‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!

Vlak voor ik naar India vertrok stuurde mijn tweelingzus me deze uitspraak/wens:
Wanneer het verleden je heeft getekend – laat het heden je dan kleuren “.
Ik vond dat heel mooi.
Tot die conclusie was ik zelf ook gekomen. Denkende dat wat ik daar ook zou vinden, dat ik met mijn leven hier heel gelukkig ben. Ik ging op zoek naar mijn wortels, mijn origine, mijn verhaal zonder te denken dat die me als persoon zouden definiëren.
En indien het mijn biologische ouders interesseerde, wou ik hun ook graag laten weten hoe het met me gaat. 

Het verhaal van hoe ik uiteindelijk mijn ouders heb gevonden, ga ik hier niet uit de doeken doen. Dat wil ik wel graag met andere geadopteerden delen, ook via het Steunpunt Adoptie.
Ook het verhaal achter onze afstand , de omstandigheden en de redenen voor de afstand behoren tot ons verleden en dat van onze kinderen en onze biologische familie.
Maar ik wil wel met jullie delen wat het met mij heeft gedaan.

De zoektocht  naar een spoor van onze biologische familie in India verliep onverwachts snel. Een paar dagen na onze aankomst al was er een spoor naar en een eerste contact met onze biologische ouders. Er bleken ook oudere halfbroers en zussen te zijn. De meesten wisten van ons bestaan af.
Alle raadgevingen die ik eerder gehoord had over de anonimiteit en de bescherming van mijn biologische moeder nam ik in acht. De contacten werden gelegd door een priester en een sociaal werker van ter plaatse.
Onze contactpersoon ter plaatse, B. , en ik besloten de volgende dag naar het dorp te gaan waar onze ouders woonden. Zonder mijn man, zodat alles zo incognito mogelijk zou kunnen verlopen. Ik wist de redenen van afstand niet en wilde onze biologische moeder ook niet in gevaar brengen. We gingen praten met de priester van het dorp. Hij kende de familie niet maar na een telefoontje bleek dat ze lid waren van een nabijgelegen parochie.
De sociaal werker van het dorp kwam erbij. Hij kent de oudste zoon, onze halfbroer, heel goed en de rest van de familie ook. Ik verneem dat A. de naam is van onze biologische moeder en P. de naam van onze biologische vader. Niemand, buiten een paar leden van de familie, weet van ons bestaan.

De sociaal werker regelde een ontmoeting met mijn jongste broer, die (net als alle andere broers en zussen) mijn halfbroer bleek te zijn. We gingen nagaan of deze jongste zoon  contact kon maken met A. en P. en hen op de hoogte kon brengen van mijn vraag hen te ontmoeten.
In het begin was mijn halfbroer  heel wantrouwig. De halfbroers en zussen zijn blijkbaar welgesteld en hij vreest dat ik iets kom opeisen.
Voor mij is dat vooral een opluchting, al had ik op voorhand al beslist dat ik daar zeker grenzen in zou moeten trekken als men mij financieel iets zou vragen. Ik vond zelf dat ik niemand iets schuldig was. Ook ik had mijn verlies geleden en daar iets mee moeten doen in mijn leven.

Nadat bleek dat ik niets kwam opeisen nodigde hij me uit voor een koffie in zijn huis vertelde hij me dat hij de kopieen van de geboorteaktes nog op zijn werk had liggen + het krantenartikel dat mijn tweelingzus drie jaar geleden in de krant plaatste, toen zij in India op (be)zoek was.
Toen ik onze geboorteakte en het artikel met foto van mijn tweelingzus in handen kreeg, was  ik zeker dat alles klopte = het artikel heeft een foto van mijn zus en zowel de data van het weeshuis als de data in het ziekenhuis komen overeen.
Mijn halfbroer vroeg me wel om dit alles geheim te houden. Noch mijn halfzussen, noch de mensen van het dorp weten van ons bestaan en het zou een groot schandaal zijn. Een schandaal met verregaande gevolgen; je kan als familie uitgestoten worden en dat wordt je echte parias, gedwongen tot armoede. Niemand wil zakendoen met zo een familie of trouwen, wat heel belangrijk is. ‘s Avonds werd er contact gelegd met mijn biologische ouders.
Ze lieten weten dat ze me wilden zien – in het geheim.

De volgende dag ging ik met de priester, sociaal werker, een vertaler, mijn man en mijn zoon naar een verder afgelegen dorpskerk waar ik  hen zou ontmoeten.
Ik stond te trillen op mijn benen, maar alles verloopt heel goed.
Ik herken mijn tweelingzus direct in onze moeder en zelf heb ik wat weg van onze vader.Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds.
Gewoon een gevoel van opluchting ook. Dat ik nu eindelijk weet wie zij zijn en hoe ze eruit zien. Al blijf ik toch wel met heel wat vragen zitten. Het hele gesprek duurt maar 2 uur en er zijn veel tussenpersonen aanwezig; twee priesters, een vertaler, een chauffeur,…
De priesters voeren graag het hoge woord, mijn ouders komen nauwelijks aan bod, er wordt heel vluchtig vertaald. De priesters willen er duidelijk een mooi verhaal van een onmogelijke liefdesrelatie van maken.
Mijn vriend B., die al die tijd als tussenpersoon optrad, is op zakenreis en kan er helaas niet bij zijn.
Achteraf weet ik niet goed wat te denken. Er is verwarring.
We nemen afscheid en zullen elkaar 2 weken later terug zien. Wanneer ik daarna met B. praat zegt hij dat hij ervoor zal zorgen dat al die tussenpersonen wegvallen zodat iedereen vrijuit kan praten. En dat maakt een heel verschil zal later  blijken.
Bij de tweede ontmoeting zet onze vader zich naast mij en vertelt (in het Engels!) zijn versie van het verhaal.  Dit keer heb ik er alle begrip voor. Ik ken ondertussen de cultuur en maatschappij in India en kan dit verhaal plaatsen. Het is een moeilijk, complex en verdrietig verhaal  dat wel.

Beiden zeggen dat hun beider levens geruïneerd zijn. Toch zijn ze wel blij mij te zien. Onze moeder blijkt wel aan ons gedacht te hebben. Ze zegt dat ze s nachts veel aan ons moest denken, en veel slapeloze nachten had. Ze kon echter met niemand hierover praten.
Na een hele dag praten, vertrekken we weer, na enkele contactgegevens uitgewisseld te hebben. Mijn vriend B. zal af en toe bij hen langsgaan, en dan kunen we via skype nog eens praten als hier behoefte aan is.

Nu ben ik terug in mijn eigen land en ga de zaken vooral wat laten bezinken. Ik ben heel blij dat ik hen gevonden heb en dat ik nu het grootste deel van het verhaal weet.
Ik weet ook dat het niet bepaalt wie ik ben. Dit was het begin, en ook alleen maar dat.
Mijn psychische liefdesrelaties heb ik met andere mensen opgebouwd, mijn adoptieouders, mijn tweelingzus, mijn man en kind.
Dat wil niet zeggen dat dit begin me niet getekend heeft, geen merkteken achter heeft gelaten, zoals elke mens zijn eigen merktekens heeft. De destructieve relaties in mijn leven en vooral de pijnlijke afwijzingen die ik zelf provoceerde voor ik met mijn therapie begon, waren herhalingen van dat twee keer verhuisd zijn van familie (biologische moeder en daarna weeshuis en dan in een adoptiegezin)en gaven vaak een verworpenheidsgevoel.
Heel dikwijls heb ik me afgevraagd wat dat eerste leven dan voor mij betekend heeft. Of er gevolgen  gebleven zijn.
En daar heb ik toch wel wat antwoorden op gekregen.

Zo werd ik vroeger zo blij als mijn adoptievader piano begon te spelen. Nu bleek dat dit ook geregeld in het weeshuis gebeurde.
Ook onbewust zijn sporen gebleven.
De week voor ik vertrok kwam de naam van een winkel (Amaci) waar ik als kind 1 keer met mijn ouders geweest ben, opeens oppoppen in mijn hoofd. Dat verbaasde me, ik wou het nog bespreken in mijn analysesessies, maar vergat het. Tot het moment dat ik de vrouw ging bezoeken die in het weeshuis voor me gezorgd had. Zij wordt nu verzorgd door twee ex-weeshuismeisjes (ondertussen vrouwen van 50) en toen bleek dat zij haar Amaci noemden en dat iederen in het weeshuis dit gedaan had. Deze naam betekent: moedertje.
Van die twee vrouwen en heb ik ook kunnen vernemen hoe het opgroeien daar was.
Hun antwoord was simpel: moeilijk! Moeilijk omdat er geen persoonlijke aandacht was. De babyzaal was altijd vol met 30/40 babies voor 4 verzorgsters en daarnaast nog 100 andere kinderen. Veel tijd voor liefdevolle en betrouwbare aandacht was er daar ook niet en dat is wel iets wat ik meegekregen heb.
Mijn adoptieouders wilden mij en mijn zus graag als hun kinderen adopteren.
Mijn biologische ouders wilden ons niet (door omstandigheden, door maatschappelijke oorzaken etc, het geld dat het hun zou kosten).  Ze zijn wel eens na drie maanden naar het weeshuis teruggegaan om te horen hoe het met ons en ook na een jaar, maar dat was het.
Maar ze hebben er wel voor gezorgd dat we door anderen verzorgd zouden worden.
Hoewel ze nu blij zijn mij te zien, zijn we eigenlijk vreemden voor elkaar, kan je niet van een liefdesrelatie spreken. Maar ik ben wel heel blij dat beide partijen nu het verhaal kennen.
Het hele gebeuren in India was op sommige momenten ook wel verwarrend. Zelfs de meest triviale handelingen lukten me niet meer. Dan nam mijn man het over, gelukkig maar.
Het hield me ergens toch bij mijn huidige leven, en dat was nodig – want ik vond heel de ervaring op het moment heel destabiliserend.
Dus ik ben ook heel blij dat ik samen met hem en ons zoontje gegaan ben.

Ook na de eerste ontmoeting bleef alles nog heel verwarrend; na de eerste euforie, nog meer vragen. Omdat je dan terug over al wat gezegd is begint te denken, soms iets waar je eerst niet over wou denken in je euforie . Was het een kwestie van geld (ook?) en dat ze op het einde zich gewoon omdraaiden en weggingen na de ontmoeting (waren ze dan echt wel blij?)
Anderzijds ben ik heel blij dat ik dit nu pas gedaan heb. Als ik terugkijk op hoe ik was als 18-jarige, ik zou waarschijnlijk hebben willen inpassen in die Indiase cultuur, om iets te kunnen recupereren.

Vroeger droomde ik van sari’s dragen, maar nu ik er was had ik daar helemaal geen zin in.
En dat is me nu allemaal heel duidelijk: ik ben Belgische – misschien een beetje exotisch door mijn huidskleur, maar dat is wel leuk. De kledingstukken (de vormen) vond ik trouwens helemaal niet mooi, al hield ik wel veel van die prachtige stoffen en kleuren.

india stoffen

Dus heb ik een paar van mijn Europese lievelingskleedjes laten maken. Zo blij dat ik daar deze zomer mee ga kunnen rondlopen!

K.

 

 

 
 

 

Advertenties

0 Responses to “‘Het verhaal dat wilde verteld worden…’  deel 2: Ik ben heel blij om hen te zien en die blijdschap is wederzijds!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits

%d bloggers liken dit: