Posts Tagged 'afgestaan zijn'

Mama, ik zou nog zo graag eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!

Een panelavond voor kandidaat-adoptieouders: een geadopteerde geflankeerd door een afstandsmoeder en een adoptievader. Elk van hen hun bijzonder verhaal! Zij neemt het woord als laatste van drie. Ze doet dit vaker, maar dit keer is bijzonder, moeilijker. Ze heeft het opgeschreven, leest voor. Als ze van start gaat is het muisstil, als ze stopt zo mogelijk nog stiller. Ik vraag of ik de tekst mag hebben voor jullie geadopteerden. Ja, zonder aarzelen. We houden het anoniem.

Na 34 jaren in het leven maak ik het testament op van mijn jeugd….in navolging van het liedje van Boudewijn De Groot.
Ik heb dit al zo vaak gedaan en het blijft altijd moeilijk om op te starten.Ik weet ook niet goed met wat ik moet beginnen. Je hebt de zaken die jullie als kandidaat-adoptieouders graag willen horen, je hebt de zaken die jullie weten en liever niet meer willen horen. Je  hebt de dingen die ik al duizend maal heb verteld en liever niet meer vertel. Je hebt ook de woorden die op mijn hart liggen, de woorden die uit mijn ziel komen en zorgen dat ik ben wie ik ben.
Maar dit is het nu net… wie BEN ik?

Ik ben …, geboren in India, grootgebracht in …
Ik ben opgegroeid in een gezin met mama, papa en een grote broer en zus. Kan niet idealer zijn zul je denken. Na mij hebben mijn ouders ook nog 3 pleegkinderen in huis genomen. Een groot gezin. Punt.

Ik kan je vanalles vertellen over hoe mijn jeugd gelopen is, alle heerlijke dingen en alle foute, pijnlijke zaken. Maar ik wil mijn verhaal echter beperken tot hoe mijn adoptie een invloed heeft gehad in wie ik nu ben als persoon.
Het is mijn perceptie en dan ook enkel de mijne.. dus liever wil ik niet meer horen achteraf dat ik een ondankbaar wicht ben.

Ik was een blije vrolijke meid, altijd al geweest en ik voel dat het een stuk van mijn karakter is. Want hoe diep ik ook gezeten heb, ik heb altijd wel positief kunnen zijn en mij kunnen focussen op de toekomst. Al wist ik heel vaak niet wat de toekomst zou brengen.
Ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst  de vraag stelde aan mijn ouders waarom ze me geadopteerd hadden, maar ik weet dat er al lang iets aan het broeden was.Ik weet dat ik vaak dingen opzocht of terloops iets vroeg aan mijn ouders of andere mensen. Ik weet dat ik altijd zei dat olifanten mijn lievelingsdieren waren, terwijl ik diep in mijn hart alleen maar ooit eens een pandabeer wilde ontmoeten. De mensen om mij heen interpreteerden het op hun manier. Ze vonden mij een ferme meid, die zich snel aangepast had, zich meester gemaakt had van de taal en de gewoontes en die een gezonde interesse had voor haar afkomst.
Maar er was eigenlijk nooit iemand die de kernvragen stelde: wat wil je weten?Ben je benieuwd naar je papa en mama? Wil je weten waarom ze je hebben afgestaan? Ect…. En dat heb ik als een groot gemis ervaren. Onduidelijkheid ook: enerzijds droegen ze mij op handen, anderzijds had ik het gevoel dat ik niet de juiste antwoorden op mijn vragen kreeg.
Maar hoe zeg je het in godsnaam aan 2 mensen die hemel en aarde hebben bewogen om mij hier te krijgen, hoe kan je dat op een manier verwoorden dat ze niet het gevoel hebben om afgewezen te worden? Hoe doe je dat als kind van 6-7-8-9 jaar? HOE?HOE?HOE???

Toen ik een tiener was is er veel gebeurd: liegen, stelen, weglopen… en ze namen een drastische beslissing.. de mensen waartegen ik niet durfde te zeggen hoe bang ik was dat ze me in de steek zouden laten. En dat deden ze: ze lieten me in de steek. Meer wil ik hierover niet kwijt.

En dan, opeens, zonder dat iemand het had gezien, was ik een jongvolwassen vrouw.. klaar om de wereld te veroveren, maar ik wist niet met wat.
Dus ging ik studeren in Gent, reisde ik wat rond, vond vertier met vriendinnen, leerde de liefde kennen het ging ook voor de eerste keer terug naar daar waar ik geboren ben. En het was een bitterzoete ervaring. Je hebt heel sterk het gevoel dat je thuis bent, dat je terug grond onder je voeten hebt…je beleeft het met elke vezel in je lichaam. Maar eens terug in België heb je het gevoel: waar is mijn hart? Waar is mijn ziel? Waar hoor ik thuis? Wat IS thuis?
Ik weet niet of ik er goed aan gedaan heb, maar spijt wil ik niet hebben over wat geweest is. Twee jaar later ben ik nog eens terug geweest: om mijn land te leren kennen, om mezelf de toestemming te geven om trots te zijn op mijn afkomst! En ja, dat was ik.. ben ik… soms. Alles is zo.. gekleurd.. tja, dat moet het juiste woord zijn.

Nu ben ik volwassen, getrouwd, mama van 2 heerlijke kinderen. Ik heb een tof leven, leuke man, een job die ervoor zorgt dat ik andere zaken kan doen, een nieuw huis in het vooruitzicht, luxe, geluk,liefde, geen tegenslagen, enz.
Maar dan zeg ik tegen mijn man dat ik op therapie moet. Ik voel dat het nu moet en ja, het komt ongelukkig uit ! Maar het moet nu, ik ben er klaar voor!
Ondertussen ben ik een tijdje bezig en het frustrerende is dat alles waar ik mee in mijn hoofd zit herleid wordt naar het feit dat ik geadopteerd ben.. what the f**ck!
Ik ben zo bang mensen teleur te stellen, ik wil boven alles geliefd zijn, ik ben bang om in de steek gelaten te worden,  ik kan niet genieten van een gewone  knuffel, ik voel me zo intens verdrietig en durf het bijna niet te zeggen aan hen die me dierbaar zijn, ik voel me alleen in gezelschap, ik kom zo stoer over maar ben soms echt een bang vogeltje.
IK WEET EVEN NIET WIE IK BEN, maar kan wel zeggen dat ik het graag zou willen weten!

Om jullie het even uit te leggen:
Mijn man is in het buitenland voor zijn werk. ’s Morgens komt mijn dochter, veel te vroeg, op mijn bed springen. Spraakwaterval en vrolijke meid als ze is zegt ze “mama, ik heb vannacht gedroomd over jouw buik.” Ik zeg “Alle jong, er zijn toch leukere dingen om van te dromen”. “Neen,neen” zegt ze” ik droomde dat ik graag nog eens in je buik zou zitten”. Ik zeg “je wilt gewoon nog eens in mama’s buik zitten'” ” Ja, ja, dat bedoel ik,” zegt ze”en hoe staat een baby daar recht in?” Ik zeg haar dat het zeer uitzonderlijk is, eigenlijk niet mogelijk is dat een baby recht kan staan in een buik. Ja, dat begreep ze wel. En dan zegt ze “maar mama, ik zou toch graag nog eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!”

Ik neem haar vast, een traan glijdt zacht over mijn gezicht en het enige wat ik kan denken is: ik wou dat ik dat ook nog eens kon doen…

Ik mis de wortel die zo essentieel is om een stabiele, intens gelukkige persoon te worden. Ik mis het gevoel van gewenst te zijn, ook al zijn er heel veel mensen die mij oprecht graag zien.  Ik wil het horen van zij die mij op de wereld gezet heeft: waarom kon ze niet anders? Ook al kan ik dat allemaal rationeel begrijpen, ik mis de basale lichamelijkheid die zo belangrijk is om te groeien in relaties. Ik mis heel veel. Zaken die mijn ouders op hun manier wilden geven, invullen… maar voor mij niet toereikend waren omdat het zich op een ander niveau afspeelde dan hetgeen ik wilde, voelde en dacht.
Het is zo verdomd moeilijk om het als adoptiekind te verwoorden,te laten blijken… maar ik deed het wel op mijn manier.. als kind , als tiener, als jongvolwassen, als volwassene.. als mama.

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits