Posts Tagged 'adoptiekinderen'

Schaduw adoptiekinderen

schaduwkind

Het heeft een tijdje geduurd voor ik ze leerde kennen. Het zijn immers kinderen die niet (meer) zichtbaar zijn.
De adoptiekinderen die ooit zijn voorgesteld aan adoptieouders, waarvan ze ooit en foto kregen , die ze soms zelfs een tijdje bij zich hadden en dan toch niet in hun gezin opgroeiden.
Het is een verlies verpakt in een taboeomhulsel, dat merk ik telkens weer.

‘Ik heb er niet kunnen , durven over schrijven in mijn adoptiedagboek’
‘Ik heb stiekem nog een foto bewaard’
‘Er hangt nog een foto van ons, het, kind in ons huis’
‘Mijn zus die meter, zou worden, had al een kopie van de foto gekregen en heeft die niet (kunnen)teruggegeven’
‘We kwamen aan in het tehuis en merkten dat ons, het, kind, veel ernstiger gehandicapt was dan wij hadden ingeschat. We hebben drie dagen geweend en zijn zonder dat kind naar huis gekomen, maar het schuldgevoel gaat maar niet weg.’
‘Men vroeg ons om de verkeerde foto’s terug te sturen , ze zouden de juiste foto’s doormailen. Ik ben gecrasht , maar durf er niet over praten.’

De schaduw adoptiekinderen.
In veel gezinnen heeft dit kind nog steeds een plekje. Maar hoe kan je dat verlies nu verwerken als het er niet mag zijn? Als je het moet wegstoppen.

Verder lezen ‘Schaduw adoptiekinderen’

Advertenties

AAN DE HAAL MET JE (ADOPTIE)VERHAAL!

Het overkomt iedereen, ook de besten onder ons. Iemand toont , vertelt zijn of haar verdriet of verhaal en wij gaan aan de haal met het verhaal.Voorbeeld?

“Hoe is het?”
(als iemand al eerlijk durft zijn in onze pijnvermijdende samenleving)

“Niet zo goed, mijn vader is een paar weken geleden overleden”

“oei, mijn deelneming, hoe oud was hij ?”

“86 jaar”

“ een schone leeftijd, ik zou ervoor tekenen. hij heeft een mooi leven gehad. Mijn vader was er maar 65!”
En weg is je verhaal, ze gaan ermee aan de haal.

Lut Celie schreef er ooit een mooi cursiefje over in De Morgen, hier een klein stukje ervan:
“Het is mijn verhaal, blijf eraf! Dit fenomeen uitleggen of benoemen is een beetje delicaat. Iedereen bezondigt er zich in zeker mate aan, maar het is de overdrijving die je horendol kan maken. Mocht je er echt beginnen op te letten, zoals ik de voorbije weken deed, dan zou je op den duur sterretjes zien. Zo veelvuldig komt het voor, zo verstikkend is het: het afpakken van iemands verhaal. Dat gaat als volgt. Je vertelt iets en meteen duwt je gesprekspartner zijn of haar verhaal onder je neus, soms nog voor je uitgepraat bent en zeker vooraleer je begrip hebt gekregen. Meteen wordt je in de energie van de ander geduwd, weggepraat door iemand die de draad van het verhaal overneemt, er zijn of haar bevindingen handig tussenschuift, en er zijn eigen zaak dus ook probleem van maakt. Niet noodzakelijk slecht bedoeld, het is een onbewust proces. Maar het schaadt de persoon die iets mee te delen heeft’

Waarschijnlijk herken jij jezelf in beide kanten van het verhaal: of men gaat ermee lopen, met je verhaal, of jij gaat lopen met iemand anders zijn verhaal! Juist.
Ik probeer hier altijd even op de stoel van geadopteerden te zitten,  dat zouden jullie al moeten doorhebben?

Sonny vertelt in een workshop dat hij zich in Nederland niet thuis voelt en zo snel mogelijk terug wil naar zijn thuis- Indonesië (zie vorige bijdrage in deze blog) . Een deelnemer aan de workshop zegt ‘Maar hij zal daar misschien ook niet thuishoren? En terugkomen! ’. Iemand anders geeft de reactie ‘ik had het ook niet gemakkelijk met mijn biologische ouders en heb het daar jaren lastig mee gehad’

Zie je, het gebeurt ook hier! Ook goed bedoeld, inderdaad, maar ik zou het niet neerschrijven als ik niet wist dat vele geadopteerden is een soort ‘vacuüm’ terugtrekken met hun verhaal omdat zoveel mensen aan de haal gaan met hun adoptieverhaal en zich dan maar niet meer toevertrouwen, jammer!

 

 

 

‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’
‘niet echt, ik heb het er moeilijk mee bij momenten’
Reactiemogelijkheden :

-‘is dat waar? Je hebt hier toch meer kansen dan daar, ik had niet zo’n toffe ouders als jij nu hebt hoor’

– ‘als je daar was gebleven was je misschien dood en dat is toch erger?’

– als je daar was gebleven leefde je in een instelling of op straat’

– ‘biologische kinderen hebben het ook soms moeilijk hoor, het heeft niets met adoptie te maken denk ik toch’

-‘ wij hebben het nochtans goed bedoeld hoor?’ (reactie van de adoptieouders zelf)

-‘ vind je het erg dat je er anders uitziet? Dat is raar je bent zo mooi bruin, wij moeten daarvoor onder de zonnebank’

Enz.

Misschien moeten we allemaal wel even wachten met reageren als iemand ons zijn of haar probleem, verdriet toevertrouwt en niet aan de haal gaan met het – al dan niet adoptie- verhaal.

 

 

 

De adoptiecoach

Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.

Het is een vraag die vaak gesteld wordt aan geadopteerden: heb je ‘iets’ mee van je adoptieouders? Het debat ‘nature- nurture’ of zijn we vooral het product van onze genetica of opvoeding. Daarover zijn bibliotheken vol geschreven. Ik ga me hier uiteraard niet aan wagen. Maar in adoptie komt het debat vaak te pas en te onpas opduiken.Na een panelavond bij TRIOBLA waarop steeds  de 3 betrokkenen in adoptie getuigen, kregen we van een alerte kandidaat adoptieouder nog een vraag op de mail.Of zij alle drie iets herkenden in de ander: de afstandsmoeder M-H in haar, bij de geboorte afgestane, dochter E.? De adoptievader J; in zijn 2 dochters? En de geadopteerde M. in haar adoptieouders.

Ze stuurden  alle drie een boeiend antwoord. Lees je even mee?

M-H:
Zij willen graag weten of ik dingen terugvind bij E. Begrijp ik de vraag goed of ik dingen van mezelf terugvind in haar ? Het antwoord hierop is heel erg ja … We praten alletwee heel snel  ; )Een ander voorbeeld is dat ze al van vòòr wij elkaar kennen heel veel zin heeft om te reizen, de wereld te verkennen, andere culturen, … Ik ben op haar leeftijd de wereld beginnen afreizen…Ik denk dat wat we het meest gemeenschappelijk hebben is hoe we de wereld bekijken, de omgang met mensen.

J.:
Interessante vraag (waarbij ik meteen naar verduidelijking zou vragen : waarom stelt iemand die vraag, vanuit welke interesse?). We kennen de biologische familie niet goed genoeg om naar hen te verwijzen i.v.m. karaktertrekken…    Ja, samenleven in een gezin, met z’n vieren (huisdieren nu niet inbegrepen) betekent veel interactie en dus veel beïnvloeding. Bekend is dat een persoonlijkheid een mix is van veel elementen – van genetisch elementen, aangeboren karaktertrekken, van gedragingen die men overneemt… En volgens mijn vrouw en ik zijn er veel houdingen en gedragingen die kinderen overnemen (of uit loyauteit helemaal anders doen). Dochter E. verwijst graag naar haar papa als men opmerkt dat ze veel babbelt… En H. heeft de humor van de familie DC. En E. is als opvoedster zeer zorgend voor de groep (mensen met een zware fysieke en mentale beperking)- haar adoptiemoeder is verpleegster… En H. houdt, zoals haar adoptiemoeder van een fijn en verzorgde gedekte tafel…  En kinderen oefenen zelf ook invloed uit – we zien dat we hier in huis ook bepaalde uitdrukkingen overnemen waarmee zij thuis komen (halen ze uit contacten met derden). Zoals : ‘dat laatste wat je zegt, is super’… Een kleine en beknopte aanzet tot een antwoord…  

M.:
Ik kreeg uw vraag van Pia. Graag maak ik er even de tijd voor om te antwoorden. Als ik enkel naar mijn uiterlijk kijk en naar dat van mijn ouders, is er niets gemeenschappelijk dus daar ben ik vlug over uitgepraat. Qua karaktertrekken ligt dit heel anders. Ik was 2,5jaar, dus dat is relatief jong. Toen ik hier aankwam sprak ik hoogstens wat engels en wat gebarentaal. Het enige wat ik heb ‘meegenomen’ van India is dat ik niet houd van affectie en het daar nog steeds heel moeilijk mee heb. Ik denk dat dit te wijten is aan mijn tijd in het weeshuis. De eerste jaren zijn cruciaal. Zoiets zal ik heel mijn leven meedragen.
Ik heb hier de waarden en normen meegekregen die mijn ouders belangrijk achten. Ik ben vrij streng opgevoed. Zeker over beleefdheid en manieren was het soms in het extreme. Dat vond ik toen erg, nu niet. Nu ben ik daar blij om want ik hecht daar zelf heel erg veel belang aan. Ook naar mijn leerlingen toe. Elementaire beleefdheid en manieren zijn basisbegrippen waar jongeren de dag van vandaag veel te weinig aandacht aan schenken. In dat opzicht lijk ik zeer sterk op mijn ouders. De zaken die zij mij hebben geleerd hanteer ik de dag van vandaag nog. Je ouders leren je zaken waarvan je weet dat het goed is voor een kind. Daar ga ik vanuit. Uiteraard zijn er discussies maar over mijn opvoeding kan ik weinig slecht zeggen. Nu toch, vroeger als puber vond ik die zaken allesbehalve leuk. Ik heb zeker zaken van mijn ouders meegenomen, karaktertrekken. Hoewel dat ik dat meer in kleine dingen zie. Mijn vader bv is een zeer rustig man, totaal niet ik :-) Mijn moeder kan bv zeer goed en lekker koken, zeker totaal niet ik :-) Maar toch merk je vaak dat ik hetzelfde denk, zelfde antwoorden geef, over dezelfde zaken nadenk of struikel enz…
Maar het is logisch dat ik zaken meeneem en overneem. Zij zijn mijn ouders en hebben mij opgevoed, niemand anders. Bij je eigen kind is dat net hetzelfde. Ik heb een bagage mee van in het weeshuis maar dat geeft geen doorslag op wie ik nu geworden ben. Enkel over het aspect affectie heb ik het moeilijk. Maar daar maakt mijn omgeving meer een probleem van dan ik :-)

 

Aan jullie om dit boeiende debat verder te zetten… of niet.

De adoptiecoach

De adoptiecoach maakt een deal!

Hij zat voor mij tegen zijn zin. Dat was duidelijk en ook heel begrijpelijk. We hebben ze samen geteld de hulpverleners die momenteel rond hem cirkelen, zich met hem ‘bemoeien’, goedbedoeld, maar toch. 5 instanties (en soms wisselende hulpverleners)en dan laten  we nog de school buiten beschouwing, waar ze ook ‘een oogje in het zeil houden’. Zijn adoptieouders  kwamen al naar de coach en vonden het een kans voor hem om ook eens langs te komen. Ik had hen op het hart gedrukt hem zeker niet te verplichten, dat heeft geen zin. Een kans, dat was het.
Wat vooraf ging , las je eerder al in deze blog: En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
Maar hij zat dus wel voor mij, dat wel. Of hij wist wie ik was? Neen, niet echt. Dus dat even toegelicht. En dan had ik een gesprekje. Ik had alle mensen die belangrijk waren in zijn leven op een kaartje gezet en legde ze op tafel rond hem: liggen ze daar goed? Niet te dicht niet te ver? Er werd wat verschoven. Dan de hulpverleners: groen voor de ‘ondersteunende’ en rood voor jeugdrechtbank-CBJ.
En dan was daar dus de adoptiecoaching – ook nog. Maar daar had ik een vraagteken bij gezet. Dat is helemaal zijn beslissing. Ok, hij kijkt me aan en ik krijg zijn volledige aandacht. Waarschijnlijk denkt de 15 jarige jongeman: dat is nieuw= ik mag kiezen of ik deze hulpverlener aan mijn zijde wil of niet!
En dan was er nog een kaartje met de vlag van zijn geboorteland: waar ligt dat in je leven? Zonder twijfelen legt hij het bovenop zijn naam. Dat is heel belangrijk? Ja, zeker weten. En dan een foto van een familie met kinderen uit zijn land. Waar leg je dat? Weeral zonder twijfelen: hier bovenop de vlag bovenop zijn naam.
Denk je daar veel aan? Hij kijkt me opnieuw volop aan ‘ja, heel veel’. Wil je hen leren kennen, weten wie ze zijn, of je op hen gelijkt? Is dat het? Nu komt er naast aandacht ook licht in zijn ogen. Weg de gesloten blik, weg de stilte.
We praten verder en maken een deal. Hij houdt zich buiten  alles wat rood is op tafel: geen strafbare feiten dus. Ik vertel erbij dat hij als 15 jarige nu ook weer niet helemaal binnen de lijntjes moet kleuren, dat de verwarring en het experimenteren ook bij zijn leeftijd horen, maar.. als hij uit de rode- gevaarlijke zone blijft, dan wil ik op zoek naar zijn roots, iets waar hij recht opheeft.
Ok, zegt hij, ik begrijp het.
We gaan er wel alles aan doen om te vinden, zonder beloftes, en het kan lang of net niet lang duren. Maar zoeken gaan we, jouw wortels zijn van jou. Maar we moeten ervoor zorgen dat je geboortefamilie geen extra schuldgevoelens krijgt als ze horen wat jou allemaal overkomt. Hij knikt. We gaan ervoor zorgen dat je trots kan zijn omdat je je eigen demonen hebt overwonnen man, akkoord? Een volle ja.
Als afsluiter vraag ik  wat hij van het gesprek vond? Goed. Wat had je gedacht toen je aankwam? Dat het ging saai zijn en dat was het niet!
Kijk daarmee kan een adoptiecoach weer een tijdje weg. Misschien zelfs een viertal weken onderduiken in een tent, koersfiets in aanslag om een paar colletjes te beklimmen en dan uitgerust en afgetraind (hum) terug te keren nadat de zomer het beste heeft gehad. En dan maar hopen dat onze vriend zich niet opnieuw in nesten heeft gewerkt, maar ik heb er alle vertrouwen in.

De adoptiecoach

Wenst iedereen een spetterende zomer!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits