Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.

Waarom zijn onze adoptiekinderen niet gelukkig?” Dat vraagt de zuster in India zich af!
Deze week was het weer zover, ik stond tussen de geadopteerde en diegene die de adoptie bemiddeld had en probeerde bruggen te bouwen.
Wat veel geadopteerden voelen/willen en wat de zusters in India denken/ willen, daar ligt nog vaak een heel diep water tussen.
Na jaren van zoeken en niet vinden, nadat ze in de paar weken in India alleen maar het gevoel kreeg dat de deuren dicht gingen ipv open, brak ze emotioneel in stukken.
Tijdens een skypegesprek zag ik het ook. Bij ons was het avond, in India nacht.
Het is teveel (emotie)en tegelijk te weinig(informatie).
“Wie ben ik?” schreeuwt ze in de webcam. “Ik weet nu zelfs niet meer zeker hoe oud ik ben, of ik wel het kind van het adoptiedossier ben en zeker al niet in welk deel van India ik geboren ben? En dan heb ik nog niet eens een spoor naar die moeder , daar waar het me ook om te doen is . Hoe kan ik nu verder?”

En wat kan een adoptiecoach daar nu op zeggen dacht ik.
Dat ze moest blijven ademen, niet paniekeren, en misschien eens een goeie gin-tonic moest drinken in de bar van het hotel. Want dat er nu om middernacht Indiase tijd och niet veel meer kan. Een zwaktebod en al helemaal niet uit mijn studieboeken geplukt, maar dat was het enige wat ik kon verzinnen.
En ook deze vraag: of we vanuit het Steunpunt Adoptie en ik van op mijn stoel als adoptiecoach, nog een laatste poging mocht ondernemen om de zuster ervan te overtuigen haar dossier te zoeken en te geven.
Er verscheen een schijn van een glimlach en ze zei: “Je hebt carte blanche!” “Wauw, dat is nog nooit gebeurd” zeg ik ”je weet niet wat je doet!
En daar is dan toch die mooie glimlach.
En ik bel de zuster. De zuster die al een hele week beweert dat er niets is, dat ze er toen nog niet werkte, dat de verantwoordelijken van toen nu gestorven zijn. Ze gaf dus alle mogelijk argumenten om aan te geven:  we kunnen niets doen.
Het is aanvankelijk niet evident, ik ben de zoveelste die rond dat dossier opbelt en/of langsgaat in die week. Ze is (het ) moe hoor ik. Ze heeft al zoveel  uren met de geadopteerde gepraat en gezegd dat ze moet gelukkig zijn, dat de zusters haar een beter leven wilden geven. Ze heeft er zelfs voor gebeden in de kapel.
Ik probeer de weerstand weg te nemen en aan te geven dat ik alleen maar een brug wil bouwen waar ze misschien toch kunnen overstappen, elk van hun kant en kunnen samen komen.
Ze vraagt dan toch ‘what is your name dear?’  en het gesprek neemt een andere wending.
Ok, ik ga nog eens mijn advocaten raadplegen, zegt ze.

Is dat hoopgevend? Ik weet het niet, maar we moeten het ermee doen.
Ik mail de zuster nog door wie we zijn, wat we doen en wat onze bedoelingen zijn.
Ze mailt me de dag erop al terug. Een lange, heel lange mail. Ze is blij zegt ze dat er een sociaal werker, een adoptiecentrum,  is aan deze kant van de wereld  die samen wilt werken. En ze gaat snel al op zoek naar een spoor, belooft ze.
Ze eindigt met de volgende woorden:
“Any how, I wish and pray that she finds peace and settle;  may she hold on to the positive and good experiences in her life rather than to hold on to the little sad and negative experiences.”

Ik weet heel zeker dat menig geadopteerde nu zal steigeren, kwaad worden. Ze hebben het al zo vaak gehoord, gelezen in mails: wees toch gelukkig met wat je hebt! Waarom toch altijd dat zoeken?
Ik kan eerlijk toegeven dat , na de bezoeken aan de herkomstlanden, ik de zusters ook begrijp. (En nu niet allemaal tegelijk kwaad worden he)
Als je het vanuit hun positie (van pakweg 20-30jaar geleden) bekijkt, dan dachten ze (vaak nu nog) zij dat kinderen blij zouden zijn om uit de armoede gehaald te worden en naar een ander land gebracht te worden , bij een (in hun ogen)  rijke familie.
En dan komen er zoveel, steeds meer, volwassen geadopteerden aan hun deur kloppen om te weten waarom? Wie? Hoe? En niet zelden worden die ook kwaad omdat er blijkbaar niets is. Laat me zeggen dat dit scenario niet ingecalculeerd was toentertijd.

De andere kant is dan dat wij al lang weten dat adoptie niet altijd is geworden wat de bedoeling was, toch niet voor iedereen. Het is niet voor elke geadopteerde alleen maar gelukkig zijn met de kansen, geworden.
Het is voor geadopteerden zo moeilijk uit te leggen , daar in hun herkomstland, dat het soms een EN EN verhaal is .
Blij dat ze kansen kregen, mochten studeren, hier een fijn gezin hebben, maar toch iets heel fundamenteel missen.
Wie ben ik? Waarom kon ik niet bij mijn moeder blijven? Zijn maar een paar van de fundamentele vragen voor velen.
‘Als je niet weet wie je bent, dan loop je toch ook vast!’  hoorde ik ooit van een geadopteerde.

Nu is het zaak om de bemiddelaars van weleer daarvan te overtuigen, van het en-en verhaal. Misschien proberen aan te geven dat het  altijd maar weer zeggen dat geadopteerden moeten gelukkig zijn met de kansen, met de adoptie, een averechts effect heeft. Dit gaat namelijk voorbij aan wat de geadopteerde hen echt heeft gevraagd en echt heeft gezegd.

Nog veel werk aan de bruggen bouwers onder ons!
Ik hoop van harte dat er een dezer dagen een reactie komt, dat er een spoor is dat kan leiden tot het antwoord op de vele vragen die de geadopteerde heeft. Ik hou mijn mail nauwgezet in het oog.

hier is het verhaal dat hieraan vooraf gaathttp://www.een.be/programmas/koppen/de-vloek-van-adoptie

Pia Dejonckheere
adoptiecoaching@skynet.be

 

 

 

Advertenties

0 Responses to “Het water is toch nog vaak erg diep in adoptie.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits

%d bloggers liken dit: