Posts Tagged 'adoptiekind'

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky

Advertenties

IK HEB NOG 1 VERLANGEN OVER: haar gewoon nog eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter.

Dat was de zin op het einde van een meer dan een uur durende telefoontje met Roos (niet de Roos die eerder in mijn blog getuigde, maar een Vlaamse afstandsmoeder met dezelfde naam).

En hier zit ik dan, voor mijn computer met de moeilijkste opdracht die ik als adoptiecoach heb gekregen, de moeilijkste keuze die ik in mijn adoptiecoach ‘carrière’ heb moeten maken.

Maar laten we even teruggaan in de tijd. Een aantal jaar geleden komt Roos bij me aankloppen met de vraag of ik voor haar contact wil leggen met haar dochter die ze in 1982 – onder zware druk en niet uit vrije wil – heeft moeten afstaan.

Ze is een kwetsbare maar ook sterke vrouw. Zonder dat we het over de details hebben merk ik dat het met haar gezondheid niet al te best is. Er worden alleen vage allusies op gemaakt.

Ik ga – zoals steeds- heel discreet te werk. Probeer beide belangen te dienen en er geen één te schaden. Ik leg contact via een brief met de dochter met de mededeling dat er ‘iemand ‘is die graag in contact zou komen met haar en dit heel discreet aan mij als sociaal werker ( ik vermeld het woord adoptie nergens voor het geval betrokkene nog niet weet dat ze geadopteerd is) , heeft gevraagd.

In het verleden is gebleken dat ‘men’ meteen weet wie het is en waarover het gaat.
Maar er komt geen reactie, ook niet op de aangetekende zending die ik op de naam van de dochter verstuur. Ik zie ‘on line’bij de Post dat de brief wordt opgehaald , maar geen reactie.

Als adoptiecoach weet ik al langer dan vandaag dat belangen in de adoptiedriehoek wel vaker botsen. Dan moet ik een professionele keuze maken binnen het deontologisch en ethisch professioneel kader.

“In het belang van het kind” (in het Engels dekt de vlag de lading beter vind ik: ‘In the best interest of the child”)- dat staat voorop in alle verdragen , zo ook in het Haags Adoptieverdrag.Dit is dan ook mijn kader, in dit geval ook mijn grens.

Als de dochter van Roos, om wat voor redenen dan ook, geen contact wilt/kan opnemen; dan stopt het wat dat betreft ook voor mij daar.
Ik probeer de afstandsmoeder zo goed mogelijk te ondersteunen in dit – zoveelste- verlies, maar het is niet anders.
De geadopteerden staan wat dat betreft bij mij altijd aan het stuur: zij bepalen of en wanneer er contact is met hun biologische ouders. Geen gemakkelijke keuze geen simpele ook.. maar wel een duidelijke waar ik nog steeds achter sta.

Maar dan, donderdag 17 februari 2011 is er dat telefoontje van Roos.

“Het gaat – weer – niet goed met mijn gezondheid.” Als ik het goed begrijp is er binnenkort een operatie die zowel levensbedreigend als levensreddend kan zijn. Gisteren heeft ze de boodschap gekregen en belt me op met een aantal duidelijke vragen.

Ze wil haar dochter laten weten wat ze nog steeds voor haar voelt en zoveel meer, voor het te laat is en misschien… heel misschien als het te laat is, dat ze het ooit te weten komt. “Hoe kan dat Pia?” Slik.

Ten tweede wil ze de adoptieouders bedanken voor de zorg die ze haar dochter, hun dochter hebben gegeven… dat ze het verdienen om het geluk van een kind – haar kind – te hebben. Slik.

Ten derde, en dit keer zijn de tranen er wel, daar waar ze aanvankelijk ingeslikt werden aan de andere kant van de lijn, “Kan jij een boodschap doorspelen aan al wie adoptiekinderen heeft, dat ze tenminste niet voor niets al dat verdriet heeft gehad, dat ze nog 1 iets heeft kunnen doen met haar grote verdriet. Pia aub, als er 1 iemand is die mijn boodschap ter harte neemt, dan is dit alles misschien niet voor niets geweest!”

Ik , de stilte voorbij, krabbel van alles op een papiertje naast de telefoon, gewoon om me te kunnen blijven concentreren en na te denken. Het lukt me amper.
Waar ben ik in godsnaam mee bezig vraagt een adoptiecoach zich af, hoe kan ik  kiezen tussen al die belangen. Dat haar dochter haar biologische mama niet wilt/kan ziet, daar heb ik respect en begrip voor. Zeker

Dat Roos, nu meer dan ooit, nog iets wilt doen met het grote verdriet en verlangen naar haar kind, natuurlijk dat ik dat – ook als moeder van 2 – heel goed begrijp.
Dat de adoptieouders misschien heel bang zijn om hun dochter te verliezen aan die andere mama en daardoor de loyaliteiten zo nauw ‘aanhalen’ (in deze moet ik me inhouden om niet boos te worden, maar ik blijf zo professioneel mogelijk) dat de dochter niet kan ingaan op de vraag van Roos, daar moet ik ook begrip voor hebben.

ALS BELANGEN IN ADOPTIE BOTSEN: dan wordt het moeilijk kiezen, of toch niet?

Op dit moment weet ik het niet. Maar ik vraag haar om een stukje op mijn blog te zetten, ze kan het zo goed formuleren dat ik denk dat dit een goed antwoord is op haar derde vraag.

Ze vraagt me het voor haar te doen, “Doe het maar Pia, je kunt ook opschrijven wat ik je gezegd heb.”

Maar Roos…” probeer ik nog. Stilte, “ik heb nog zoveel te doen” is haar antwoord.

Ik bezwijk en zit nu hier – voor mijn computer- met de onmogelijke opdracht haar worden in een tekst te gieten. Ik probeer.

“Pia, is er niet iets waar we zoiets aan de kaak kunnen stellen”- “Wat aan de kaak stellen?”- “Wel, dat de adoptieouders geen angst moeten hebben om hun kinderen te verliezen aan de moeders, dat ze niet in angst moeten leven integendeel. Wij hebben onze kinderen afgestaan omdat ze precies RUST zouden vinden. Iets wat geen enkele moeder zomaar doet. Kinderen moeten rust krijgen en dat kan niet als de adoptieouders er zelf geen hebben omdat ze angst voelen bij de gedachte aan de biologische moeder.
Weet je Pia, ik was al moeder van mijn zoon toen ik mijn dochter moest afgeven, niet uit vrije wil, dat weet je , maar toch is er een immens verschil tussen de – trouwens zeer goeie en intense- band die ik met zijn zoon heb, en deze met mijn dochter.

Het afgestane kind zit voor altijd onder je vel. Het is zo intens moeilijk om daarmee te leven omdat het onmogelijk is om daar afstand van te doen. Wij hebben geen gemeenschappelijke ervaringen met ons kind, we hebben ahw ons kind niet gekend er geen leven mee gehad. Dat kruipt onder je vel en gaat nooit meer weg.

Ik wil me er gerust bij neerleggen dat ik geen rechten heb, nooit gehad trouwens. Maar ik heb wel 1 plicht als afstandsmoeder: aanvaarden dat ik afstand heb moeten doen van mijn dochter en daar een plekje voor zoeken.

Maar als jij Pia aan de adoptieouders zou kunnen doorgeven dat ze niet bang moeten zijn van ons, dat zij net zo goed recht hebben op het geluk van een kind te hebben als wij, dat wij de kinderen nietgaan afpakken… dan zou er toch veel leed bespaard blijven.”

Ik beloof dat ik dat ga proberen te doen, dat we dat in de voorbereiding op adoptie al jaren doen, maar helaas te laat voor de ouders van haar kind.

‘Gaat het een beetje Roos? Heb je iemand om je te steunen?”

“Ja, ik heb het overleefd omdat ik heel mijn leven met een warm gevoel aan mijn dochter heb gedacht, gevoeld en haar in mijn hart gehouden met een onvoorwaardelijke liefde’

Roos, dat is nu net waarom ik het zooo spijtig vind dat zij dit niet van je kan horen, alle geadopteerden verlangen naar die woorden, maar als ze niet kan/wilt… dan.. wel ja, dan houdt het hier voorlopig op”

“Pia, denk je dat ze ooit nog wel met mij, jouw contact opneemt?”

Stilte

‘Ik weet het helaas niet, ik zou er graag ja op zeggen, dat weet je, een glazen bol heb ik niet”

Tot slot komt er nog dit’

“Hou nog 1 verlangen over: ik zou haar graag eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter”

Ja, de adoptiecoach is onder de indruk, verward. Ik ga er maandag heen, naar het mooie Brugge en ga met Roos een tas koffie drinken.
( word misschien vervolgd)

De adoptiecoach

Zwart wit gevoel bij geadopteerden.

Als adoptiecoach probeer ik ook met mijn tijd mee te zijn en  maak ik dankbaar en graag gebruik van skype, email en ja, zelf de chat (op FB of de site van geadopteerd.be). Deze week kreeg ik een vraagje op FB chat: “wanneer Pia ga ik eindelijk eens goed genoeg zijn voor de anderen? “Ik ben het moe: ik ga mijn vrienden ‘opkuisen’ gedaan om met mijn gevoelens te spelen, al die mij niet wil zoals ik ben gaat eruit!”

 

Daar gaan we weer, dacht de adoptiecoach. Het is blijkbaar niet gemakkelijk als geadopteerde om weg te groeien van zwart of wit in gevoelen in relaties.

Natuurlijk, we hebben er allemaal wel eens last van. Iemand geeft kritiek op wat je doet en we voelen het aan als een persoonlijke aanval. Het is voor niemand gemakkelijk om dat van elkaar te (onder)scheiden. Toch heb ik de indruk dat geadopteerden het vaker hebben: dit  zwart of wit gevoel/denken. Misschien hebben mensen in hun omgeving het wel meer in de gaten dan zij zelf?

Eind de jaren 90 leer ik haar kennen D., een mooie jonge vrouw, moeder van 2 en geadopteerd . Officieel op haar 5de, maar blijkt later dat ze een stuk ouder is. Verwarrend voor het meisje zelf en natuurlijk ook voor haar adoptieouders die haar aanvankelijk als  kleuter behandelden, terwijl ze waarschijnlijk al in de pre puberteit zat. Nog verwarrender (en dat is een understatement) is het wanneer niemand haar gelooft als ze haar broertje en zusje terugziet op een adoptiebijeenkomst van de  adoptiedienst . ‘Een kind van fantasie’, dat herinnert ze zich nog goed, was wat men over haar zei. Bovenop alle verwarring in haar leven gelooft niemand haar en werd ze dus ook nog eens als leugenaar bestempeld.   Zij was haar jonger broertje en zusje  ‘kwijtgespeeld’ in het tehuis waar men had beslist de drie kinderen elk naar een ander gezin te sturen en niets op de documenten te zetten, laat staan de adoptieouders te verwittigen.

Na een heftige en doortastende zoektocht vindt ze, veel te laat, haar roots terug. Ze  wordt met haar broer en zus herenigd en in haar geboorteland krijgt ze het hele verhaal van haar biologische ouders, die haar nooit hadden afgestaan, te horen van ooms en tantes.

D. had dus al heel  verlies en scheidingen meegemaakt als ik haar leerde kennen. Ze was noodgedwongen overgeschakeld op ‘survival mode’ om het allemaal nog te bolwerken.

In de eerste – aftastende fase- van onze samenwerking kreeg ik van D. heel veel positieve respons, ook cadeautjes. Toen ik er haar op wees dat ik gewoon mijn werk deed en daarvan genoot, en dus geen cadeau moest in ruil, wuifde zie dit weg. Ze beweerde dat ik haar ‘alles’ had gegeven wat de andere mensen inde adoptiewereld nooit hadden gedaan: dat kon – volgens D.- nooit genoeg gezegd en getoond worden.
Maar toen onze samenwerking in een andere fase terecht kwam en ik al eens moest zeggen, dat dit of dat niet zo goed was en best veranderd werd… sloeg het gevoel die ze bij mij en mijn inbreng had helemaal om. Inderdaad, de spreekwoordelijke zwart-wit ommezwaai.

in geen tijd werd ik totaal van de samenwerkingskaart geveegd: ik had het recht niet, wat dacht ik wel, ze was al genoeg tegengewerkt… enz.

Ik begreep aanvankelijk niet waarom ze dat  zo persoonlijk kon nemen? Ik probeerde een open gesprek hierover te hebben, maar wat ik ook deed en zei om dit recht te zetten, niets hielp. Ze verdween uit mijn leven, de samenwerking werd abrupt beëindigd.

Ik denk nog vaak met een warm gevoel  aan D terug, dat is nooit veranderd.
Ik heb veel geleerd over deze misgelopen samenwerking. Ik probeer de fouten niet meer te maken. Ik probeer rekening te houden met de eventuele zwart-wit gevoelens van sommige geadopteerden en zo ongewild op hun hart  te trappen. Jullie  hebben een rugzak vol verlies, scheiding en overleven. Dan moet je het soms doen met zwart OF wit. Niemand heeft je de kans gegeven  grijze (gevoels)tinten te leren kennen

Maar dan komen jullie ( hopelijk) in  veiliger relaties  waar grijs mag en kan en nodig is. Niet evident want  dat moet vaak nog ‘aangeleerd’ worden.  Jullie moeten eerst volledig kunnen vertrouwen op de andere om ook het grijs in je gevoel te vertrouwen;

Ik ben alleen nog steeds spijtig dat het toen met D. zo slecht is gelopen en daar zit ik (mijn verkeerd inscannen) ook voor iets tussen.

De adoptiecoach

 

 

 


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits