Posts Tagged 'afstand doen'

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.

Advertenties

IK HEB NOG 1 VERLANGEN OVER: haar gewoon nog eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter.

Dat was de zin op het einde van een meer dan een uur durende telefoontje met Roos (niet de Roos die eerder in mijn blog getuigde, maar een Vlaamse afstandsmoeder met dezelfde naam).

En hier zit ik dan, voor mijn computer met de moeilijkste opdracht die ik als adoptiecoach heb gekregen, de moeilijkste keuze die ik in mijn adoptiecoach ‘carrière’ heb moeten maken.

Maar laten we even teruggaan in de tijd. Een aantal jaar geleden komt Roos bij me aankloppen met de vraag of ik voor haar contact wil leggen met haar dochter die ze in 1982 – onder zware druk en niet uit vrije wil – heeft moeten afstaan.

Ze is een kwetsbare maar ook sterke vrouw. Zonder dat we het over de details hebben merk ik dat het met haar gezondheid niet al te best is. Er worden alleen vage allusies op gemaakt.

Ik ga – zoals steeds- heel discreet te werk. Probeer beide belangen te dienen en er geen één te schaden. Ik leg contact via een brief met de dochter met de mededeling dat er ‘iemand ‘is die graag in contact zou komen met haar en dit heel discreet aan mij als sociaal werker ( ik vermeld het woord adoptie nergens voor het geval betrokkene nog niet weet dat ze geadopteerd is) , heeft gevraagd.

In het verleden is gebleken dat ‘men’ meteen weet wie het is en waarover het gaat.
Maar er komt geen reactie, ook niet op de aangetekende zending die ik op de naam van de dochter verstuur. Ik zie ‘on line’bij de Post dat de brief wordt opgehaald , maar geen reactie.

Als adoptiecoach weet ik al langer dan vandaag dat belangen in de adoptiedriehoek wel vaker botsen. Dan moet ik een professionele keuze maken binnen het deontologisch en ethisch professioneel kader.

“In het belang van het kind” (in het Engels dekt de vlag de lading beter vind ik: ‘In the best interest of the child”)- dat staat voorop in alle verdragen , zo ook in het Haags Adoptieverdrag.Dit is dan ook mijn kader, in dit geval ook mijn grens.

Als de dochter van Roos, om wat voor redenen dan ook, geen contact wilt/kan opnemen; dan stopt het wat dat betreft ook voor mij daar.
Ik probeer de afstandsmoeder zo goed mogelijk te ondersteunen in dit – zoveelste- verlies, maar het is niet anders.
De geadopteerden staan wat dat betreft bij mij altijd aan het stuur: zij bepalen of en wanneer er contact is met hun biologische ouders. Geen gemakkelijke keuze geen simpele ook.. maar wel een duidelijke waar ik nog steeds achter sta.

Maar dan, donderdag 17 februari 2011 is er dat telefoontje van Roos.

“Het gaat – weer – niet goed met mijn gezondheid.” Als ik het goed begrijp is er binnenkort een operatie die zowel levensbedreigend als levensreddend kan zijn. Gisteren heeft ze de boodschap gekregen en belt me op met een aantal duidelijke vragen.

Ze wil haar dochter laten weten wat ze nog steeds voor haar voelt en zoveel meer, voor het te laat is en misschien… heel misschien als het te laat is, dat ze het ooit te weten komt. “Hoe kan dat Pia?” Slik.

Ten tweede wil ze de adoptieouders bedanken voor de zorg die ze haar dochter, hun dochter hebben gegeven… dat ze het verdienen om het geluk van een kind – haar kind – te hebben. Slik.

Ten derde, en dit keer zijn de tranen er wel, daar waar ze aanvankelijk ingeslikt werden aan de andere kant van de lijn, “Kan jij een boodschap doorspelen aan al wie adoptiekinderen heeft, dat ze tenminste niet voor niets al dat verdriet heeft gehad, dat ze nog 1 iets heeft kunnen doen met haar grote verdriet. Pia aub, als er 1 iemand is die mijn boodschap ter harte neemt, dan is dit alles misschien niet voor niets geweest!”

Ik , de stilte voorbij, krabbel van alles op een papiertje naast de telefoon, gewoon om me te kunnen blijven concentreren en na te denken. Het lukt me amper.
Waar ben ik in godsnaam mee bezig vraagt een adoptiecoach zich af, hoe kan ik  kiezen tussen al die belangen. Dat haar dochter haar biologische mama niet wilt/kan ziet, daar heb ik respect en begrip voor. Zeker

Dat Roos, nu meer dan ooit, nog iets wilt doen met het grote verdriet en verlangen naar haar kind, natuurlijk dat ik dat – ook als moeder van 2 – heel goed begrijp.
Dat de adoptieouders misschien heel bang zijn om hun dochter te verliezen aan die andere mama en daardoor de loyaliteiten zo nauw ‘aanhalen’ (in deze moet ik me inhouden om niet boos te worden, maar ik blijf zo professioneel mogelijk) dat de dochter niet kan ingaan op de vraag van Roos, daar moet ik ook begrip voor hebben.

ALS BELANGEN IN ADOPTIE BOTSEN: dan wordt het moeilijk kiezen, of toch niet?

Op dit moment weet ik het niet. Maar ik vraag haar om een stukje op mijn blog te zetten, ze kan het zo goed formuleren dat ik denk dat dit een goed antwoord is op haar derde vraag.

Ze vraagt me het voor haar te doen, “Doe het maar Pia, je kunt ook opschrijven wat ik je gezegd heb.”

Maar Roos…” probeer ik nog. Stilte, “ik heb nog zoveel te doen” is haar antwoord.

Ik bezwijk en zit nu hier – voor mijn computer- met de onmogelijke opdracht haar worden in een tekst te gieten. Ik probeer.

“Pia, is er niet iets waar we zoiets aan de kaak kunnen stellen”- “Wat aan de kaak stellen?”- “Wel, dat de adoptieouders geen angst moeten hebben om hun kinderen te verliezen aan de moeders, dat ze niet in angst moeten leven integendeel. Wij hebben onze kinderen afgestaan omdat ze precies RUST zouden vinden. Iets wat geen enkele moeder zomaar doet. Kinderen moeten rust krijgen en dat kan niet als de adoptieouders er zelf geen hebben omdat ze angst voelen bij de gedachte aan de biologische moeder.
Weet je Pia, ik was al moeder van mijn zoon toen ik mijn dochter moest afgeven, niet uit vrije wil, dat weet je , maar toch is er een immens verschil tussen de – trouwens zeer goeie en intense- band die ik met zijn zoon heb, en deze met mijn dochter.

Het afgestane kind zit voor altijd onder je vel. Het is zo intens moeilijk om daarmee te leven omdat het onmogelijk is om daar afstand van te doen. Wij hebben geen gemeenschappelijke ervaringen met ons kind, we hebben ahw ons kind niet gekend er geen leven mee gehad. Dat kruipt onder je vel en gaat nooit meer weg.

Ik wil me er gerust bij neerleggen dat ik geen rechten heb, nooit gehad trouwens. Maar ik heb wel 1 plicht als afstandsmoeder: aanvaarden dat ik afstand heb moeten doen van mijn dochter en daar een plekje voor zoeken.

Maar als jij Pia aan de adoptieouders zou kunnen doorgeven dat ze niet bang moeten zijn van ons, dat zij net zo goed recht hebben op het geluk van een kind te hebben als wij, dat wij de kinderen nietgaan afpakken… dan zou er toch veel leed bespaard blijven.”

Ik beloof dat ik dat ga proberen te doen, dat we dat in de voorbereiding op adoptie al jaren doen, maar helaas te laat voor de ouders van haar kind.

‘Gaat het een beetje Roos? Heb je iemand om je te steunen?”

“Ja, ik heb het overleefd omdat ik heel mijn leven met een warm gevoel aan mijn dochter heb gedacht, gevoeld en haar in mijn hart gehouden met een onvoorwaardelijke liefde’

Roos, dat is nu net waarom ik het zooo spijtig vind dat zij dit niet van je kan horen, alle geadopteerden verlangen naar die woorden, maar als ze niet kan/wilt… dan.. wel ja, dan houdt het hier voorlopig op”

“Pia, denk je dat ze ooit nog wel met mij, jouw contact opneemt?”

Stilte

‘Ik weet het helaas niet, ik zou er graag ja op zeggen, dat weet je, een glazen bol heb ik niet”

Tot slot komt er nog dit’

“Hou nog 1 verlangen over: ik zou haar graag eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter”

Ja, de adoptiecoach is onder de indruk, verward. Ik ga er maandag heen, naar het mooie Brugge en ga met Roos een tas koffie drinken.
( word misschien vervolgd)

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits