Archive Page 2

Mama, heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?

Hij is nog maar 8 en toch kan hij zo goed verwoorden wat hem dwars zit.  In die zin zit zowel zijn grote verdriet als zijn, af en toe oplaaiende, worsteling met zijn adoptie.
Een jaar geleden zat hij, op vraag van mama en papa, voor mij op de grond in het salonnetje.
Op een stoel zitten is voor Bimal (ik zal hem hier zo noemen , Bimal staat in India voor puur) niet altijd zo gemakkelijk. Op de grond heeft hij blijkbaar meer ‘voeling’; uiteraard is dat geen probleem. Hij zit me daar aan te kijken met zijn grote donkerbruine grote ogen , hij kijkt me voluit aan.Hoe zou het met zijn mama en papa in India zijn? En hoe kan hij daar met zijn mama en papa hier over praten? Dat was waar we het over hadden hij en ik. En we vonden de woorden, want hij kon thuis wel verdergaan met wat we samen begonnen waren. Dat was alvast wat mama me later mailde.

Maar toch bleef hij worstelen.
En dan kwam die ene zin: ‘mama heb je al iemand gevonden die mij normaal gaat maken?’

Nu weten mama en papa dat ze misschien iemand moeten zoeken om heel intens met Bimal aan de slag te gaan. Dit om te werken aan rust, veiligheid en heling. Zo klein als hij is, zo intens kan hij zijn gevoelens uiten. Het gaat niet zo goed met hem, dat is wat hij op meer dan 1 manier duidelijk maakt.
Natuurlijk kan ik hen helpen zoeken naar een therapeut die adoptiealert is, zoals dat heden ten dage heet. In het nieuwe Steunpunt Adoptie waar ik nu werk is er zelfs een adoptie sociale kaart waarin gericht kan gezocht worden.
Maar mama denkt dat het niet eenvoudig gaat zijn hem te overtuigen weer eens naar een andere plek te gaan om zich toe te vertrouwen. Dus vraagt ze of ik samen met haar, Bimal kan overtuigen om iemand anders te vertrouwen en daar heel regelmatig heen gaan, want snel zal dit niet werken.

Hij heeft geslapen in de auto, hij wrijft zijn ogen  uit als hij voor mij staat. Raar is dat , vroeger zat jij  in Kortrijk en nu in Gent. Hij herkent meteen hetzelfde salon en er ligt ook een tapijt.
Hij kijkt me weer voluit aan en volgt het gesprek zeer alert. Hij stelt me zeer slimme vragen en gaat niet over 1 nacht ijs voor hij voluit ja zegt op het aanbod van mama en ik.
Wat ik ook zie is dat hij het hele gesprek aan de voeten van zijn mama kronkelt als een poesje dat aandacht zoekt. Hij klimt als het ware langs haar benen omhoog tot hij zich op haar buik nestelt en met een liefdevolle oogopslag in haar ogen kijkt. Mama kent dat duidelijk en koestert haar kleine jongen op alle manieren, met haar stem en met haar lichaam. Dat voelt veilig, duidelijk.

Ik vraag hem of we het ook even kunnen hebben over die zin die zijn mama mij heeft vertelt, dat hij graag normaal zou zijn? Ja zegt hij . Ik vraag hoe dat voelt, hij antwoordt meteen: ik ben bang.
Weet hij ook waarom of waarvoor?
‘Niet echt , maar ik ben ook vaak verdrietig!’
Mama zegt:’ ja dat weten we.’
En in een beweging zegt hij ook: ‘ de kinderen pesten me op school’.
‘Wat doen ze dan? ‘
‘Ze zeggen dat ik een sjokoladen peetie ben.’
‘Wat zeg jij dan?’
‘Niets ik loop weg, ze zijn ouder en groter.’

Hoe slim kan een kind van 8 zijn? Hoe goed kan een kind van 8 weergeven wat er omgaat in zijn hoofd?

Maar dan blijft zijn dringende vraag, dat hij zou willen normaal zijn, hangen.
Mama vertelde me dat ze als eerste reactie op deze zin is beginnen inpraten op hem om aan te geven dat hij wel normaal is.Waarom hij wel dacht dat hij dat niet was en ze gaf hem 1000 en 1 argumenten om hem te overtuigen dat hij voor hen het grootste geschenk ooit is en zeker niet abnormaal is.
Natuurlijk, elke ouder zou hetzelfde doen denk ik. We proberen het intense verdriet van ons kind weg te nemen.

Maar hij heeft natuurlijk ook wel gelijk: hij voelt zich niet normaal omdat de anderen zo verschillen van hem.
De andere kinderen, zo voelt hij aan, zijn wel normaal .
Zij zijn niet zo donderbruin als hij. Zij komen uit de buik van hun mama en lijken op mama  en /of papa. Die “normale” kinderen hebben geen mama en papa in India die ze niet kennen en zijn dus ook niet soms erg verdrietig daarom. Die ‘normale’ kinderen, zij worden niet gepest omwille van hun huidskleur en zij moeten , alweer volgens zijn perceptie, niet van de een hulpverlener naar de andere om zich beter in hun vel te voelen.
Die andere kinderen krijgen een broer en/of een zus die ook uit de buik van hun mama komt en (een beetje) op hen gelijkt. Hij is zijn broer , al een kleuter, mee gaan ophalen in zijn land. Maar die broer is ook een beetje niet zijn broer, want die heeft ook weer een andere papa en mama in India.

Allemaal zo ingewikkeld als je op je 8ste al beschikt over een goed ontwikkeld ‘‘verstand’ dat jou alle knooppunten in je leventje toont en je verwart. Maar je bent nog wel te jong om dat alleen te ontwarren , te plaatsen en te verwerken.
Is Bimal abnormaal dan? Wij vinden met zijn allen van niet, proberen hem te overtuigen dat hij vooral een bonus heeft in het leven. Maar wat hij daar zelf over vindt, die weg moet hij wel eerst zelf afwandelen. Hopelijk komt hij ook op die bonus uit.

Soms moet hij  een tussenstop maken bij mensen die hem kunnen helpen overtuigen dat “anders zijn”  iets anders is dan “niet normaal” zijn.
Maar hoe moeilijk is dat niet om te geloven als je nog maar 8 bent.
Bimal is sterk, heeft een warm nest en komt er zeker!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Advertenties

Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?

Ze heeft al een hele weg afgelegd in het zoeken en vinden van antwoorden. Ze heeft haar moeder (en een deel van haar familie) in een Zuid Amerikaans land gezocht en bezocht. Ze heeft haar herkomstland leren kennen door er langere tijd in rond te reizen.
Ze kreeg het verhaal , haar verhaal, van haar geboortemoeder. Waarom is ze afgestaan?
Maar ze zit voor mij met grote scepsis :
“Ik denk niet dat ik DE waarheid heb gehoord. Waarom houdt mijn natuurlijke moeder de waarheid achter? Waarom liegt ze?” Verder lezen ‘Waarom ben ik afgestaan? Wat is DE waarheid?’

UITNODIGING nazorggroep roots voor geadopteerden

gps

  

EEN ROOTS GPS VOOR VOLWASSEN GEADOPTEERDEN

Woensdag 23 oktober 2013
vanaf 19u tot 22u
In  het Steunpunt Adoptie
Gordunakaai 85 A
9000 Gent

 

Vul deze zin aan:    ‘ik wil op zoek naar mijn biologische ouders, familie, roots omdat……………’

Samen met andere geadopteerden en de adoptiecoach, verbonden aan vzw Steunpunt Adoptie, gaan we op zoek naar de rest van deze zin , voor jou persoonlijk.

Het is de eerste keer dat deze avond wordt georganiseerd en het is dan ook de bedoeling dat we samen op zoek gaan naar de mogelijkheden en beperkingen van dit nazorgaanbod.
Daarom is inschrijven ook gratis en wordt de groep beperkt tot max. 10 volwassen geadopteerden.

Heb je interesse?
Schrijf je dat in voor 16 oktober 2013
via pia.dejonckheere@steunpuntadoptie.be

Deze nazorggroep wordt begeleid door

Babitha, geadopteerd uit India

Suleika, geadopteerd uit Sri Lanka

Pia Dejonckheere, adoptiecoach binnen Steunpunt Adoptie

Soms is zoeken, vinden, verbinden in adoptie heel simpel en mooi…

Er was eens een familie in Haïti, Port au Prince, nu al weer 10jaar geleden…

Moeder en vader zijn van 4 kinderen in dit straatarme deel van onze wereld is al niet simpel .
En dan slaat het noodlot toe, mama overlijdt en papa staat er alleen voor met zijn twee dochters en twee zonen. Hij brengt de jongste drie naar een crèche. Er is alleen nog maar overleven, en zelfs dat komt in het gedrang.
Het oudste meisje blijft bij papa, de twee middelste ( de jongens D. En B.) en het kleine meisje S. van 3 worden dus naar een crèche- home gebracht. Vandaar worden ze geadopteerd.
Helaas niet in dezelfde familie, zelfs niet in hetzelfde land. Verder lezen ‘Soms is zoeken, vinden, verbinden in adoptie heel simpel en mooi…’

Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?

Een moeder stond onder zware druk haar dochter af, meer dan 30 jaar geleden. Ze vraagt de hulp van de adoptiecoach om deze dochter te zoeken en een ontmoeting voor te bereiden.De moeder is ernstig ziek en vreest voor haar leven.
De dochter geeft aan geen contact te willen.
Je zou kunnen zeggen dat ze liever niet gevonden werd en haar privacy wilt.
De zoeker, in dit geval de geboortemoeder, blijft met lege handen achter. Ze is er het hart van in en probeert me te overtuigen en nog eens aan te dringen bij de dochter en te zeggen dat ze niet lang meer te leven heeft.
Ik pas, de dochter , de geadopteerde, heeft mijn gegevens en mag haar tempo volgen, hoe jammer ik dit ook voor de moeder vind. Verder lezen ‘Een spagaat : moet wie ‘gevonden’ wordt eerst goedkeuring geven voor de “zoeker” alle identificeerbare info krijgt?’

Eindelijk die reis terug naar je geboortemoeder, je land…

Zaterdag  13 juli 2013

Lieve E.

Toen ik deze middag mijn mails opende, sloeg de schrik me om het hart. Een mailtje van jou. Hoe kan dat nu , je zou toch nu op weg moeten zijn naar de andere kant van de wereld, terug naar die plek waar het 26 jaar geleden voor jou begon? De mail bevat alleen maar een kopie van de  brief  gericht aan jouw moeke & vake, jouw adoptieouders.
Opnieuw mag ik meekijken over jouw schouder naar hoe het is om als geadopteerde op zoek te gaan naar de puzzelstukken, naar dat puzzelstuk wat het moeilijkst te vinden en zeker ook te plaatsen is, jouw geboortemoeder.

 

Ik mocht anderhalf jaar lang aan de zijlijn meekijken, meedenken en meevoelen. Ik kreeg jouw verhaal, in flarden, soms heftig, soms rustig, maar nooit gratuit, altijd voluit.
We hadden vele gesprekken, ook via Skype omdat het snel moest, de nood hoog was en de afstand soms te groot. Dan zag ik af en toe die tranen. Altijd stil alsof je zelf niet voelde dat ze rolden… het deed me zoveel, maar bleef  ‘professioneel’ als adoptiecoach , daar kwam je voor.

We zochten samen naar de juiste vragen: wanneer? Met wie? Hoe zal ik haar aanspreken? Moet ik iets geven? Doe ik foto’s mee, welke en hoeveel? Wie en wat wil ik daar allemaal vinden en ontmoeten? Waar ben ik meest bang voor? Wat wil ik er zeker uithalen? En zoveel meer.
Ik besef dat dit het gemakkelijkste deel van je zoektocht was, de antwoorden moesten door jou en jou alleen geformuleerd worden.
Lastig zei je soms, maar je wist dat dit moest gebeuren.
Anderhalf jaar lang met ergens halfweg dat kleine bericht :‘Pia , ze hebben ze gevonden!’

Blij dat we waren! Maar dan kwam het toch zo kort op je vel te zitten. Ook dat hadden we besproken, jouw tempo volgen was wat ik wou bewaken.
Dus werd de reis een jaar uitgesteld. Het was nu teveel en er waren ook teveel andere emoties die niets met je adoptie te maken hadden, maar wel heel heftig waren.
Ok, we laten onze tussenpersoon jouw moeder verwittigen, het zal nog een jaartje extra duren.
En er kwam even rust.
Maar het laatste half jaar was er geen ontkomen meer aan, het zware werk kon niet meer afgeschoven worden.

Je bent altijd een heel goeie evenwichtskunstenaar geweest. Voor jezelf, voor je zus en voor je hele adoptiegezin. Je was diegene die het altijd goed ( moest?) deed.Je zorgde vaak te weinig voor je  eigen evenwicht en dat liet zich nu niet meer ontkennen.
Ook nu worstelde je je met een krachtig doorzettingsvermogen doorheen alle onevenwichten, bij jezelf en in je omgeving.

Toen je woedend werd wist ik dat het goed zou komen, hoe raar dat ook moge klinken. Je kwam plots op voor jezelf, je eiste de volle aandacht op en toen moest iedereen wel naar jou luisteren. Ook die moeder aan de andere kant van de wereld.

Je zus, je kleine zus, reist met je mee. Zij is het die naast en bij je gaat blijven wat er ook gebeurt. Ik ben heel blij dat jullie daar samen zitten en hopelijk genieten.

En dan krijg ik vandaag een kopie van die brief aan jouw moeke & vake.

Daar is ze weer denk ik , onze evenwichtskunstenaar. Op de valreep schrijf je nog een brief aan jouw ouders. Om ze te bedanken, om uit te leggen waarom je dit moet doen, om hen nog mee te geven hoe je hoopt dat zij ook evenwicht vinden en je voegt er zelf goede raad aan toe.

E. ik ben zo onder de indruk van jouw kracht (en dat van je zus) en ben zo blij dat je me opnieuw toelaat mee te kijken en te voelen.

Ik weet dat je nu aan het landen bent in je geboorteland, dat je morgen ergens je mooie lange kleed, speciaal voor de ontmoeting gekocht, gaat uitpakken en samen met je zus op je moeder gaat afstappen met de hoop te vinden waar je al zo lang naar op zoek bent en vele meer. Ik weet ook dat je gewapend bent tegen een ontgoocheling, ik hoop niet dat deze komt, maar ik ben ook daar gerust in.
Je zus is erbij.

Ik zet mijn Skype vinkje op groen E. Voel je niet verplicht maar voor ik op 20 juli de deur achter me dicht trek om in een hangmat voor mijn tent te genieten van rust en boeken en…, zou ik zo graag nog eens dat mooie gezicht van je zien en die lach.

Veel zonnige groeten vanuit mijn tuin,

adoptie kleur nederl.

 

 

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Ps dit is de laatste blog voor ik begin september opnieuw probeer om jullie te laten meekijken over mijn schouder! Geniet van de zomer!

hangmat

 

 

 

 

 

 

 

facebook-button

Facebook groep De adoptiecoach
Een gesloten groep voor afstandsouders, geadopteerden en adoptieouders.

Zijn de afstandsmoeders in ( levens) gevaar als hun kinderen op zoek gaan?

Er valt niet meer aan te ontkomen: geadopteerden gaan massaal op zoek naar identificeerbare informatie omtrent hun biologische familie. Een groot aantal van hen zoekt  in eerste instantie hun biologische moeder en hopen op een ontmoeting.
Wie het boek van Nancy Verrier ‘ the primal wound’ gelezen heeft  zou moeten weten waarom.

Ook ik ben als adoptiecoach, samen met vele andere adoptiewerkers, betrokken bij rootsvragen, rootszoektochten. Al sinds ik in de adoptiesector werk ( 1989) komen die vragen op mij af. De laatste jaren zijn ze echter exponentieel toegenomen.
Waar we ook op zoek gaan, hier in ons land of in de herkomstlanden aan de andere kant van de wereld, we moeten aan de voordeur van de bemiddelende organisaties en personen passeren.

In vele landen komen geadopteerden met hun rootsvragen niet veel verder dan een bezoek, rondleiding in het laatste tehuis waar ze verbleven. Soms hebben ze de kans om de zuster, verzorgster die hen heeft ‘gekend’ te ontmoeten.
Dat ook dit heel waardevol is zal niemand ontkennen.
Maar geadopteerden willen verder , veel verder gaan.

 

Er is de laatste 30 jaar heel veel veranderd in de adoptiewereld.Volwassen geadopteerden weten ondertussen ook dat er verdragen zijn die hun vraag, naar identificeerbare informatie omtrent hun ouders, legitiem maken.
Er zijn er twee die erg cruciaal zijn in deze : het Kinderrechtenverdrag en het Haags Adoptieverdrag.

Daar sta je dan als geadopteerde aan de voordeur en die gaat op een kier open. Vrijwel altijd komt  de volgende argumentatie om je niet binnen te laten:
“ We hebben absolute geheimhouding beloofd aan je moeder en bovendien als wij , als jij, ze nu gaat zoeken kom ze in gevaar, in levensgevaar zelfs”

Zo word je als geadopteerde terug naar af gestuurd, want wie zal dat risico nu nemen? Dat is wel teveel verantwoordelijkheid.
Maar velen maken zich de bedenking: is het chantage, zijn er beloftes gemaakt die niemand mocht en kon maken, of is dit echt zo? Worden geboortemoeders uitgestoten of erger nog vermoord,  als ze discreet en professioneel benaderd worden door een tussenpersoon die hen vraagt of ze ‘iets’ willen doen met de vraag van hun afgestane kinderen naar informatie, een ontmoeting?
Zijn daar bewijzen van?
Ik heb ze nergens gezien noch gelezen, maar het zou natuurlijk kunnen?

Ik las jaren terug het schitterend onderzoek van de Nederlandse Pien Bos rond afstandsmoeders in Zuid India “Once a mother” . Uit niets blijkt dat de vrouwen een levenslange geheimhouding eisen en nooit contact willen met hun kinderen, integendeel.

Maar dat is maar 1 onderzoek in 1 deel van 1 land natuurlijk. Aan de andere kant hebben we ook geen bewijzen dat de adoptiebemiddelaars gelijk hebben en hun angst , dat moeders in levensgevaar zijn, terecht is. Of wel?

We moeten dringend op zoek naar en een goed en professioneel roots-serach ondersteunend netwerk in alle herkomstlanden!
We moeten dringend op zoek naar feiten omtrent het effect van het  zoeken en vinden van biologische moeders in herkomstlanden!

We weten dat vele  geadopteerden op ons rekenen in deze zeer delicate zoektocht, en dan kunnen we toch niet blijven toekijken en er zomaar vanuit gaan dat elke zoektocht gevaar voor de moeder oplevert en dus niet van start gaan.

adoptie kleur nederl.

 

 

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

 

 

 


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits