skynet.be

info@geadopteerd.be

Els-Pinki: bijna weer thuis!

Weeral een tijdje geleden… En jawel, we zijn 2012! Het jaar dat er voor mij veel zal veranderen. Mijn droom komt alsmaar dichterbij…De India-reis komt sneller dan ik had gedacht! In een stroomversnelling heb ik beslist om in februari te gaan.Dit eigenlijk naar aanleiding van een zeer dierbare vriend. Een vriend die in mijn leven is gekomen, een lotgenoot, ja zelfs een zielsverwant. Uit respect voor mijn dierbare vriend, vernoem ik hem niet.

Vooraleer ik verder ga met mijn verhaal… Ik heb deze brief laten versturen in India naar zuster Dionysia. De zuster die voor mij gezorgd heeft…

 Zuster Dionysia,

Een tijdje geleden heb ik een brief meegegeven met een vriend die naar India kwam. Hij heeft die brief naar je opgestuurd. En je zelfs getelefoneerd! Het was hartverwarmend toen hij over u sprak! Ik hoop dat u ondertussen de brief heeft ontvangen.
Zuster, u moet weten dat ik heel veel aan u denk! Ondanks dat wij 27 jaar geleden van elkaar afscheid moesten nemen, moet ik toegeven dat ik je heel erg mis! Of zal ik zeggen dat ik de warmte en de genegenheid die u me gaf, mis. Vragen rijzen me meer en meer… En dit komt omdat er hier in België een leegte is die ik voel. Een leegte van gemis… gemis van geborgenheid, liefde en een innerlijke rust! Een rust die ik hier nooit zal hebben, denk ik.
Ik ben nu 32 jaar en moeder van een pracht van een zoon! Rajesh betekent dan ook “koning der goden” en hij is the spirit of my life!
Sinds de dood van mijn moeder, is er zoveel gebeurd in mijn leven, waardoor ik als mens veranderd ben.
Als 5-jarige was ik geliefd… Als 10-jarige was ik nog meer geliefd… Als jong meisje van 16 dacht ik geliefd te zijn… Als 17-jarige verging de wereld van onder mijn voeten… Alleen en verlaten, opnieuw, stond ik daar, aan het ziekenbed van mijn moeder, te schreeuwen dat ze nog niet heen mocht gaan! Het waren tranen van angst, tranen van intens verdriet, … Het waren tranen die aanvoelden, die zeiden, Pinki, nu sta je er alleen voor… Vanaf dat moment overleefde ik in België. Steeds maar overleven, in de zin van zorgen dat ik zonder dat ik enig verhaal kwijt kon, probeerde door te gaan in dit welvarend landje. En door de jaren heen liet ik me misbruiken en gebruiken…
Ja, zuster, u kan zeggen dat ik dankbaar moet zijn dat ik in België ben terechtgekomen. En ergens ben ik dat ook, maar soms ook niet! Het enige wat ik hoopte en verlangde was een beetje warmte en genegenheid van mijn ouders. Desondanks blijf ik voor hen respect en genegenheid opbrengen. Ook al zijn ze er niet meer! Ook al heeft mijn vader me niet meer gewild!
Neen, zuster, mijn leven is niet van een leien dakje gegaan zoals u het misschien had voorgesteld! … 
Lieve zuster, ik heb u het genoegen om te vertellen dat ik in februari 2012 naar India kom. Ik wil u ontmoeten. Ik wil dat u mij vertelt van hoe ik vroeger was als klein meisje in het weeshuis. Ik wil het van u horen hoe ik in het weeshuis ben terechtgekomen. U bent mijn enige houvast, de enige die kan vertellen, de enige die mij kan bevestigen dat ik ben wie ik ben of wie ik geworden ben. Vertel me over die tijd! Hopelijk herinnert u zich nog veel over mij, Pinki , Bindu en Manju, … Sharmy is nu moeder van een dochter. Ophenia, haar dochter is bijna 10 maanden. Manju is gelukkig getrouwd en is kinderverzorgster. Bindu heb ik nog niet teruggevonden.
Ik hoop, zuster, dat u enkele dagen vrij kan nemen zodat we wat tijd kunnen doorbrengen en praten met elkaar. Dit is voor mij echt belangrijk! Te kunnen praten met u! U te kunnen zien en hopelijk enkele vragen kan beantwoorden.

En dan ergens in november… Kreeg ik telefoon vanuit India… “Els, ik heb nieuws van de zuster…” Ik heb haar gebeld klonk een warme stem vanuit het verre India! “Jij bent geen wees! Els, of Pinki, jij bent tot je 2,5 jaar bij je ouders geweest. En de naam “Pinki” heb je van je ouders gekregen. “ … Dit waren 2 antwoorden waarop ik jarenlang op wachtte! …
Tja, ge kent da dan wel hé… Tranen, tranen, tranen en nog eens tranen!!! Het waren tranen van emoties, verdriet en toch geluk. Te weten dat ik mijn eerste twee jaar bij mijn ouders was!! Hartverwarmend voor mij om dit te weten… Zo belangrijk… Het was net of ik de warmte van mijn moeder voelde… De warmte die ik dacht kwijt te zijn… En dan nog te weten dat het mijn ouders zijn die mij de naam “Pinki” hebben gegeven… Nu vind ik het een mooie naam. Vroeger dacht ik dat het enkel maar een naam was die de zusters mij hadden gegeven. Nu is dat zo mooi, het klinkt mooier en mooier als je het uitspreekt. Nu aanvaard ik mijn naam en draag het mee voor altijd in mijn hart.

Ondertussen waren we al december… Het einde van 2011 kwam dichterbij… Toen kwam de dag dat ik naar India zou bellen… Of beter gezegd, we moesten de zuster laten weten wanneer we naar India zouden komen. In deze moderne maatschappij heeft India dus ook een telefoon! Het moest eens gebeuren! Ik kreeg een krop in mijn keel, het snoerde alle woorden die ik wou zeggen tegen de zuster! En plots hoorde ik haar stem, na 27 jaar lang! Mens, wat had ze een jonge stem… En zo vlot Engels… met haar Indisch accent natuurlijk. Ik begreep haar heel duidelijk. Mijn stem stokte en alle emoties kwamen los… Met vele vragen wou ik haar nu in één ruk bestormen. Ze was blij om mij te horen. Ze weet nog zoveel van mij! Haar warmte die ik altijd in gedachten had, voelde ik zodra ik  haar stem hoorde. Beiden kijken we uit naar het moment dat we elkaar nu echt zullen ontmoeten. Ze zal tijd maken en me rondleiden in het weeshuis waar ze nu werkt. Maar ze zal vooral tijd maken…en zo goed als mogelijk al mijn vragen beantwoorden. Ze wil me persoonlijk spreken…

Nu mijn reis dichter en dichterbij komt… ben ik wel angstig… Angstig om de waarheid te horen? Bang om nu eindelijk te zien of te weten wie ik ben? Maar ik weet dat ik zeer en hartelijk zal gesteund worden door mijn dierbare vriend, mijn coach Pia en alle geadopteerden die net zoals ik op zoek zijn naar hun IK-zijn.

Wish me luck in februari. En toeval of niet, ik vertrek op de dag dat mijn adoptiemoeder verjaart,namelijk op 19 februari. Een emotionele dag… maar ik neem haar mee…

Tijdens mijn reis zal ik af en toe nog een blogje schrijven en jullie laten meegenieten van mijn rootsreis.

Liefs en hartelijke dank aan alle aanwezigen op de benefiet die mij deze reis hebben gegund en dit voor mij hebben gerealiseerd.

Pinki (Els)


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits