Posts Tagged 'adoptieouders'

Mijn mama in India zou zo trots zijn op ons!

Dat stond in een smsbericht van een geadopteerde nav van de geboorte van haar derde kindje. Een dubbel gevoel, natuurlijk dat. Moeder worden en twee moeders hebben, en bovendien diegene die je op de wereld heeft gezet zelfs niet kennen.
Maar ook op dat laatste werd ik ooit aangesproken.

Toen ik jaren geleden een gesprek had met een slimme jongedame van 7, geadopteerd, en bij wijlen erg verward over het feit dat ze afgestaan was . Ze is afgestaan door een mama hier in België.
“Dit zijn toch niet arm Pia? Waarom moest ze me dan niet hebben?” .
En dan probeer je samen met haar ouders uit te leggen dat het niet gaat over ‘niet willen’ maar ‘niet kunnen’. En ergens in het gesprek zeg ik :
‘Dat moet raar zijn als je die mama niet kent, toch?’ . Ze kijkt me met grote ogen aan, kwaad en ze zegt:
’ik ken ze wel he Pia, ik heb ze alleen nog nooit gezien’.
Daar moet een volwassen mens ook eens over nadenken, zo slim is dat.

Twee moeders hebben en dan ook moeder worden. Denken alle geadopteerde dan aan hun geboortemoeder? Zijn ze dan kwaad? Worden ze door de geboorte van hun eigen kind getriggerd in hun rouw? Of net niet en komt er dan rust , meer begrip?
Ik zou het niet weten, er zal wel ergens onderzoek gebeurd zijn rond dat thema. Maar los daarvan zie ik wel dat het een life event is die veel emoties losmaakt.
Intense gevoelens die we als kersverse ouder (en grootouder)allemaal in een ‘pakket’ bij de geboorte van ons (klein) kind krijgen. Geadopteerden (en hun adoptieouders) krijgen daar nog een bonus bij, vaak toch.

Een adoptiemoeder vertelde me ooit dat ze trots als een gieter binnenstapte in de kamer van haar net bevallen dochter. Ze had een bos rode rozen mee. En dat was blijkbaar verkeerd. De kleur, de soort bloemen en nog zoveel meer. De volle laag kreeg ze. En de adoptiemama begreep het, het was op dat moment TE dubbel voor haar dochter. Ze nam het haar niet kwalijk, ging niet in de  strijd en voelde zich niet gekwetst.
Maar ze was er wel verdrietig om, omdat haar dochter het nu even moeilijk had met het moederschap en twee moeders, waarvan ze er eentje niet kende.
Het kwam goed, zeker weten. Maar iedereen moest even emotioneel een veilige plek zoeken.

Dat is ook wat een verjaardag kan losmaken: verwarring. Ik wenste onlangs een geadopteerde gelukkige verjaardag. Ze is dit jaar naar haar geboorteland getrokken om haar biologische moeder te ontmoeten. Een paar maanden later is ze jarig. Ik wens haar een gelukkige verjaardag via de mail en schrijf dat ik hoop dat het niet te verwarrend is voor haar vandaag. Ze mailt terug:
” jij bent de enige die dat nu aanvoelt, de rest denkt dat ik alleen maar in feeststemming ben.”

Een verjaardag: ook dubbel dus, soms toch, voor geadopteerde en hun adoptieouders.
Ze vieren een geboorte, maar niemand weet hoe het was, vaak ook niet wie de moeder was en waar ze nu is.
Veel adoptiegezinnen vieren een aankomstdag, als extra feest. Dan kwam het kind in hun leven. Ook dat was een heel bijzondere en blije dag.
Zo werkt het vaak wel. Aandacht voor alle gevoelens en alle ‘feest’dagen.

En van feesten gesproken: ik wens jullie allen een heel prettig feest, vandaag op Kerstdag en later als we het einde van het oude en de start van het nieuwe jaar vieren!

Tot volgend jaar !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar. Verder lezen ‘Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.’

Mama, heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?

Hij is nog maar 8 en toch kan hij zo goed verwoorden wat hem dwars zit.  In die zin zit zowel zijn grote verdriet als zijn, af en toe oplaaiende, worsteling met zijn adoptie.
Een jaar geleden zat hij, op vraag van mama en papa, voor mij op de grond in het salonnetje.
Op een stoel zitten is voor Bimal (ik zal hem hier zo noemen , Bimal staat in India voor puur) niet altijd zo gemakkelijk. Op de grond heeft hij blijkbaar meer ‘voeling’; uiteraard is dat geen probleem. Hij zit me daar aan te kijken met zijn grote donkerbruine grote ogen , hij kijkt me voluit aan.Hoe zou het met zijn mama en papa in India zijn? En hoe kan hij daar met zijn mama en papa hier over praten? Dat was waar we het over hadden hij en ik. En we vonden de woorden, want hij kon thuis wel verdergaan met wat we samen begonnen waren. Dat was alvast wat mama me later mailde.

Maar toch bleef hij worstelen.
En dan kwam die ene zin: ‘mama heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?’

Nu weten mama en papa dat ze misschien iemand moeten zoeken om heel intens met Bimal aan de slag te gaan. Dit om te werken aan rust, veiligheid en heling. Zo klein als hij is, zo intens kan hij zijn gevoelens uiten. Het gaat niet zo goed met hem, dat is wat hij op meer dan 1 manier duidelijk maakt.
Natuurlijk kan ik hen helpen zoeken naar een therapeut die adoptiealert is, zoals dat heden ten dage heet. In het nieuwe Steunpunt Adoptie waar ik nu werk is er zelfs een adoptie sociale kaart waarin gericht kan gezocht worden.
Maar mama denkt dat het niet eenvoudig gaat zijn hem te overtuigen weer eens naar een andere plek te gaan om zich toe te vertrouwen. Dus vraagt ze of ik samen met haar, Bimal kan overtuigen om iemand anders te vertrouwen en daar heel regelmatig heen gaan, want snel zal dit niet werken.

Hij heeft geslapen in de auto, hij wrijft zijn ogen  uit als hij voor mij staat. Raar is dat , vroeger zat jij  in Kortrijk en nu in Gent. Hij herkent meteen hetzelfde salon en er ligt ook een tapijt.
Hij kijkt me weer voluit aan en volgt het gesprek zeer alert. Hij stelt me zeer slimme vragen en gaat niet over 1 nacht ijs voor hij voluit ja zegt op het aanbod van mama en ik.
Wat ik ook zie is dat hij het hele gesprek aan de voeten van zijn mama kronkelt als een poesje dat aandacht zoekt. Hij klimt als het ware langs haar benen omhoog tot hij zich op haar buik nestelt en met een liefdevolle oogopslag in haar ogen kijkt. Mama kent dat duidelijk en koestert haar kleine jongen op alle manieren, met haar stem en met haar lichaam. Dat voelt veilig, duidelijk.

Ik vraag hem of we het ook even kunnen hebben over die zin die zijn mama mij heeft vertelt, dat hij graag normaal zou zijn? Ja zegt hij . Ik vraag hoe dat voelt, hij antwoordt meteen: ik ben bang.
Weet hij ook waarom of waarvoor?
‘Niet echt , maar ik ben ook vaak verdrietig!’
Mama zegt:’ ja dat weten we.’
En in een beweging zegt hij ook: ‘ de kinderen pesten me op school’.
‘Wat doen ze dan? ‘
‘Ze zeggen dat ik een sjokoladen peetie ben.’
‘Wat zeg jij dan?’
‘Niets ik loop weg, ze zijn ouder en groter.’

Hoe slim kan een kind van 8 zijn? Hoe goed kan een kind van 8 weergeven wat er omgaat in zijn hoofd?

Maar dan blijft zijn dringende vraag, dat hij zou willen normaal zijn, hangen.
Mama vertelde me dat ze als eerste reactie op deze zin is beginnen inpraten op hem om aan te geven dat hij wel normaal is.Waarom hij wel dacht dat hij dat niet was en ze gaf hem 1000 en 1 argumenten om hem te overtuigen dat hij voor hen het grootste geschenk ooit is en zeker niet abnormaal is.
Natuurlijk, elke ouder zou hetzelfde doen denk ik. We proberen het intense verdriet van ons kind weg te nemen.

Maar hij heeft natuurlijk ook wel gelijk: hij voelt zich niet normaal omdat de anderen zo verschillen van hem.
De andere kinderen, zo voelt hij aan, zijn wel normaal .
Zij zijn niet zo donderbruin als hij. Zij komen uit de buik van hun mama en lijken op mama  en /of papa. Die “normale” kinderen hebben geen mama en papa in India die ze niet kennen en zijn dus ook niet soms erg verdrietig daarom. Die ‘normale’ kinderen, zij worden niet gepest omwille van hun huidskleur en zij moeten , alweer volgens zijn perceptie, niet van de een hulpverlener naar de andere om zich beter in hun vel te voelen.
Die andere kinderen krijgen een broer en/of een zus die ook uit de buik van hun mama komt en (een beetje) op hen gelijkt. Hij is zijn broer , al een kleuter, mee gaan ophalen in zijn land. Maar die broer is ook een beetje niet zijn broer, want die heeft ook weer een andere papa en mama in India.

Allemaal zo ingewikkeld als je op je 8ste al beschikt over een goed ontwikkeld ‘‘verstand’ dat jou alle knooppunten in je leventje toont en je verwart. Maar je bent nog wel te jong om dat alleen te ontwarren , te plaatsen en te verwerken.
Is Bimal abnormaal dan? Wij vinden met zijn allen van niet, proberen hem te overtuigen dat hij vooral een bonus heeft in het leven. Maar wat hij daar zelf over vindt, die weg moet hij wel eerst zelf afwandelen. Hopelijk komt hij ook op die bonus uit.

Soms moet hij  een tussenstop maken bij mensen die hem kunnen helpen overtuigen dat “anders zijn”  iets anders is dan “niet normaal” zijn.
Maar hoe moeilijk is dat niet om te geloven als je nog maar 8 bent.
Bimal is sterk, heeft een warm nest en komt er zeker!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?

Een moeder stond onder zware druk haar dochter af, meer dan 30 jaar geleden. Ze vraagt de hulp van de adoptiecoach om deze dochter te zoeken en een ontmoeting voor te bereiden.De moeder is ernstig ziek en vreest voor haar leven.
De dochter geeft aan geen contact te willen.
Je zou kunnen zeggen dat ze liever niet gevonden werd en haar privacy wilt.
De zoeker, in dit geval de geboortemoeder, blijft met lege handen achter. Ze is er het hart van in en probeert me te overtuigen en nog eens aan te dringen bij de dochter en te zeggen dat ze niet lang meer te leven heeft.
Ik pas, de dochter , de geadopteerde, heeft mijn gegevens en mag haar tempo volgen, hoe jammer ik dit ook voor de moeder vind. Verder lezen ‘Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?’

Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.

Ik weet – uit de vele reacties van lezers van deze blog- dat mensen soms met de krop in de keel de verhalen hier lezen. Ik weet ook dat dit niet is omwille van de literaire kwaliteiten van deze blog (om van een understatement te spreken) , maar omwille van de verhalen die ik jullie mag vertellen.
Deze krop zat dus in mijn keel, nadat een kleine ‘grote’ jongen van 9, mij gisteren zei:
‘ik denk dat mijn mama mij naar een weeshuis bracht omdat ze me niet graag zag’

Hij vertelde het, het was geen vraag. Het werd mij als het ware meegedeeld nadat hij amper 10 minuten in het salon van de coach zat. Ik , wildvreemde, kreeg meteen hetgeen het diepst van binnen in zijn hart zit.
Ik ben hem daar zo dankbaar voor, ook omdat ik en zoveel mensen van hem kunnen leren, ook zijn adoptieouders zie ik als ze terug komen.
Ik vraag hem na afloop of ik dat mag delen met andere kinderen en adoptieouders, want dat hij zoveel mooie dingen heeft gezegd en gedaan.
Hij aarzelt niet, kijkt me open aan en knikt heftig.
Dus, als u dit stukje blog leest , dan kreeg ik een JA woord om dit te publiceren. Natuurlijk moeten hij en zijn adoptieouders dit eerst lezen en pas dan kan zijn jawoord ook resulteren in deze impressie van deze bijzondere ontmoeting met dit prachtig kind.
Ik hou dit, naar goeie gewoonte, niet identificeerbaar. Vandaar dat het herkomstland, noch zijn naam , worden vermeld.

Verder lezen ‘Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.’

‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Het is niet meer tegen te houden, ook al is niet iedereen er gelukkig mee: meer en meer adopties hebben een openheid die 20 -30 jaar geleden niet denkbaar was.
Als adoptiecoach zoek ik , samen met vele van mijn collega’s, naar nieuwe wegenkaarten om in dat verhaal van openheid te helpen wegwijs geraken.

‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke biologische moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Verder lezen ‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”’

En dan zie ik plots mijn moeder op Skype en ze zwaait naar me! Dat doet toch raar hoor.

Wie de blog volgt heeft hem al leren kennen, zijn naam is Angelo en hij was op zoek naar zijn moeder en zus in een Zuid-Amerikaans land. Aangezien de zuster die betrokken was bij de adoptie, nog in zijn geboorteland woont, heeft ze heel snel zijn familie gevonden. Een grote familie , ze waren allemaal op de hoogte van zijn bestaan en ze zijn heel blij dat hij ze gezocht en gevonden heeft.
Maar 2012 zou 2012 niet zijn mocht facebook, internet en Skype geen rol zouden spelen.

Verder lezen ‘En dan zie ik plots mijn moeder op Skype en ze zwaait naar me! Dat doet toch raar hoor.’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits