Posts Tagged 'adoptiedossier'

Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar. Verder lezen ‘Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.’

Advertenties

De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.

Ik weet het, het is  niet de eerste keer dat een geadopteerde voor mij zit met een (stukken van) adoptiedossier dat niet klopt, helaas.
Ik heb meerdere boeken gelezen, congressen, opleidingen en studiedagen bijgewoond, die het uitgebreid hebben over het belang van een evenwichtige identiteitsopbouw als basis voor een (emotioneel ) leven in evenwicht. Geadopteerd of niet.
Veel slimmere mensen dan ik hebben onderzoek gedaan, bewijzen geleverd van het feit dat het een heel belangrijke ontwikkelingsopdracht is om een antwoord te vinden op de vraag : “Wie ben ik?”

i_am Verder lezen ‘De foto op mijn paspoort is een foto van een ander (adoptie?)kind.’

Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.

Eerder schreef ik al over R., een moeder die haar tweede kindje – onder zware druk en de dag van de geboorte – moest afstaan. Nu ja, afstaan is een groot woord natuurlijk.

Vorige week belde ze me na een jaar onderbreking terug op.
Hoe het met haar gaat? Schoorvoetend komt er een : alle omstandigheden in acht genomen.. het gaat.
Ze heeft een jaar geleden een dubbele en erg zware operatie ondergaan. Een poging om haar leven te redden, ze windt er geen doekjes om. Dat ze nog leeft is goed nieuws, dat is zeker. Maar is haar vreselijke ziekte onder controle ? Er komt een zucht, ik stel geen vragen meer.
Of haar dochter nog geen teken van leven heeft gegeven, nadat ik haar – in naam van R.- vorig jaar heb gecontacteerd (discreet)? Neen. Stilte.
Ik weet dat ze denkt ‘zou ik het durven vragen om het nog eens te proberen?’, ik ben haar voor.
‘Je weet dat het daar voor mij is gestopt helaas.’ stilte.
‘ Je dochter is de aangetekende zending gaan ophalen in de post, dat kon ik zien via de website van de Post. Daarna is er geen reactie gekomen en heeft ze alle sporen op het internet gewist. Dat is voor mij meer dan genoeg om te weten dat ze het nu niet aankan, wilt om met jou contact te hebben. Hoe jammer ook.’

 

 

 

 

 

Ze zegt weer even niets en dan:
‘Het is maar dat de klok al 30 jaar tikt en nu wel heel snel’

Verder lezen ‘Geadopteerden hebben het recht om te weten wie hun biologische ouders zijn, maar ook het recht om het niet te willen weten.’

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?

Dit las ik op de fbgroep Stichting Interlandelijk Geadopteerden (SIG) , uit Nederland.
Gepost door een geadopteerde.. .vandaar mijn extra aandacht.
Toch verbazingwekkend, dat adoptie altijd als iets positiefs en natuurlijk werd gezien  door de eeuwen heen, totdat er zo’n belachelijk groot belang aan afkomst werd gehecht. De kinderen van voor die tijd zijn ook aanmerkelijk gelukkiger. Dit is echt iets van de laatste jaren. Hierdoor zijn veel selffulfilling prophecy’s gecreëerd en is slachtofferschap tot de norm verheven. De wetenschap heeft hier niet in positieve zin aan bijgedragen. Logisch want ieder onderzoek gaat uit van een, jawel: een ‘probleemstelling’.”

Tja, daar zit je dan als – tussen aanhalingstekens- hulpverlener. Het is op zijn minst een stelling die we ook mee moeten nemen in de dialoog rond adoptie en nazorg .
Is het zo dat geadopteerden aanzienlijk gelukkiger waren voor we de nadruk op afkomst begonnen te leggen. Zijn “we” de professionelen,  de geadopteerden? Of de afstandsouders die ook (en gelukkig) al een decennia  aan het meedenken, meepraten zijn?
Heeft wetenschap hier iets losgemaakt dat er niet was?
Ik zou hier heel graag eens een open debat over zien met alle drie de betrokkenen, de wetenschappers en de adoptiespecifieke nazorg.Maar laten we teruggaan naar het moment waarop ik deze stelling las en even stil werd.
Is dat zo?

Misschien is er wel iets van aan, misschien worden problemen getriggerd door programma’s als spoorloos, door de vele vragen die geadopteerden krijgen rond hun afkomst? Ik zal jullie geadopteerden niet moeten uitleggen hoe lastig het kan zijn dat jan met de pet , totaal onbekende mensen, je de zeer persoonlijke vraag stellen ‘En? Heb je je biologische ouders al teruggevonden? Ben je al terug geweest?’ En alle variaties op dat thema. Misschien gaan geadopteerden dan wel denken: zou dat de oorzaak zijn van het feit dat ik me soms niet goed in mijn vel voel? Misschien moet ik wel op zoek en als ik vind, dan zal ik me wel beter voelen, is alles opgelost?
Maar ik vermoed dat hier geen eenduidig antwoord op is. Integendeel.
Adoptie is wat mij betreft trouwens geen problematiek. Het is een thematiek, met zijn eigenheden, boeiende aspecten en een aantal bonussen. Dat er extra opdrachten zijn voor alle betrokkenen , zoveel is duidelijk. Maar niet alle bonussen leiden tot problemen.
Maar wordt er nu belachelijk groot belang gehecht aan afkomst bij adoptie?
Laat ik naar goeie gewoonte de verhalen op mijn pad laten spreken. Misschien dit keer de allereerste hulpvraag die ik kreeg in 1989 en de meest recente, anno 2012?

Ik was nog maar net in de sector gestapt, in de vorige eeuw nog dus.
Ik kreeg een telefoon van een jonge moeder, geadopteerd, nav een artikel in Flair , waar men mij had geïnterviewd rond adoptie.
Ze kwam schoorvoetend over de brug: of we ook wel eens geadopteerden hielpen om hun biologische ouders te zoeken?
Ja.
Willen jullie me helpen?
Ik reageerde daar – wat mij betreft – heel gewoon op door te zeggen dat het normaal was dat mensen (geadopteerd of niet) soms willen weten wie hun biologische ouders zijn, op wie ze gelijken en waarom ze in zijn afgestaan , als je geadopteerd bent.
Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Ik dacht nog, oei ze is weg. Maar neen, met een krop in de keel zei ze dat het nu de eerste keer was dat iemand haar begreep, haar vertelde dat wat ze voelde ook normaal was en mocht.
Ik was verwonderd.
Klopt dat, de eerste keer?
Ja zegt ze: bedankt.
Zelf vind ik nog steeds dat ik niets bijzonder gezegd heb, maar blijkbaar had de erkenning van het feit dat ze het moeilijk had niet te weten wie haar biologische ouders zijn, heel wat in gang gezet.
Eerder had  haar adoptiedienst de vraag afgewezen omdat ze te labiel was na een traumatische ervaring in haar leven.
Ze is te weten gekomen wie ze zijn.
Het verhaal was ook weer niet van die aard dat alle verwachtingen werden ingelost, maar ze kreeg in elk geval de erkenning dat ze het recht had te zoeken, te weten. Veel puzzelstukken vielen op hun plaats en de heling kon beginnen.

Vorige week had ik een geadopteerde vrouw aan de lijn, nadat ze me een mailtje gestuurd had met een noodkreet: ik kan niet verder, ik heb dringend hulp nodig.Ze was al jaren op zoek naar antwoorden op haar vragen en had het gevoel dat de enige die haar dat kon geven, haar biologische moeder is. Maar die wil blijkbaar geen contact, geen antwoorden geven. Ze vertelt wat ze allemaal heeft geprobeerd, met en zonder professionele hulp. Verbijsterend hoe de ‘nood om contact te hebben’ haar al die jaren in haar greep heeft. Dat de moeder haar – door haar stilzwijgen en niet reageren – haar voor de tweede keer afstaat, dat is wat zij nu voelt . Het grijpt zo diep in dat ze niet meer verder kan, even niet meer.

Er zit bijna 22 jaar tussen en zeer veel verhalen, vragen, noodkreten.
Ik ben dus niet geneigd om te denken dat er een belachelijk groot belang aan gehecht wordt, neen.Maar ik ga ook een eind mee met deze geadopteerde op de fbgroep: laten we vooral kritisch blijven en er niet vanuit gaan dat alle geadopteerden problemen hebben en dat afkomst een core thema is bij iedereen. Er zijn inderdaad ook geadopteerden die weinig of geen belang hechten aan hun afkomst (vinden), dat zal wel.
Alleen komen die zelden op het pad van de adoptiecoach, om maar iets te zeggen.

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?
Ik ben nu echt benieuwd wat jullie, geadopteerden, zouden antwoorden : waar of niet waar?

De adoptiecoach

Een echte aanrader en  leestip hieromtrent is het recente uitgegeven boek:
“Geadopteerd en dan? – Persoonlijke verhalen van geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders” door Cornelie van Well
uitgegeven bij De Graaff

Het is gelukt! We hebben de biologische familie van Angelo gevonden.

Als je deze blog volgt, dan heb je ongetwijfeld het eerste deel van het verhaal van Angelo gelezen. Na 2 inzages in zijn dossiers (Rechtbank en Kind en Gezin) is het zover: er is een eerste contact met de familie in Chili! Nog niet rechtstreeks, maar ook dat komt dichterbij.

Voor Angelo was het al snel duidelijk na ons bezoek aan Kind en Gezin: het spoor naar de Vlaamse zuster die sinds jaar en dag werkzaam is in zijn geboorteland, ook ten tijde van zijn adoptie, was een cruciaal aanknopingspunt. Het leek het erop dat zij een rol gespeeld had in adoptiebemiddeling in die tijd.
Op de mail die hij verstuurde kreeg hij al heel snel een antwoord:
“ok, ik ga voor jou op (be)zoek’

Even snel tussendoor voor de geadopteerden die nu denken dat het altijd zo snel en gemakkelijk gaat, en (weer) hoop krijgen: Chili is een van die landen die steeds vrij open is geweest wat betreft de informatie in een adoptiedossier. Angelo had vanaf het begin zowel de naam van zijn biologische moeder als vader en zus meegekregen.
Maar toch, dat de zuster meteen bereid was om voor Angelo te zoeken, zonder meer, was een onvoorziene meevaller.
Korte tijd na het eerste contact, kreeg hij opnieuw een mail: BINGO!
Natuurlijk drukte de zuster het anders uit, maar het was zover. Alle familieleden waren gevonden en er was al een bezoek geweest bij de mama. De rest zou volgen.
Maar dat iedereen erg blij was dat hij hen gezocht en gevonden had, dat was wat de zuster mailde. En dat ze erg graag een foto van hem wilden.
We maken een afspraak om even alles op een rij te zetten. Hij mailt me terug, ‘Graag en de kleine gevoelens beginnen toch los te komen.’

Kleine gevoelens? Zo is hij wel, uit één stuk, voeten op de grond en nooit over één nacht ijs. Zo is werken als adoptiecoach gemakkelijk.
Ik stel hem eerst de vragen: wat wil je zeker niet? Wat wil je zeker wel?
“Ge zijt daar weer met je rare vragen he Pia” en hij lacht.
Hij weet wel meteen naadloos te antwoorden, ten eerste, ten tweede.
En dan nog even over zijn kleine gevoelens die loskomen:
vertel Angelo”.

Wel ze lijken minder klein , ik zou ze willen omschrijven als intens en verwarrend. Maar hoe kan dat ook anders. De informatie die nu vanuit Chili komt, is nog anders dan wat hij las in zijn 3 adoptiedossiers (eentje bij zijn adoptieouders, eentje bij de rechtbank en eentje bij K&G). Het wordt moeilijk om er uiteindelijk een ‘waarheid’ uit te halen.
We besluiten dat we eerst een stamboom maken, plaatsen wie wat wanneer en hoe zit de, blijkbaar grote, familie van hem in Chili nu in elkaar.
Hij beslist resoluut om te beginnen met een rechtstreeks contact met zijn biologische mama en ouders zus. Deze waren het meest prominent aanwezig in zijn verhaal zoals hij die meekreeg vanuit de dossiers. Die twee had hij vanaf het begin al in het vizier.
Niet teveel in één keer en dan zien wat het geeft.
Reizen naar zijn mooie land, ja, maar niet dit jaar. Eerst wat meer te weten komen, de zuster in de zomer ontmoeten want ze komt naar België, verwerken en pas dan vliegen richting Zuid-Amerika.
“En , ik ga samen met mijn vriendin op Spaanse les vanaf september”.
Geen half werk, dat is ook Angelo.

Als hij vertrekt zie ik dat hij nogal wat schaafwonden heeft en vraag, wat is er gebeurd? Ja, gisteren op de bouwwerf waar hij werkt van de eerste verdieping , door de gewelven, naar het gelijkvloers gedonderd.
Het doet allemaal nog wel pijn, maar ik ben deze morgen gewoon weer aan het werk gegaan..”ik ben een taaie hoor Pia, zit er maar niet mee in” (hij ziet mijn gepijnigde – moederlijk blik).

Ja, een jongeman uit een stuk, waar ik veel van kan leren.
Angelo wil een stuk van zijn verhaal graag met jullie delen, leest de teksten vooraf en keurt ze goed. Hij houdt je via deze blog en mij graag op de hoogte, in de hoop dat andere geadopteerden hier iets aan hebben.
In naam van de lezers van deze blog en mijzelf,

Bedankt Angelo!

De adoptiecoach

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.

Als geadopteerden zo sterk zijn dat ze geen professionele hulp nodig hebben, of als alle zorg en hulp (voorlopig) niets uithaalt.

Het was opnieuw een week waarin de adoptiecoach van het ene uiterste naar het andere geslingerd werd. Niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, brengt adoptie mij in spoor van heel sterke, maar ook heel gekwetste mensen, kinderen. Wat kan de rol van een adoptiecoach zijn, is er eigenlijk wel hulp nodig en aan de andere kant, is er hulp mogelijk?

Er was het programma op VTM – All you need is Love; een tijd geleden had de redactie mij gecontacteerd ivm met Myrlande die de week erop van hen te horen zou krijgen dat ze haar familie in Haïti zou terugzien. Ze vroegen de adoptiecoach of het mogelijk was wat te ondersteunen in deze – ongetwijfeld- heftig emotionele periode. Ja, dat wilde ik wel, maar mijn vraag was: ‘heeft Myrlande zelf hulp gevraagd?’ ; neen, nog niet dus, want ze wist van niets, dat zou pas de week erop gebeuren.

In die week had ik een paar keer contact met haar via haar man Kevin. Na enig op en af gemail, kwamen we tot de conclusie… neen, eigenlijk heeft Myrlande geen professionele hulp nodig. Ja, ze was onder de indruk van de schrijnende armoede en ja ze wilde ‘iets’ terugdoen voor haar land, maar de raad om Dirk in Haïti te contacteren was ook niet meer nodig, ze hadden hem daar ontmoet. Bedankt en de beste groeten, het gaat je goed Myrlande en Kevin.
Geen hulp nodig, goed zo!
Ik zag onlangs de uitzending met Myrlande. Een verhaal om u tegen te zeggen. Eerst in één van de armste landen van de wereld opgroeien, in een ware overlevingstocht tegen te zeggen. Moeder, vader en zussen doen er alles aan om de jongste spruit in leven te houden. Dan komt ze bij slechte mensen terecht, daarna op straat en; uiteindelijk ziet ze ook haar vader sterven. Wat zeg ik? Om U tegen te zeggen, geloof me.En dan beslist de familie om een zeer ingrijpende en volgens hen goeie kans op overleven voor Myrlande te organiseren: adoptie!
Hoe kort het programma zelf ook inzoomt op dat stuk van haar leven, het leek alsof ook dat stuk niet goed is gelopen. Maar dan komt Kevin op haar pad en dat is ongetwijfeld de beste kans op ‘overleven’ die Myrlande krijgt in haar jonge leven. We zien Kevin betrokken naast haar in alles wat ze meemaakt, zijn familie is haar familie: ze is in een nest gevallen, zoveel is duidelijk. De ontmoeting met de zussen in Haïti is wat het is: heftig, nodig en helend. De cirkel is rond, maar ongetwijfeld niet het einde van het verhaal.
Heeft Myrlande de adoptiecoach nodig? Neen, zie ik zo. De adoptiecoach heeft wel geleerd van wat de prachtige, sterke jonge vrouw vertelde; dus bedankt Myrlande en Kevin.

In dezelfde week krijg ik een verontrustend telefoontje van een adoptievader.
Pia, het loopt mis met onze adoptiezoon. Het gezin is net gestart met de adoptiecoaching. Een gezin dat de voorbereiding op adoptie gevolgd heeft bij mij in de tijd dat. ..ja, lang geleden. Ze hebben nu een tiener in huis. Een warm nest, met ouders die alle wegwijzers zoeken om hun zoon te helpen in de rust te komen. Want dat is nodig. Zo rond zijn 15e s hij in hun beleving omgeslagen, van een kind dat goed meeliep, een lief kind ook, naar een opstandige puber. Op zich niets mis mee, heel wat gezinnen maken dat mee, adoptie en andere. Maar het zoeken naar grenzen en identiteit loopt al heel snel uit de hand. De maatschappij grijpt op dat moment in; in dit geval de jeugdrechter.
We waren samen op pad met het enige wat ze nog niet hadden geprobeerd, te weinig gezien misschien, maar zeker niet bewust weggestopt: wie ben ik? Van waar kom ik? Waar hoor thuis?
En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
De mooiste zin van de week komt dan ook van zijn ouders: wij gaan je nooit loslaten, wat er ook gebeurt, maar nu is er iemand anders die je van ons losmaakt!

Het ene adoptiekind kan veel meer aan, is beter gewapend tegen de stormen dan het andere. Waarom, dat weten we niet, maar het is zo.
Ik hoop dat Myrlande het stukje Haïti en van zichzelf teruggekregen heeft en nu nog beter gewapend is om verder te stappen, ik hoop dat onze tiener  sterk genoeg wordt om de juiste beslissingen te nemen en zijn schip in rustige vaarwaters krijgt. De kapiteins op zijn schip zijn er alvast nog altijd voor hem!

Veel sterke mensen gezien deze week, maar na mijn bezoek in De Zande , nu ook nog een extra vogel met geknakte vleugels in mijn rugzak.


Ik denk aan je man, ook al weet je dat niet en ik ben niet alleen, zoveel is zeker!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits