Posts Tagged 'adoptiecoach'

‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’ ( Deel 1)

Ik geef met ontzettend veel plezier het woord (de pen) in deze blog door aan een jonge vrouw, moeder van een zoon, en onlangs terug in India op (be)zoek naar haar biologische familie. Haar tweelingzus bleef hier in België en hield me ook op de hoogte. Een bevoorrechte positie, zeker weten. Hieronder het (ingekorte) en anoniem gemaakte verhaal .
In naam van alle lezers hier: bedankt dames!
Pia
pia.dejonckheere@steunpuntadoptie.be

Ik vond hier in India een heel Indiaas boekje met een verhaal over een verhaal dat verteld werd aan een vrouw. Zij moest dit verder vertellen maar vergat het. Het verhaal was dit beu en besloot dan maar uit de vrouw te ontsnappen. Ze werd er depressief en ongelukkig van. Tot anderen het verhaal konden overtuigen terug naar die vrouw te gaan en toen ze haar verhaal terug had besloot ze het verder te vertellen. 

het verhaal

Mijn zus en ik werden direct na onze geboorte naar een weeshuis gebracht. Na elf maanden werden we geadopteerd door Belgische ouders.
Ondanks dat ik nu wel tevreden ben met mijn leven en mijn adoptie, heb ik me altijd wel afgevraagd waarom ik dan was afgestaan en ik wou daar graag info over. Om het duidelijker te stellen ik wou altijd al heel het verhaal weten achter de adoptie en ben daar op bepaalde momenten in mijn leven naar op zoek gegaan.
Toen we 14 jaar waren hebben mijn tweelingzus en ik naar het weeshuis in India geschreven met de vraag of er meer info was. Ze hebben ons toen geantwoord dat we door een man naar het weeshuis werden gebracht, maar dat zij daar geen contact meer mee hadden gehad.
Toen ik 27 jaar was, had ik het gevoel helemaal vast te zitten in mijn leven. Ik ben toen in psychoanalyse gegaan en stap per stap kwam daar ook het thema adoptie naar boven. Voor de eerste keer kon ik daar iets over uitspreken en bleek het toch een diepgaande verlieservaring te zijn geweest, die ik niet had verwerkt. En vooral  ook het gevoel dat ik geen verhaal had en de vraag wie ik nu eigenlijk was. Ook kwam naar boven dat ik het toch aanvoelde als  “verworpen geweest zijn”. Pas stilletjes aan kwam er plaats voor een andere visie. Bijvoorbeeld dat mijn biologische moeder ons toch wel niet vermoord had  – wat in die periode veel gebeurde met meisjesbaby’s in India. Bovendien ben ik een deel van een meisjestweeling. In ieder geval, wat belangrijk voor mij was, was dat er ook eens naar het verlies gekeken kon worden, ipv het algemene discours dat me steeds voorgehouden werd :  wees maar gelukkig en dankbaar dat je naar hier bent kunnen komen.

In die tijd ging een goeie vriendin van mij op reis naar India. Ze maakte ook een tussenstop in ons tehuis en kon een foto nemen van een aantal documenten. Op één daarvan stond de naam van onze biologische moeder.
Nu kan ik zeggen dat het deel dat zij me verteld heeft over het vinden van de naam van mijn biologische moeder, dat ik heel dat deel gewoon niet gehoord heb. Net zoals ik jaren naar die foto’s gekeken heb, en telkens mijn blik voorbij die foto’s van het registratieboek is gegaan.
Hoewel ik dus bewust wel zei dat ik wou zoeken, was er onbewust toch iets in mij dat er niet klaar voor was.
De analysesessies hielpen me mijn leven hier op te bouwen op een manier dat ik zonder dat begin te weten, toch verder kon. Een leven uitbouwen dat ik zelf wilde, dat overeenkwam met de persoon die ik wilde zijn en worden.
Via een intense therapie zag ik in  dat wie ik ben, niet enkel afhangt van die geschiedenis.
Dat er, door de mogelijkheid om te praten over het verlies, ook plaats kwam in mijn hoofd om te denken over mijn huidige leven en hoe ik dat wilde hebben. Daarvoor kon ik namelijk niets echt realiseren, of slechts met veel vallen en opstaan.
Dankzij mijn analyse begon mijn leven vorm te krijgen. In de volgende jaren leerde ik mijn huidige man kennen, begon terug te studeren : psychologie en psychoanalytische therapie (mijn interesse ging uit naar een therapie die oog had voor de oorsprong/wortels) en we verhuisden naar de andere kant van de wereld voor mijn man zijn werk.
Ook daar vervolgde ik mijn therapiesessies en het thema adoptie, afgestaan zijn kwam geregeld terug; bijvoorbeeld tijdens heel de periode dat ik zwanger was en mijn eerste zoon geboren werd.  Niet makkelijk allemaal, maar ook daar veranderde iets. Het besef dat moeder worden niet alleen iemand op de wereld zetten is, maar dat het een functie is die je opneemt. Dat mijn biologische ouders die om een of andere reden niet konden opnemen en dat het weeshuis dat gedaan heeft en daarna mijn adoptieouders.

Enkele maanden na de geboorte van mijn zoon bekeek ik  opnieuw de foto’s van de documenten uit het tehuis. En plots  zie ik  daar de foto van het registratieboek van het weeshuis  met vermelding van de naam van onze biologische moeder. Een hele grote schok was dat. Dat kan je je wel voorstellen. Al die jaren had ik gewoon over die foto heen gekeken, terwijl die er al die tijd was.
En toen wou ik wel gaan zoeken in India, want ik dacht: ze heeft haar naam achtergelaten, misschien wil ze wel gevonden worden!
Mijn plan was dus te gaan zoeken:  niet naar andere ouders maar naar het begin van mijn verhaal.  Bovendien leek me dit het goede moment , ik was gelukkig in mijn huidige leven dus ik dacht dat ik er ook wel tegen zou kunnen als het een negatief of triestig verhaal zou zijn. Ik dacht dat ik voldoende voor mezelf had opgebouwd waarop ik kon terugvallen.  Ik had voldoende fundamenten.

volgende keer , deel 2:

Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

 

Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.

Waarom zijn onze adoptiekinderen niet gelukkig?” Dat vraagt de zuster in India zich af!
Deze week was het weer zover, ik stond tussen de geadopteerde en diegene die de adoptie bemiddeld had en probeerde bruggen te bouwen.
Wat veel geadopteerden voelen/willen en wat de zusters in India denken/ willen, daar ligt nog vaak een heel diep water tussen.
Na jaren van zoeken en niet vinden, nadat ze in de paar weken in India alleen maar het gevoel kreeg dat de deuren dicht gingen ipv open, brak ze emotioneel in stukken.
Tijdens een skypegesprek zag ik het ook. Bij ons was het avond, in India nacht.
Het is teveel (emotie)en tegelijk te weinig(informatie).
“Wie ben ik?” schreeuwt ze in de webcam. “Ik weet nu zelfs niet meer zeker hoe oud ik ben, of ik wel het kind van het adoptiedossier ben en zeker al niet in welk deel van India ik geboren ben? En dan heb ik nog niet eens een spoor naar die moeder , daar waar het me ook om te doen is . Hoe kan ik nu verder?” Verder lezen ‘Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.’

Weten wie je bent is ook je ROOTS kennen! Inzage in het adoptiedossier van Angelo deel 3.

Een tijdje geleden kon je op deze blog voor het eerst kennismaken met Angelo. Toen nog anoniem. Maar Angelo heeft beslist dat jullie geadopteerden mogen meekijken over zijn schouder terwijl hij een poging doet om AL zijn adoptiedossiers in te kijken. Ik ben daar heel blij mee. ik zie wekelijks geadopteerden die worstelen met wie ben ik? De een al heftiger dan de ander, maar toch. Een deel van hun rust kan worden gevonden door HUN dossiers te mogen inkijken, kopiëren en hebben.
Jullie zouden versteld staan waar er allemaal dossiers van jullie kunnen liggen. Of men die terugvindt of terug wilt vinden, dat is een andere vraag. Maar de coach probeert jullie aan te wijzen waar deze kunnen liggen. Heb je hulp nodig om ze in te kijken, dan kan je op mij rekenen (adoptiecoaching@skynet.be).

Nu wordt het tijd om Angelo aan het woord te laten!

Het was een vrijdag omstreek 12u. Ik had met Pia afgesproken dat we samen de trein richting Brussel zouden nemen.
Ik had immers inzage in mijn adoptiedossier bij K&G aangevraagd en gekregen. Ze hadden we me gevraagd langs te komen. Ik moest een halve dag verlof vragen  en dat is niet altijd zo gemakkelijk. Maar ik heb een goede baas en hij weet dat  ik met mijn adoptie bezig ben en dat is voor hem gelukkig genoeg om mij verlof te geven.

Eerder was ik al samen met Pia in het gerechtsgebouw van Kortrijk om dat stuk van mijn dossier in te kijken , dat kunnen jullie lezen verder in deze blog. Ik had ook al een tijdje geleden mijn adoptiedossier via mijn adoptieouders gekregen.
Dit was dus eigenlijk al de derde keer dat ik ‘een’ dossier van mij mocht zien.

Maar wat moest ik nu verwachten van dit bezoek aan Kind & Gezin? Was een mooi of een lelijk gebouw? Wat zou ik nu te weten komen? Niet veel dacht ik.Ik ben al heel blij dat ik een vol adoptiedossier heb, we zien wel!
Dus we namen zonder vertraging de trein en dat was een meevaller ,want je weet nooit.
Op de trein vertelde Pia me over Mevr. Chamon, de adoptieambtenaar. Dat was de mevrouw waar we een afspraak mee hadden. Ze lichtte me het werk van mevr. Chamon toe, wie ze is en wat ze allemal doet.Dat vond ik goed want dat maakte me rustiger, want je gaat niet elke dag naar het hoofdgebouw van Kind & Gezin.
Het gebouw ligt op 5 minuten wandelen van het station in Brussel. Als we binnenkwamen in het gebouw viel me op hoe mooi  en verzorgd alles was. De zin op de muur KIND IS KONING was echt opvallend, dus dacht ik al: het wordt hier perfect, alles wat ik wil weten ga ik hier weten.
We werden opgehaald en werden in een klein kamertje gezet en kregen koffie. Mevr. Chamon kwam binnen en ik zag meteen dat ze een heel dun mapje meehad.
Het adoptiedossier had ze gekopieerd  via de mevrouw van de adoptiedienst Inter Adoptie die   mij naar België heeft gehaald (maar nu niet meer bestaat).
Er stond wel iets nieuws op, ik wist nog niet dat er een non was die een grote rol gespeeld heeft in mijn adoptie, daar  in mijn geboorteland .Dit was interessant, ook omdat er een emailadres op dat papier stond. Maar spijtig genoeg klopt dat adres niet en dat ik de verkeerde informatie kreeg vind ik persoonlijk wel jammer. Dit zou me wel verder kunnen brengen in mijn zoektocht naar mijn familie. Ik heb nu zelf gezocht via internet en een organisatie uit Nederland gaat de zuster voor mij zoeken.

Ook in het dossiertje zat er informatie – op een klein getypt briefje zonder een naam van wie  dat gemaakt had – die tegenspreekt wat ik in mijn dossier in de rechtbank heb gelezen.
Dat is nu iets wat ik heel moeilijk vind: wie of wat moet ik nu geloven?
Pia had me gezegd dat ik alle vragen die ik had moest stellen, misschien dat Mevr Chamon mij kan helpen. Ik heb dat dan ook gedaan. Ik wil vooral dat ze me helpt om mijn dossier in Chili door mij te laten inzien: misschien staat daar wel de echte waarheid in of een spoor naar mijn familie.Ik hoop nu dat ik snel een antwoord krijgt, want het is wel spannend voor mij.Ik wil ook graag mijn biologische zus vinden en hoop dat ze me kan helpen.

We zijn nog iets gaan drinken in het station van Brussel Zuid en hebben samen nog wat nagepraat.
Ik ben blij dat ik al al die stappen heb kunnen zetten en ook dat ik dat niet alleen moet doen.
Als jullie dat willen, wil ik jullie hier wel op de hoogte houden! Laat het maar weten.
Angelo

De adoptiecoach krijgt hulp!

Het was al een tijdje ‘in de voorbereidende fase’, maar nu is het zover: de adoptiecoach krijgt de hulp van een geadopteerde medewerker.
Ik laat haar zich aan jullie voorstellen. En aarzel niet om haar te contacteren.

Ik wil me graag voorstellen op de blog van de adoptiecoach.
Vanaf nu ben ik betrokken bij dit nazorgproject. Maar misschien toch eerst wat meer over mezelf
Ik ben Babitha, 33 jaar, getrouwd en mama van een dochter en zoon. Ik woon al 29 jaar in dit kleine frietparadijs, maar kom oorspronkelijk uit India, meer bepaald uit Kerala… het heerlijke zuiden van India. Wellicht zijn er een aantal mensen  die mij al zullen kennen, maar sinds kort heb ik de beslissing genomen en de kans gekregen om te gaan samenwerken met de adoptiecoach. Deze beslissing is niet over één nacht ijs gegaan.Ik werk eigenlijk al een hele poos in de sociale sector en ben afgestudeerd als opvoedster. Daarnaast ben ik  ook geadopteerd en met deze ervaring in de rugzak,  heb zo mijn eigen mening rond adoptie en nazorg.In 2008 was ik betrokken bij de opstart van geadopteerd.be. Maar mijn interesse ging meer en meer uit naar het specifieke nazorgluik. Ik vind de rol van de adoptiecoach heel boeiend, zinvol en een meerwaarde binnen de nazorg in adoptie.

Ik vind het voor mezelf dan ook een uitdaging om hieraan mee te werken. Ik hoop dat ik na verloop van tijd mijn steentje kan bijdragen om adoptie en de mensen die hierbij betrokken zijn op een correcte en professionele wijze te steunen en ondersteunen.
Als je mij wilt contacteren kan dat uiteraard via de website van geadopteerd.be zelf, gewoon mijn naam vermelden en het bericht komt zeker aan.
Wil je mij echter persoonlijk spreken, mailen of skypen dan kan dat als volgt.
Ik ben beschikbaar op volgende vrijdagen: 8 april – 29 april – 13 mei – 20 mei-  27 mei-  17 juni -24 juni, dit telkens van 9u tot 13u.
Telefoneren kan  op  056/20.68.08;  mailen via babithacaleidoscoop@hotmail.com kan natuurlijk ook.
Op hierboven aangehaalde momenten kan je me ook  skypen via   babitha_degroote

Tot slot…
Ik kan alleen maar hopen dat mensen de weg vinden naar hulp… het is ook nooit of nooit te laat om hulp te vragen! En als je het zelf  niet kan, hoop ik dat je een ander zijn stem kan gebruiken!!!

 

 

 

 

Babitha, samen met de medestichters van geadopteerd.be en de minister!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits